Odwiedzający

Odwiedzający:

ONLINE: 2
DZISIAJ: 507
TYDZIEŃ: 2605
RAZEM: 671187

Nawigacja

Zawartość

Bílý zámek (Zamek Biały) w Hradcu nad Moravicí

Dzisiejszy wygląd empirowego Bílégo zámku (Zamek Biały) w Hradcu nad Moravicí to wynik prawie tysiącletniego rozwoju i przemian, którymi areał zamkowy przeszedł w okresie od X do XIX wieku. Pierwotne grodzisko słowiańskie zostało w ciągu XIII wieku przebudowane do wyglądu gotyckiego zamku, jednego z głównych ośrodków administracji kasztelańskiej Przemyślidów. Znaczenie zamku zmalało po przeniesieniu urzędów ziemskich do Opawy w r. 1433. Po przebudowie w stylu renesansowym z XVI wieku i po zmianie właścicieli wywodzących się z kilku rodów szlacheckich w okresie XVI - XVIII wieku kupna zamku wraz z posiadłością dokonali w roku 1778 Lichnowscy. Członkowie tego rodu byli jego ostatnimi właścicielami, zamek był w ich posiadaniu przez dwa stulecia, aż do roku 1945. Książęta Lichnowscy byli również inwestorami ostatniej przebudowy zamku w stylu empirowym, mającej miejsce po rozległym pożarze, który w zamku z nieznanych przyczyn wybuchł w roku 1796. Autorem empirowej przebudowy zamku w latach 1796 – 1804 był Jan Mihatsch z Krnova. Po przebudowie zamek odwiedziło wiele sławnych osób, np. Ludwig van Beethoven, Nicolo Paganini, Ferenc Liszt, car rosyjski Aleksander I, kanclerz austriacki Klemens Lothar Metternich lub cesarz niemiecki Wilhelm II. Zamek jest dzisiaj własnością państwa, a zarządza nim NPÚ z siedzibą w Ostrawie. Dla odwiedzających są do dyspozycji dwie trasy zwiedzania.

Červený zámek (Zamek Czerwony) w Hradcu nad Moravicí

Budynki Červenégo zámku (Zamek Czerwony) w Hradcu nad Moravicí zaprojektowane i wybudowane zostały dla Karola Marii Lichnowskiego w latach 1872-1895. W romantycznych budynkach w stylu pseudogotyckim wybudowanych według wzoru północno-niemieckich zamków gotyckich umieszczone były stadniny dla pełnokrwistych koni angielskich, zajezdnia dla bryczek i powozów, strażnica, kuźnia, mieszkanie stajennego, oślarnia i wiele miejsca przeznaczonego na potrzeby magazynowania. W okresie I wojny światowej znajdował się tutaj austriacki szpital koński. W roku 1939 chciał ówczesny właściciel zamku Wilhelm Lichnowski ze względu na brak rentowności kosztów zburzyć cały kompleks budynków. Urzędy pamiątkowe nie zgadzały się jednakże z tym zamiarem, ponadto wybuchła II wojna światowa. Nie doszło zatem do demolicji budynków.
Pomimo wielokrotnych pożarów, który dotknęły Červený zámek w przeciągu XX wieku, stał się on centrum życia towarzyskiego miasta. Odbywają się tutaj bale i uroczystości miejskie, a także Mezinárodní interpretační soutěž Beethovenův Hradec (Międzynarodowy Konkurs Interpretacyjny Hradec Beethovena). W zamku znajduje się unikalna pod względem architektonicznym restauracja, hotel, dla zwiedzających otwarta jest brama wejściowa z kołowrotem i widokowa Hodinová věž (Wieża Zegarowa). Na przyszłe lata zaplanowany został rozległy remont Červenégo zámku, który ma obiektowi przywrócić jego pierwotny wygląd, zatarty obecnie przez szpecące dobudowy z początku lat 70. XX wieku.

Bílá věž (Biała Wieża) w Hradcu nad Moravicí

Bílá věž (Biała Wieża) (ciśnień) w Hradcu nad Moravicí to wynik cząstkowej realizacji projektu nowego wejścia do siedziby od strony południowej, a więc z parku. Zamiarem księcia Karola Marii Lichnowskiego było wzniesienie okazałego reprezentatywnego obiektu dwuwieżowego z bramą wjazdową i palmiarniami połączonymi z południowym skrzydłem Bílégo zámku (Zamek Biały). Okazały, lecz bardzo kosztowny projekt, zrealizowany został tylko częściowo. Jedyna stojąca wieża wybudowana w roku 1887 została później wtórnie wykorzystana jako rezerwuar wody i przestrzeń magazynowa dla soliterów ogrodowych. W roku 1901 w niedokończonej IV kondygnacji nadziemnej wieży znitowany został rezerwuar wody o objętości około 25 m3. Został on połączony z nowo wybudowanym wodociągiem o długości 3,1 km, który doprowadzał wodę z czterech źródeł z szybów od Kajlovca. Wodociąg zaopatrywał oprócz samego Bílégo zámku również duże stadniny koni, budynki na rynku, leśny urząd książęcy, posterunek żandarmerii, a także fontannę na rynku. W miesiącach letnich woda z rezerwuaru wykorzystywana była okazyjnie również do skrapiania roślin i dróg w parku zamkowym.

Punkt Widowkowy Bezruča

Bezručova vyhlídka (Punkt Widokowy Bezruča), drewniana altana widokowa stojąca na czterech okrągłych filarach kamiennych, znajduje się na jednym z najwyżej położonych miejsc zamkowego parku przyrodniczo-krajobrazowego – w wysokości 435 m n.p.m. Dokładna data jej założenia nie jest znana. Wiadomo jednak na pewno, że w roku 1871 stała już tutaj i że pierwotnie nazywana była „Kaiser Wilhölms Höhe“ ku czci koronacji pierwszego cesarza niemieckiego Wilhelma I. Ówczesny właściciel zamku Karol Maria Lichnowski bowiem należał do zwolenników cesarza oraz idei zjednoczonych Niemiec. Warto wspomnieć, że w roku 1913 punkt widokowy odwiedził w towarzystwie księcia Lichnowskiego cesarz niemiecki Wilhelm II. W roku 1947 z przyczyn ideologicznych punkt widokowy zmienił nazwę, nazwano go nazwiskiem Petra Bezruča. Nazwa Bezručova vyhlídka pozostała do dziś.

Zamek Raduň

Zamek raduński stoi na miejscu oryginalnej twierdzy fortyfikacyjnej już od 1320 roku. O najstarszych właścicielach nie jest takmiar żadnej wzmianki. W 1475 roku dostała się twierdza do własności rodu Tworkowskich z Kravař i za Jerzego Tworkowskiego z Kravař została w 2. połowie 16. wieku kosztownie przebudowana do podobizny zamku w stylu renesanckim. Przebudowa kontynuowała i za najznaniejszego członka rodu Tworkowskich na Raduniu, okrutnego pana Pertolda Tvorkovského, który trzymał Raduń po 40 lat aż do 1639 roku. Później się w własności tutejszego zamku zmieniła ilość właścicieli. W 1780 roku zamek kupują hrabięta Mönnichowie. Za Jana Larische-Mönnicha została w latach 1816 – 1822 przeprowadzona ostatnia duża przebudowa zamku, kiedy według planów znanego opawskiego budownika Karla J. Engliše został zamek przebudowany do trzy skrzydłej podobizny impirowej. Równocześnie się impirowych renowacji doczekały także spichlerz, oranżeria i dom administracyjny. Nowo zostało zainiciowane założenie parku angielskiego z stwy i budowa owczarni 1841 roku. Niniejsza budowa została realizowana już za Gebharda Blüchera, który się 1832 roku do Radunia ożenił. Za rodu Blücherów została na Raduniu przeprowadzona ostatnia przebudowa, kiedy została w duchu romantycznym i stylu nowogotycznym dobudowana wieża i zostały zrekonstruowane wnętrza. 1947 roku został zamek upaństwowiony i po grabieży inwentarzu zostało tutaj założona szkoła rolnicza. W latach 1962 – 1979 zamek służył do potrzeb gminy między innymi jako przedszkole i szkoła podstawowa, sala gimnastyczna i nawet w niej założono kino. Dopiero od 1979 roku w związku z generalną rekonstrukcją bliskiego zamka w Hradci nad Moravicí została rozpoczęta zabytkowa obróbka wnętrz i wyglądu zamka. W okresie spółczesnym jest zamek w pełni obiektem zainstalowanym z dwoma trasami do odwiedzania, które służa do pociechy gości zamku.
Otwarte:
Lipiec – sierpień dziennie oprócz poniedziałku 10-17 godz.
Wrzesień – dni robocze oprócz poniedziałku 10-16 godz., so, nie, święta – 10-17 godz.
Październik – so, nie – 10-16 godz.
Listopad zamknięte
Grudzień Boże narodzenie na zamku
info: www.zamek-radun.cz

Raduň – oranżeria

Oranżeria klasycystna jest bardzo ciekawą częścią okolicy zameckiej w Raduniu od 1824 roku. W czasach jej powstania należał do niej kwiecisty i dekoracyjny różowy ogród tzw. rozarium. Niniejsze ogrody kwieciste zostały w 50. latach 19. wieku usunięte i na ich miejscu został założony ogród z warzywami i z cieplarnią. Z powodów finansowych został pod koniec 20. lat 20 wieku ograniczony ruch oranżerii i jej przestrzenie już nie były używane i ogrzewane i obiekt się z czasem niszczył. Awarijny stan wygórował początkiem 50. lat 20 wieku, kiedy się zawiesił dach. Aż do 1978 roku służył obiekt z ogrodem szkole dla nauczania tzw. powodów. Całkowita rekonstrukcja oranżerii rozpoczęła się pod koniec 90. lat 20. wieku i zakończona została w 2004 roku. W oranżerii został zainstalowany bogaty asortyment kilku set cudzokrajnych i krajowych roślin, cytrusowe drzewa i budowa z odnowionym kwiecistym ogrodem dzisiaj służy dla szerokiej publiczności. Odbywają się tutaj uroczyste koncerty, wystawy i ceremonie ślubne.

Spichlerz zamkowy w Raduni

Wielki barokowy spichlerz został w zamku wybudowany w drugiej połowie 18. wieku, kiedy Raduń należała hrabiętom Mönnichówym. Odbudowa w stylu impirowym została przeprowadzona na początku 19. wieku, kiedy został kosztownie odbudowany zamek i budynek administracyjny. Czteropiętrowy spichlerz był w historii dekorowany na terczowych stronach w wnękach podobizną Św. Floriana, który chroni budowy przeciwko ogniu, i Św. Marketa, która jest patronką obfitnych zbiorów sezonowych. Spichlerz służył swoim celom aż do 1947 roku. Bardzo znanymi były na władzy tradycyjne zamkowe dożynki, podczas których od pracowników na farmie Raduń – Bravantice zawsze otrzymywała winiec dożynkowy samotna hrabina Luisa. W spółczesnych czasach jest przeprowadzana kosztowna rekonstrukcja spichlerza, po której miałby być spichlerz wpełni funkcyjnym tłem zamku raduńskiego. W miejscu ma się znajdować kasa, toalety, poczęstunek dla gości zamku, sale wystawowe itd.

Pralnia w Raduni

Pralnia – Waschhaus lub pralnia zamkowa pod zamkiem w Raduniu była od 1826 roku przeznaczona do prania pościeli i obrusów. Pralnia z charakterystycznym wysokim dachem mansardowym znajduje się w pobliżu rzeki Raduňky na wybrzeżach areału zameckiego. Rzeczy szlachty zameckiej prały się w niej aż do 2.wojny światowej, pózniej służyl objekt do mieszkania prywatnego. Od 1986 roku należal budynek do kilku właścicieli i częściowo butwiał. Z powodu stanu awaryjnego został wprowadzony do listy najbardziej zagrożonych pamiątek kulturalnych Republiki Czeskiej. W celu uchronić pralnie pojawiło się stowarzyszenie obywateli „Vošárna/Pralnia“, któremu się w współpracy z innymi subjektami i entuzjastami udało z zruinowanego obiektu stworzyć nowe społeczne i kulturowe centrum Raduniu.

Muzeum Hluczyńska

Pierwotnie późnogotycki zamek z początku XVI w. dziś tworzy trójskrzydłowy jednopiętrowy budynek. Znajduje się w nim Centrum Informacyjne i Muzeum Hluczyńska, które jako swój cel ma przybliżenie historii miasta a także Regionu Hluczyńskiego w jego
historycznych granicach. Znajdują się tutaj także: kierownictwo Centrum Kultury Hlučín, biblioteka miejska oraz atelier Szkoły Podstawowej Sztuk Pięknych im. Pavla Josefa Vejvanovského w Hlučíně.

Muzeum Łupka

Dom nr 230 jest najstarszym budynkiem w Budišovie nad Budišovkou. Chodzi o były młyn, który leży na rzeczce Budišovce. Jest w nim zainstalowana wyjątkowa ekspozycja w ramach Muzeum břidlice (Muzeum Łupka), która zapoznaje zwiedzających z historią miasta, ciekawymi osobistościami a przede wszystkim z historią wydobywania łupka iłowego na terenie Niskiego Jesionika. Jest też minimum geologiczne i paleontologiczne, obejrzeć można kolekcję dawnych narzędzi używanych w wydobywaniu i przeróbce łupka. Łupek znajdował zastosowanie przede wszystkim w budownictwie, ale także w przemyśle elektronicznym, produkowano z niego również na przykład dawne przybory szkolne - tabliczki i rysiki. Do dziś wykonywane są z łupka stylowe przedmioty dekoracyjne. Przy muzeum zaczyna się trasa edukacyjna „Břidlicová stezka” („Ścieżka Łupkowa”).

W maju, w czerwcu i we wrześniu muzeum otwarte jest w każdą sobotę od godz. 9 do 12. W lipcu i w sierpniu – od wtorku do piątku w godz. 9-12 oraz 14-16, w sobotę czynne jest od godz. 9 do 12. Poza podanymi godzinami otwarcia można zamówić zwiedzanie muzeum na MKIS osobiście lub pod numerem telefonicznym 556312040. Dla dzieci do 5 lat wejście jest darmowe, dla dzieci do 15 lat oraz emerytów kosztuje 10Kc, dla dorosłych - 20Kc.

Skansen tradycji ludowych i rzemiosł

Skansen był wybudowany w roku 2002. Goście mogą tutaj obejrzeć części mieszkalne domu (izbę, kuchnię, pomieszczenie dla służby) oraz stajnię, oborę, spichlerz. W kolejnych dwóch pomieszczeniach można także obejrzeć urządzenia i narzędzia rzemieślnicze i rolnicze, które były używane w gospodarstwie.

Museum Slezský venkov

Museum Slezský venkov można charakterystycznie znaleść na miejscu wązko powiązanym z historią Holasovic. W miejscach oryginalnego fortu rodu Holasiców znajduje się barokowy spichlerz i były pański dwór tworzony domem i szopą. I właśnie w jego przestrzeniach zostało w roku 2011 otwarte museum, które dokumentuje międzywojenne życie Ślązaków. Museum powstawało stopniowo od 2007 roku i za kilka lat udało się członkom stowarzyszenia obywatelskiego Slezský venkov zgromadzić tysiące artefaktów przeważnie z 1. połowy 20. wieku, ale i paru unikatów z 19. wieku. W ekspozycji można znaleść urządzenia i maszyny rolnicze, wyposażoną kuchnię, kuźnię, ślusarnie, stolarnie, kołownie i koszykarnie. Przedstawione są również współczesne ubrania, śląskie kostiumy lub przedmioty z starego konsumu. Dowiedzą się Państwo, jak pracowali starzy pszczelarze, ogrodnicy, murarze i inne zawody. Na poddaszu zaznajomią się Państwo z szkołą, biblioteką z pierwszej republiki, krawieckim i szewieckim warsztatem, historią miejscowego Sokoła i ochotnicką strażą pożarną. Sporządza się także ekspozycja historii Holasovic i fortu.
Otwarte: marzec – czerwiec, weekendy od 10 do 15 godziny, lipiec – sierpień, weekendy od 9 do 16 godz., wstęp 30,- Kč, dzieci i emeryci 10,- Kč
www.slezskyvenkov.cz

Ogród botaniczny (arboretum) Nový Dvůr

Fundament pod ogród botaniczny położył w latach 1906-1928 Quido Riedel, który zaczᶏł wokół pseudorenesansowego zamku budować park w stylu angielskim. Dopiero póżniej, w 1958 roku był na podstawie istniejᶏncej zbiórki dendrologicznej założony ogród botaniczny pod patronatem Ślᶏskiego Muzeum Ziemskiego. Obecnie rośnie tutaj około 7000 gatunków, głównie drzew i krzewów. Po kolei powstawały nowe ekspozycje ukierunkowane pod wzglᶏndem geograficznym. Najciekawszy jest zbiór „Drzewa piȩciu kontynentów“ oraz wielki zbiór „Rhododendrony“, który należy do najbogatszych zbiorów w Czeskiej Republice. Powodzeniem u zwiedzajᶏcych cieszy siȩ również szklarniowa ekspozycja roślin subtropickych oraz tropikalnych.

Pomnik 2. Wojny światowej w Hrabyni

Pomnik 2. Wojny światowej w Hrabyni otwarto w 1980 roku jako Pomnik operacji Ostrawskiej. Areał jest tworzony budynkiem administracyjnym, samotnym pomnikiem, symbolicznym cmentarzem i strefą wejściową. Pierwotne miejsce pomniku jest od 1992 roku częścią Sląskiego muzeum ziemskiego. W 2000 roku z niego rząd zrobił centralny pomnik 2.wojny światowej w Republice Czeskiej. Po rekonstrukcji został pomnik z nowymi ekspozycjami otwarty w 2009 roku. Ekspozycja przewodnicząca nazywa się Doba zmaru i nadzieji i chronologicznie przypomina najważniejsze wojenne i polityczne wydarzenia 2.wojny światowej, łącznie z opowieściami z cywilnego życia obywateli. Ekspozycje dopełniono o elementy multimedialne, które są dla odwiedzających pośrednikiem w poglądu na dobowe fotografie i dokumenty, dokumenty filmowe lub diorama z techniką wojenną i domem zniszczonym bitwami wojennymi. W mniejszej budowie odbywają się wystawy różnych rodzai.
Kwiecień – pazdziernik : dziennie 9-17godz.
Listopad: czw-nie 9-16godz.
Grudzień – marzec: zamknięte

Zabytkowa wieś Lipina

Wieś Lipina należała podczas dzielenia Opavska w 1377 roku do kilku zemanów i padła do własności księżąt Přemka i Václava. Roku 1431 Lipinę trzymał Mikuláš Chlebičovský, pózniej właściciele bardzo często się zmieniali i od 1574 roku została w wynajmu dworu hradeckiego. W niełatwych czasach historii stawała się z wioski pustka. Roku 1783 została na miejscu tak zwanego dworu Lipinskiego założono nowa wieś panem hradeckim Janem Karlem Lichnowskim i zamieszkana została przes Niemców z dworu oderskiego. Chodzi o całkowicie zachowaną wieś z dokładnym drogową platformą i wyznaczną kolekcją ludowej architektury typu wschodniosudetskiego. Do dzisiaj zachowało się 25 pierwotnych budynków, z których 12 zostało ogłoszonych za pamiątke kulturalną. Dla swojej wartości urbanistycznej została Lipina w 1995 roku ogłoszona zabytkową wioską. Zachowała się także kaplica Trójcy Świętej z 1867 roku, u której został zbudowany krzyż w 1889 roku.

Muzeum pałacowe w miejscowości Kravaře

Pałac w miejscowości Kravaře położony jest w malowniczym parku angielskim, w którym 22 ha powierzchni pokrywają stawy. W skład parku wchodzi również pole golfowe z 9 dołkami.
Pałac, którego historia sięga XIV wieku, w jego współczesnej, reprezentującej szczytowy okres baroku postaci zbudował Jan Rudolf Eichendorff w latach 1721 – 1728. Na dalszych losach pałacu odbiły się częste zmiany właścicieli, a później jego odkupienie przez państwo czechosłowackie w 1920 roku i budowa Szkoły dla Gospodarzy i Gospodyń z internatem. Po pożarze w 1937 roku pałac stał przez długi czas niewyremontowany, stopniowo niszczejąc. W 1970 roku, po gruntownym remoncie, otwarto w nim wystawę wojskową, zatytułowaną "Operacja ostrawska". W 1989 roku wystawa została zamknięta, a o rok później pałac zakupiło miasto Kravaře, budując w nim centrum kultury i spotkań towarzyskich. Muzeum zamkowe powstało w 1996 roku, w rok później natomiast odbyło się uroczyste otwarcie "Wystawy pałacowej". Wystawa składa się z dwóch części: Część etnograficzna przedstawia interesujące fakty z historii wsi, której w 1960 roku nadano prawa miejskie. Pokazuje również styl życia i pracy mieszkańców miejscowości Kravaře w 2. połowie XIX wieku. Jako że w tutejszym regionie dominowało rolnictwo, przedstawiono zbiór narzędzi rolniczych, można również obejrzeć wnętrze typowej dla okolic Hlučína chaty. Na "Wystawę pałacową" składają się głównie zbiory Muzeum Ziemi Śląskiej w Opawie, uzupełnione o eksponaty ze zbiorów innych muzeów śląskich. Pierwotne wyposażenie pałacu nie zostało zachowane - część zabrał pierwotny właściciel, część sprzedano i przekazano w darach po 1920 roku, reszta natomiast spłonęła w 1937 roku. Ta część wystawy wyobrażać ma życie Eichendorffów w pałacu w XVIII wieku. Przedstawiono w niej pokój służącej, pokój spotkań towarzyskich, jadalnię, pokój Habsbursko-Lotaryński oraz sypialnię państwa. W ramach wystawy można również obejrzeć późnobarokową kaplicę pałacową z XVIII wieku, poświęconą archaniołowi Michałowi. Trasę zwiedzania urozmaicają również wystawy towarzyszące o różnorodnej tematyce.

Diagnostyczna Ścieżka Zdrowia

Diagnostyczna ścieżka zdrowia w Bělé. Gmina Bělá, dzięki wsparciu finansowemu fundacji Nadace OKD w wysokości 200 000 CZK, rozpoczęła realizację pierwszego etapu projektu Diagnostyczna Ścieżka Zdrowia, którego koszty sięgają 307 tys. CZK. Celem projektu jest zapewnienie szerokim warstwom społeczeństwa nowego, alternatywnego sposobu spędzania wolnego czasu. Po dwóch miesiącach intensywnej pracy zakończony został pierwszy etap projektu. Po otwarciu ścieżka służyć będzie wszystkim miłośnikom przebywania na świeżym powietrzu, wśród piękna przyrody. Prowadząca przez urozmaicony teren ścieżka stanowi dla każdego zwiedzającego sposobność sprawdzenia swojej kondycji fizycznej. Każdy sam wybiera swoje tempo, a dla osób starszych przygotowano umieszczone w połowie szlaku, stylowe leśne ławeczki ze wspaniałym widokiem na niczym niezmącony krajobraz. Po realizacji drugiego etapu i oddaniu do użytkowania całej 1280-metrowej ścieżki, osoby pragnące w prosty sposób sprawdzić swoją kondycję będą mogły się przekonać, czy potrzeba im więcej treningu, czy są odpowiednio sprawne, równocześnie spędzając przyjemne chwile w środowisku lasu. Diagnostyczna ścieżka zdrowia rozpoczyna się koło baseników Priessnitza, biegnąc dalej skrajem lasu Pavlačka, po czym po przejściu 650 m, w najwyżej położonym miejscu ścieżki, turysta znajduje wspomniane już ławeczki. Może wtedy z nich skorzystać lub wyruszyć z powrotem. Po zakończeniu drugiego etapu, a tym samym całej ścieżki, z trasy będzie można korzystać w obu kierunkach.

Źródło lecznicze Židlo

Bijące w lesie Pavlačka z głębin na powierzchnię źródło leśne o nazwie Židlo posiada barwną historię. Z opowiadań dowiadujemy się, że pomagało ono ludziom oraz zwierzętom już w XIX wieku. Jego wodę opisywano jako niezawodny środek na zapalenia oczu, skóry itd.

Parkowy zegar słoneczny

Parkowy zegar słoneczny o powierzchni 16x47 metrów był w czasie swego powstania największym zegarem słonecznym w Europie Środkowej. Użyty jest na nim także jeden z symboli gminy, czyli lilia, znak herbowy panów ze Zvole, właścicieli wsi w XVI w. Zegar został wybudowany w roku 2005 w centrum miejscowości, niedaleko od kościoła i urzędu gminnego.

Młyn wiatrowy w Cholticach

Młyn wiatrowy w Cholticach jest chronioną pamiątką techniczną, w regionie zupełnie wyjątkową. Pierwotny całodrewniany budynek typu barana lub także kolumnowego z 1833 roku stał w Sádku, skąd go w 1878 roku przewiózł do Choltic František Romfeld. Młyn był czynny do 1954 roku, pózniej był nabieżąco naprawiany. Aktualnie się młynem opiekuje syn ostatniego młynarza Radomír Romfeld. Młyn służy jako museum i jest w nim zamieszczona kolekcja potrzeb gospodarskich, narzędzia toporów, ginów lub młyńskie kamienie.
Młyn przystępny jest po umówieniu się pod numerem tel. na Urzędzie Miejskim Litultovice, nr 553 668 255 lub 555 559 541.

Młyn Raaba w Hlavnici

W tym miejscu stały blisko siebie dwa młyny wietrzne – Grossův (Grossa) i Raabův (Raaba). Grossův mlýn (Młyn Grossa), typu słupowego, został pisemnie zadokumentowany w roku 1879. Młyn mełł zboże do roku 1957, w roku 1960 podczas burzy letniej zapalił się od uderzenia pioruna i spłonął. Część mieszkalna młyna przetrwała do dnia dzisiejszego. W podobnie odosobnionym miejscu stoi drugi młyn wietrzny słupowego czy też baraniego typu, nazwany według nazwiska pierwszych właścicieli Raabův mlýn (Młyn Raaba). Urządzenia mielącego już nie ma, stare mieszkanie młynarzy zburzone zostało w latach sześćdziesiątych. Młyn wybudowany został w roku 1810, a jeszcze w roku 1953 był w pełni funkcjonalny. Niszczejący obiekt został wyremontowany w roku 1974. W latach osiemdziesiątych pojawiły się inicjatywy dotyczące odnowy młyna, utworzenia małego skansenu oraz miejsca zabaw dla dzieci. Niestety do dnia dzisiejszego toczą się spory majątkowe pomiędzy zainteresowanymi w kwestii zwrotu mienia, w związku z czym przyszłość areału jest niepewna.

Ruina zamka Vikštejna

Zamek Vikštejn założono w połowie 13. wieku i swoją końcową podobizne odzyskał za Jana Planknara z Kynšperka w 16.wieku. Vikštejn uważano za najmocniejszy zamek na Opavsku. By w przebiegu walki trzydziestoletniej nie wpadł do ręk Szwedów, został w 1648 roku z dużej części zniszczony. Później został naprawiony, niestety już od 18.wieku ruinował i częściowo zmieniał się w pustke. Jako każdy zamek to i Vikštejn ma swoją białą damę. Jest ją młoda żona burgrabia Vítka, którą w 13.wieku zabił i zrzucił z murów do Moravice rycerz Tunkel. Obronny duch Vikštejna sie pojawia zawsze, kiedy zamku zagraża niebezpieczeństwo, zawsze o północy w białej sukni z odrębnymi plamami krwi. Jej opowieść mówi o straszliwym dzwonku. Po tym, co dał Pan zabić pielgrzymka z dzwonnicy pod zamkiem za to, że późno oddzwonił, odzywał się w lasach pod zamkiem straszliwy dzwięk dzwonka. Vikštejnski Pan ten terror nie wytrzymał i wkońcu z zamka uciekł. Nowy Pan dał na miejscu zniszczonej pielgrzymki wybudować kaplicę i straszliwe dzwonienie ucichło.

Stodoła z murem ogrodzeniowym

Zabytkowa stodoła z ceglanym murem ogrodzeniowym z końca XIX w.

Zamek w Deštnej

Na istnieniu twierdzy i manskiej siedziby poukazuje wzmianka o Bulačovi z Deštného już z 1363 roku. Pisemna wiadomość o twierdzy pochodzi już z 1408 roku. Istnieje także duża prawdopodobność , że za czesko-węgierskich bitw w 70. latach 15. wieku, kiedy był statek w własności partyzantów węgierskiego króla Matyáše, była twierdza bardzo ciężko uszkodzona. W 1551 roku podaje się jako pusta. Ale już za Jana Stoše z Kounic w 70. latach 16. wieku musiała zostać odnowiona. Na przełomu 17. i 18. wieku była gmina w własności Karla Ferdinanda z Schertzu, który rozpoczął przebudowę tutejszej twierdzy na zamek barokowy. Przebudowa trwała aż do 1730 roku. Od roku 1761 był zamek w własności hrabiąt Renardów, którzy ze względu do niestabilnego podłoża w tych miejscach musieli budowe zamka staticky zajistit. Kompleks budow historycznych – zamek barokowy z parkiem – zostaje cenną pamiątką gminy Deštné. Zamek nie jest przystępny i jest w stanie awaryjnym.

Zamek barokowy

Piętrowy, barokowy zamek z drugiej połowy XVII w., wybudowany na miejscu niegdysiejszej twierdzy.

Zamek

Trójskrzydłowy zamek wybudowany w stylu klasycystycznym
a częściowo także barokowym na miejscu niegdysiejszej twierdzy. W parku znajduje się pawilon nazywany Zameczkiem Myśliwskim oraz basen z kompozycją rzeźb.

Litultovice, zamek

Dzisiejszy zamek stoi w miejscu dawnej twierdzy, o której pierwsze wzmianki pochodzą z roku 1446. Chodziło wówczas o twierdzę z rogowymi wieżami obronnymi otoczoną fosami z układem stawów. Służyła ona do obrony wsi w niespokojnych czasach wojennych, chroniła też przed najazdami rycerzy rozbójników. W drugiej połowie XVI wieku Jan Stoš z Kounic dokonał przebudowy twierdzy w zamek renesansowy. V XVIII wieku za panowania Tetzlernów miejsce miały przeróbki barokowe. Ostatecznie, pod koniec XIX wieku, Rollsbergowie, ostatni właściciele posiadłości , dokonali przeróbek empirowych. Koło zamku postał na początku XIX wieku park przyrodniczo-krajobrazowy z drzewami obcego pochodzenia oraz kręgielnia. Dziś w obiekcie mieści się urząd gminny z historyczną salą obrzędową, apteka, restauracja zamkowa, biblioteka, muzeum gminne i garaże remizy strażackiej.

Zamek i park zamkowy w Dolních Životicích (Żywocice Dolne)

Barokowy zamek w Dolních Životicích (Żywocice Dolne) wybudowany został przez wolnego pana Karla Františka Orlíka z Laziska, do którego gmina należała w latach 1721-1770. Wokół zamku rozciąga się park ozdobny w francuskim stylu. W roku 1800 zamek uzyskała rodzina Larisch-Mönich, która wybudowała oranżerię, a także założyła ogrodnictwo użytkowe oraz sad. W roku 1897 dokonał kupna zamku hrabia Camillo Razumowski, który zasłużył się o dalszy rozkwit i rozwój gospodarczy gminy. Po II wojnie światowej w obiekcie znajdował się Ústav pro duševně nemocné děti (Zakład dla dzieci chorych psychicznie), po roku 1950 obiekt wykorzystywany był przez armię jako koszary dla jednostek PTP, zaś od roku 2000 w zamku mieści się Sociální ústav pro mentálně postižené muže (Zakład Socjalny dla Mężczyzn Chorych Umysłowo). Wnętrza obiektu nie są dostępne dla publiczności.

Zamek

Klasycystyczny zamek w centrum miasta składający się z dwóch budynków. Główna część zamku pochodzi z XVI w. do której dobudowano barokowy, dwupiętrowy budynek. Z pierwotnej twierdzy zachował się tylko kamienny portal z roku 1498 z herbem panów z Drahotuš. W budynkach zamkowych znajduje się także kaplica, służąca jako lapidarium, w której są wystawione oryginały barokowych figur Immaculaty i Jana Nepomucena oraz inne eksponaty, przede wszystkim o charakterze duchowym. Wokół zamku jest park angielski o powierzchni 1,7ha a w parku znajduje się pomnik Cypriana Lelka – zasłużonego w budzeniu samoświadomości ludu śląskiego. Dziś zamek jest siedzibą Urzędu Miejskiego.

Zamek Mladecký Dvůr

Jan Pavel Schertz dał w 80. latach 17. wieku wybudować na granicach wioski mniejszy zamek barokowy. Ten został o sto lat później za rodu Neffezernów zdemolowany. Nowy zamek, tym razem w stylu impirowym, wybudował w części gminy Mladecký Dvůr początkiem 19. wieku Ondřej, hrabie Renard. Koło zamka został później założony rozległy park krajobrazowy. W przeszłości służył zamek jako dom Siostrom rzędu Kongregacji Milosrdných sester 3. rzędu Świętego Františka, aktualnie jest w prywatnej własności i nie jest przystępny publiczności.

Zamek w Hlavnici

Hlavnicki zamek wybudowany został w roku 1792 przez właściciela posiadłości Ondřeja Renarda. Pierwotny charakter klasycystyczny prawie całkowicie zatarły późniejsze przebudowy. W roku 1810 hlavnicką posiadłość wraz z zamkiem kupił Josef Gusnar z Komárna. Później dochodziło do częstych zmian właścicieli posiadłości. W roku 1838 kupił ją Vilém Čejka z Badenfeldu. W roku 1841 zlecił on budowę kaplicy pod wezwaniem Panny Marii Pomocnej (Maria Hilf) z kryptą. Obiekt ten, stojący przy drodze mladeckiej, zwie się Kaplice (Kaplica). Jednakże ani Čejka nie był właścicielem zamku zbyt długo, a także później nikt nie posiadał Hlavnicy dłużej niż przez kilka lat. Dopiero w roku 1886 kupił Hlavnicę Robert Bayer z Bayersburgu, a w posiadaniu jego rodziny pozostała posiadłość aż do konfiskaty w roku 1945. Dziś jest budynek zamku własnością spółdzielni rolniczej, z byłego budynku gospodarczego i parku zamkowego korzysta natomiast gmina.

Zamek w Neplachovicach

Na miejscu neplachovickiego zamku stała pierwotnie twierdza, która była przez Lichnovskich z Voštic w 2 połowie 16 wieku przebudowana na zamek renesansowy. W 1778 roku zamek splundrowali źołnierze pruscy, po czym stary zamek zaniknᶏl. Na tym samym miejscu w latach 1833-1834 dała zbudować nowy zamek Maria Elger z Eichbergu. Póżnoempirowy zamek jest bardzo podobny do zamku w Štemplovcu. Póżniej zyskali go Pillersdorfowie, którzy byli właścicielami aż do 1945 roku. Dzisiaj służy celam kulturalnym. Jest udostȩpniony w czasie trwania imprez. Zamek otoczony jest naturalnym krainoobrazowym parkiem, dla którego charakterystyczne sᶏ potȩżne kilkupniowe lipy sercowite (Tilia platyphyllos). Rośnie tutaj także prastary kasztan oraz buki czerwonoliściaste, świerk wȩży i kolekcja cyprysów. W obecnym czasie w parku przebiega rozległa przebudowa oraz wysadzanie nowych drzew.

Zamek i park zamkowy w Melču

Zamek barokowy w Melču założył w pierwszej połowie XVIII wieku ówczesny właściciel posiadłości František Filip z Hodic. Po roku 1810 kupuje Melč Jan, hrabia z Tenczyna, który dokonał przebudowy zamku w stylu empirowym. Przez krótki czas zamek należał do hrabiego z Arzu, a od roku 1888 aż do końca drugiej wojny światowej do słynnego rodu szlacheckiego Razumowskich. Zamek był też wykorzystywany na przykład jako kąpiele lub szpital. Na początku XX wieku została w obiekcie otwarta specjalna szkoła internatowa, która w roku 1985 przekształcona została w dom dziecka. Ten mieści się w zamku do dnia dzisiejszego. Wokół zamku rozpościera się rozległy, będący pod ochroną państwa, park przyrodniczy z szeregiem rzadko spotykanych drzew i krzewów. Licznie występuje tutaj kasztanowiec zwyczajny. W pobliżu parku stoi pomnik żołnierzy niemieckich poległych podczas pierwszej wojny światowej.

Zamek w Štemplovcu

Zamek Štemplovec wybudował Karel Traugott Skrbenski z Hříště na miejscu starszego barokowego zamku, który dał na poczᶏtku 19 wieku zburzycz. Bȩdᶏcy w dobrym stanie budynek zamku służy dzisiaj jako dom sióstr zakonnych. Naturalny krajobrazowy park u zamku jest co prawda mniejszy , ale za to malowniczy a co wiȩcej cenny pod wzglȩdem dendrologicznym. Przy wejściu przyciᶏgajᶏ uwagᶏ potȩżne platanowce zachodnie (Platanus occidentalis). Wzacny jest także jinan (Gingko biloba) ze swymi owocami, który z powodu ich nieprzyjemnego zapachu nie jest w ogrodach i parkach tak czȩsto hodowany. Cennymi drzewami sᶏ dalej cyprysy (Cupressus sempervivens), liliodendron tulipanowy (Liliodendron tulipifera) oraz buk czerwonolisty (Fagus sylvatica Atropurpurea).

Zamek w Štáblovicích

Zamek Štáblovicki stoi na miejscu pierwotnej twierdzy, o której pierwsza wzmianka pojawiła się w 1528 roku, kiedy lenno Štáblovice przyjęli bracia Pavel, Jan i Václav z Žďáru. W 1558 dał Kašpar Rotmberk z Ketře twierdzę przebudować na mniejszy zamek renesansowy. Do stylu barokowego został przebudowany w 2. Połowie 17. Wieku i aktualny wygląd odzyskał w przybliżeniu o sto lat pózniej za władzy Sobków z Kornic. Renesansowe pochodzenie obiektu dokłada sgrafito znajdujące się na bocznej fasadzie frontu głównego. Sobkowie z Kornic byli także założycielami dekoracyjnego parku francuskiego, do którego dołączono w pierwszej połowie 19. Wieku park krajobrazowy z mnóstwem eksotycznych drzew. Na oś okresowej części parku jest nałączona stara aleja lipowa, która łączy je z niedalekim gajem. Ostatnie naprawy zamku przeprowadzono po 2001 roku. Aktualnie nie jest zamek dostępny publiczności.

Zamek w Kyjovicach

Zamek w Kyjovicach jest jednopiętrową budową na prostokątnym planie w stylu baroku klasycznego. Pierwotny budynek, pochodzący z lat 1719-20, został przebudowany w 1783 roku. Sąsiedni budynek spichlerza z mansardowym dachem, który dzisiaj jest już częścią zamka, pochodzi już z 1775 roku. Oba projekty połączono korytarzem w latach 1911-29. Ostatnim obiektem kompleksu zameckiego jest były budynek gospodarski w planie litery L, z drewnianą galerią w piętrze, która pochodzi z drugiej połowy 19.wieku. Koło zamku pod koniec 18.wieku założono park zamkowy. Częścią parku jest także altan nowogotyczny i była oranżeria. Chodzi o pamiątkowo chroniony areał, który jest z dużej części ograniczony ścianą kamienną. Przed areałem stoją piaskowe rzeźby św. Jana Nepomuckého i św. Floriána z pierwszej czwartej 18.wieku. Aktualnie budowe używano jako dom dla seniorów i nie jest przystępny publiczności. Zamek z dochowaną dekoracją stiukową, okiennymi i drzwiowymi panelami. W resztkach dochowano także byłą kaplicę zamkową planu owalnego z kopu9ą i drewnianą oratorią.

Pałac z parkiem

- pokazuje proces powstawania architektury pałacu na przestrzeni kilku epok architektonicznych - główna część budowli pochodzi z XVI wieku
- z pierwotnej budowli zachowany został portal z symbolem zawierającym rok 1498
- dalszych zmian dokonano w wiekach XIX i XX.
- założony na przełomie wieków XIX i XX park angielski
otacza budynki pałacowe z wszystkich stron geograficznych
- powierzchnia 1,7 ha, wysokość nad poziomem morza 230 m

Zamek w Slavkově

Najstarszym budynkiem w gminie jest zamek slavkowski. Pierwotną drewnianą twierdzę z 13. wieku przebudowano w 15. wieku na budowaną i to przes Beneša Černohorskiego z Boskovic. Obiekt już niestety nie spełniał oczekiwań zmienianemu stylu życia i został w latach 1572-1576 za Vlków z Konecchlumí przebudowany na zamek renesansowy. W 17. wieku już szlachta na zamku nie mieszkała, obiekt używano tylko do gospodarskich i urzędnickich potrzeb i częściowo butwiała. W 1908 roku kupili zamek Weisshuhnowie, którzy przeprowadzili szerokie naprawy budowlane. Od ostatnich właścicieli Theinów przeszedł zamek w 1945 roku do własności państwowej. Po szerokiej rekonstrukcji po 2000 roku, która nawróciła zamku jego były charakter, służy budynek jako Dom dla seniorów – SENIORCENTRUM.

Zamek i park zamkowy w Jezdkovicích

Dominantą Jezdkovic jest późno renesansowy zamek z ogrodem dekoracyjnym, który został zbudowany w latach 1618 – 1619 przez Mitrowskich z Nemyšle. W pierwszej połowie 18. wieku, kiedy był zamek własnościa Halamów z Jična, został przebudowany do stylu barokowego. Ostatnimi właścicielami byli w latach 1821 – 1945 Sedlničtí z Choltic. Zamek jest zabytkowo chroniony i aktualnie znajduje się w nim Urząd miejski, biblioteka i sklep spożywczy. W niedużym parku zwiedzających na wiosnę uchwycą żółto kwitnące krzewy dereń ogólny, jego plody są latem napadno czerwone. Za wzmiankę stoi także buk leśny czerwonolisty i zespół drzew grabów ogólnych. Wszystkie drzewa przewyszuje sosna wejmutka.


Zamek

Barokowy zamek z wczesnobarokowym portalem był wybudowany w latach 1724-1748. W chwili obecnej zamek jest siedzibą władz gminnych.

Zamek Lichnowskich

Wczesnobarokowy zamek z pierwszej połowy XVII w. został wybudowany przez wolnego pana Jerzego Lichnowskiego. W roku 1853 dobudowano Dom Kawalerów, w którym mieszkali goście. Zamek pełnił funkcję rezydencji łowieckiej, którą po zjednoczeniu
niemieckojęzycznych krajów w roku 1781, odwiedził cesarz niemiecki Wilhelm II, który był bliskim przyjacielem szóstego księcia Karola Maxa
Lichnowskiego. Od roku 1952 siedzibę ma tutaj ośrodek rehabilitacyjny. Zamek otoczony jest rozległym parkiem o powierzchni 5,5ha.

Zamek w Velkých Heralticach

Styl zamku w Velkých Heralticach jest bardzo ciȩźko zdefiniowat. Podstawᶏ tworzᶏ pozostałości gotyckiej twierdzy z walcowᶏ wieżᶏ z 14 wieku. Duże i małe podwórze z nowogotyckᶏ kaplicᶏ sᶏ z kolei otoczone pozostałościami po renesansowym zamku. W budowie majᶏ dzisiaj siedzbȩ Szkoły podstawowa oraz średnia, urzᶏdzone sᶏ jadalnia szkolna, internat oraz dom dziecka. Objekt nie jest udostȩpniony zwiedzajᶏcym. Na zamkowe budynki nawiᶏzuje naturalny krainowy park. Już u brany wejściowej przyciᶏgnie waszᶏ uwagᶏ ośmiópniówa pterokaryja jasianolistna (Pterocarya fraxinifolia), która rośnie przed frontonem zamku. U boiska rośnie rzucajᶏcy siȩ do oczy potȩżny soliter jodłowniku kanadyjskiego (Tsuga canadensis) a za zamkiem przy tylnym tarasie stoi bardzo stara lipa (Tilia petiolaris) a jeszcze przed niᶏ majestatyczna sosna grecka (Pinus nigra). Najwaźniejsze drzewa posiadajᶏ tabliczki z nazwᶏ i krótkᶏ charaktertystykᶏ gatunku.

Zamek Radkov-Dubová

Zamek barokowy w Radkově-Dubové dał na miejscu pługu rolniczego należającego do zamka Vikštejna wybudować w latach 1774-76 właściciel dworu Jan Julius Frobel. Na zamku miał siedzibę rząd dworu i jego właściciele, jako opawski handlowiec i poseł Emanuel Glassner i od 1884 roku także hrabie Kamilo Razumovský z rodziną. Za czasów okupacji był zamek używany jako lazaret dla niemieckich żołnierzy. Po wyswobodzeniu wyszli Razumovští do Austrii i ich majątek w Czechosłowacji został zkonfiskowany. Później zamek używano jako szkoła rolnicza i początkiem 60. lat był tutaj założony dom dziecka. Do zamka przylega przepiękny park. U wejścia do przestronnego parteru przyciągną turyste duże zachodnie jawory. Główna część parkowa znajduje się za stawem, gdzie wyrasta mnóstwo starych i silnych drzew jako skupina cyprysów, sosen, sosen limba, hemlok kanadyjski, wyrazisty kasztan i inne. Zamek i Dubovą łączy 250 m długa i więcej jak 150 lat stara aleja lipowa.

Zamek w Stěbořicích

Stěbořice należą między najstarsze gminy na Opavsku, pierwsza pisemna wzmnianka pochodzi już z 1220 roku, kiedy gmina należała do rzędu cysterciackiego. Między właściciele dworu należeli Bruntálští z Vrbna a od 1654 roku byli właścicielami Stěbořic Neuhausenowie. Istnieje duże prawdopodobieństwo, iż właśnie hrabie Caesar Neuhaus, dał wybudować mniejszy zamek barokowy. W 18.wieku były Stěbořice majątkiem Pinów z Friedenthalu, którzy zamek zmodyfikowali w stylu impirowym i w 19. Wieku założyli przyrodniczo krajobrazowy park mniejszych wymiarów. W parku dali wybudować oranżerię i rodny grób. W parku znajduje się mnóstwo scieżek i nawiązuje na sad owocowy. W dzisiaj już zmodyfikowanym parku rosną z dominantnych drzew jawor, buk, sosna i jesioń. Te przeważają z drzew ekzotycznych katalpę, cyprys Lawsona, cyprys grochonośny, ceder zachodni i ceder ogromny. Ostatnim właścicielem zamku byla rodzina handlowa Janottów, którzy trzymali go w własności aż do 1945 roku.

Zamek w Loděnici

Na miejscu Loděnickiego zamku byvało pierwotnie wojtówstwo. Ówczesny właścicieł majᶏtku Martin Kynar ze Serfenštejnu dał budynek na końcu 16 wieku przebudować na mniejszy renesansowy zamek. W 1592 roku służył on jako drukarnia. W połowie 18 wieku właściciełem zamku zostaje Jan Julius z Froblów, który prezbudował go w stylu barokowym. Park zamkowy z bogatym spektrem drzew naszego pochodzenia był założony na poczᶏtku 19 wieku przez Sedlnickich z Choltic. Przed głównym wejściem rosnᶏ cztery rozłożyste cisy pospolite (Taxus baccata). Jeszcze cenniejsze sᶏ zwisła daglaria (Pseudotsuga menziesii) oraz tuja zachodnia (Thuja occidentalis). Zamek służy dzisiaj celom komercyjnym jako hotel.

Kościół św. Jana Chrzciciela

Kościół św. Jana Chrzciciela jest zmniejszoną i lekko zmienioną kopią kolońskiej katedry. Pseudogotycka budowla z roku 1906 jest centrum
całego kompleksu, który tworzą także: mur z bramą, grobowiec, plebania i budynki gospodarcze. Od roku 1990 cały kompleks jest zabytkiem. Budowniczym kościoła i plebanii jest śląski budowniczy kościołów
Josef Siefried z Kravař. Wszystkie obrazy i drogę krzyżową namalował pochodzący z Hluczyna Johannes Bochenek w latach 1902-1909.

Samolot szkolno-treningowy Delfin

Samolot szkolno-treningowy znajduje się w miejscowości Sudice, w której samoloty posiadają już niejako tradycję. Pierwsza maszyna została tu umieszczona już w 1965 roku, w ramach obchodów 20. rocznicy wyzwolenia. Był to samolot JAK11, znany również jako C11 - samolot szkolno-treningowy skonstruowany w ZSRR 1947 roku. Obecnie samolot znajduje się w muzeum klubu lotniczego w Kunovicach koło miasta Uherské Hradiště, który wyraził chęć jego nabycia w zamian za ofiarowanie na rzecz gminy innego samolotu. W ten sposób miejsce samolotu JAK11 zajął obecny samolot szkolno-treningowy L29 Delfín, będący jednym z największych sukcesów czechosłowackiego lotnictwa powojennego. Jego właściwości, takie jak solidna konstrukcja, dobre właściwości lotne, niezawodność i łatwość obsługi, pozwoliły na wprowadzenie samolotu do produkcji masowej. Model ten stał się podstawowym samolotem szkolno-treningowym nie tylko w Czechosłowacji, ale również w wielu krajach Europy, Azji i Afryki.

Młyn Čujki

Murowana budowla ceglana z roku 1913 wybudowana na miejscu pierwotnego młyna wodnego z roku 1756. Młyn działał do roku 1964 a do dziś są w nim zachowane urządzenia młynarskie.

Kościół ewangelicki

Nie można nie zauważyć budynku kościoła ewangelickiego, dziś służącego Kościołowi ewangelickiemu i Cerkwi prawosławnej, który znajduje się przy drodze wiodącej do przejścia granicznego. Uroczystość poświęcenia nowego kościoła ewangelickiego odbyła się 19 września 1909.

Kościół parafialny św. Jana Chrzciciela

Do najważniejszych, kształtujących charakter miasta, budowli należy również sąsiadujący z pałacem kościół parafialny św. Jana Chrzciciela. Okres jego powstania oraz autor pozostają nieznani, należy on jednak do najstarszych kościołów w szerokiej okolicy. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1378 roku. Jednonawowy budynek ze zwieńczonym sklepieniem gwiaździstym gotyckim prezbiterium pochodzi z okresu renesansu. Fasada i wieża przebudowane zostały na modłę barokową. W 1597 roku duża wieża kościelna uległa zawaleniu, burząc większość budynku kościoła. W 1608 roku kościół odbudowano, jednak wkrótce po tym, w 1616 roku, został strawiony w strasznym pożarze miasta. W 1649 roku w kościół uderzył piorun, niszcząc wieżę i świeżo naprawiony dach kościoła. Pod koniec marca 1780 położono kamień węgielny pod nowy dekanat, kończąc jego budowę w 1781 roku. W latach 1998 - 2001 wykonano remont wnętrz kościoła, w tym obrazów i rzeźb. W 2006 roku umieszczono w nim nowe organy.

Kościół filialny św. Urbana

Choć będący samodzielną gminą, Zábřeh nie posiadał własnej świątyni do 1938 roku. W 1935 roku z inicjatywy miejscowych wiernych założono Stowarzyszenie na Rzecz Budowy Kościoła, ze składkami miesięcznymi w wysokości 1 korony czechosłowackiej. Budowę kościoła rozpoczęto na działce należącej do jednego z miejscowych gospodarzy rolnych. Nawę kościoła z wieżą o cebulastym dachu zdołano z radosnym zapałem dokończyć przed zajęciem budynku przez wojska niemieckie w październiku 1938. Ze względu na brak należytego poświęcenia, w kościele, ze względu na wydarzenia towarzyszące II wojnie światowej, odprawiano nabożeństwa nieregularnie w ciągu miesiąca. Przechodzący przez Hlučín w kwietniu 1945 r. front znacznie uszkodził kościół oraz wieżę, jak również całą gminę. W 1946 roku, po przeprowadzeniu częściowej odbudowy, w kościele odprawił mszę świętą pochodzący z tutejszych stron o. kanonik Josef Vrchovecký. W 1947 roku wyremontowano również wieżę, nadając dachowi nowy kształt ostrosłupa wielobocznego. Niezbędne wyposażenie, takie jak kazalnicę, ołtarz boczny czy rzeźby i obrazy świętych, przywieziono do kościoła ze zlikwidowanej kaplicy w Novym Jičínie. Malowidła ścienne w kościele wykonał pochodzący z tutejszych stron Vilém Balarin. W dniu 30.10.1948 odbyła się przygotowana przez miejscowych wiernych huczna uroczystość poświęcenia, którego dokonał biskup ołomuniecki, wkładając pod płytę ołtarza relikwie św. Urbana - patrona kościoła. Kościół od swojego odnowienia w 1945 roku do dziś pełni rolę filialnego względem kościoła parafialnego św. Marcina w miejscowości Dolní Benešov, przy czym jednak opiekują się nim miejscowi wierni.

Kościół cmentarny św. Małgorzaty

Historia założenia kościoła św. Małgorzaty w Hlučíně związana jest z miejscowością Dlouhá Ves, która rozciągała się w miejscach od dzisiejszego marketu Mountfield po restaurację "Stará celnice". Po założeniu miasta Hlučín Przemysł Ottokar II ofiarował mu pola należące do miejscowości Dlouhá Ves. Miejscowość ta nie posiadała swojego kościoła, a cmentarz otaczający kościół parafialny św. Jana Chrzciciela był już niewystarczający, ponieważ grzebano na nim zmarłych z miejscowości Dlouhá Ves, Bobrovníky, Darkovičky i Vřesiny. Wobec tego brat Bernarda ze Zvoli Krzysztof (kanonik ołomuniecki) kazał wybudować nowy kościół św. Małgorzaty, z cmentarzem i szpitalem. Krzysztof, powodowany szacunkiem do matki, na jej pamiątkę nadał kościołowi tytuł Małgorzaty. Pierwszy kościół zbudowany był z drewna i położony był nieco bliżej miasta. Kościół ten kilka razy spłonął, mianowicie w latach 1645, 1802 oraz ostatni raz w 1945 roku, w wyniku trafienia bombą. Kamień węgielny pod współczesny kościół murowany położono 23.11.1820 r. Teren kościoła cmentarnego ogrodzony był zróżnicowanym murem cmentarnym, z bramą wejściową z XIX wieku. Na terenie tym znajduje się również kostnica - budynek w stylu neogotyckim z nietynkowanej surowej cegły. Dnia 10.07.1911 r., na mocy dekretu cesarza Wilhelma II, Dlouhá Ves (dziś ulica Dlouhoveská) została połączona z Hlučínem. Dnia 03.05.1958 r. kościołowi nadano status zabytku kultury.

Kamienny krzyż Oskara Kuronia

W 2009 roku gmina Bolatice postanowiła wyremontować krzyż stojący za leśniczówką w Chuchelenskim lesie. Krzyż wzniesiono wiele lat temu na pamiątkę okrutnego morderstwa dokonanego na nauczycielu z Bolatic, Oskarze Kuroniu. Urodzony w polskiej wsi Lubecko około roku 1870, Oskar Kuroń przybył do Bolatic wiosną roku 1894, aby podjąć pracę nauczyciela w miejscowej szkole. Dzieci od razu polubiły go ze względu na jego nowe metody pracy i życzliwość. W Bolaticach Oskar przeżył też swoją wielką i fatalną w skutkach miłość, zakochując się w dziewczynie leśniczego z Chuchelnej. Miłość, której w spełnieniu przeszkodziły zazdrość i nienawiść, zakończyła się brutalnym zamordowaniem nauczyciela przez nieznanych sprawców w 1895 roku. Dziś tragedię tę przypomina świeżo wyremontowany kamienny krzyż oraz oddalony o ok. 50 metrów, leżący po przeciwnej stronie drogi granitowy głaz, w którego miejscu znaleziono zwłoki zamordowanego nauczyciela. Wyremontowany krzyż nadal przypominać będzie historię, która miała tu miejsce, oraz jej tragiczny finał. Los nauczyciela z Bolatic opisany został w książce "Kamenný svědek", autorstwa miejscowej pisarki Anny Malchárkovej.

Kaplica Błogosławionej Maryi Panny z Lourdes

W 1922 roku rolnik z Kobeřic – Osmilánów, Josef Václavík, wybudował w ogrodzie swojej posiadłości kaplicę ku czci Maryi Panny. Skłoniła go do tego przysięga złożona w trakcie pierwszej wojny światowej. Przyrzekł wtedy, że jeżeli jego jedyny syn powróci z zawieruchy wojennej żywy i zdrowy, zbuduje kaplicę jako wyraz wdzięczności Matce Boskiej. Wniosek o pozwolenie na poświęcenie kaplicy nosi datę 05.07.1922 r. Poświęcenia dokonał o. Josef Otava.

Kościół św. Piotra i Pawła

Kaplica z roku 1932 była wybudowana z dobrowolnych składek miejscowej ludności. Cała kaplica jest wybudowana z 44 500 szt. cegieł palonych. Wyposażenie kościoła to przede wszystkim ołtarz w stylu gotyckim, fi gury apostołów Piotra i Pawła oraz fi gura Królowej NMP z Lourdes umieszczona na szczycie ołtarza.

Kapliczka – tzw. „Kapliczka szwedzka”

Zabytkowa kapliczka przy ulicy Vrabloveckiej. Szwedzi, podczas wojny trzydziestoletniej, byli tu dwukrotnie a pod kapliczką są pochowani ci, którzy tutaj zgineli.

Kościół św. Jerzego

Dominantą wsi jest kościół św. Jerzego z końca XVIII w.

Kościół Trójcy Najświętszej

Kościół Trójcy Najświętszej z wieżą niestandardowo
umieszczoną na wschodniej stronie kościoła. Wespół z murem ogrodzeniowym i przyległą kaplicą pochodzącą z 2 poł. XIX w.kompleks jest zabytkiem kultury pod ochroną państwa. Wnętrze kościoła jest bogato zdobione freskami opawskiego malarza z XVIII
w. Josefa Matyáše Lasslera a obrazy drogi krzyżowej namalował ks. Vincenc Hurník, długoletni bogusławicki proboszcz.

Gródek Závada – „Szwedzka szansa”

Zachowane i stosunkowo duże umocnienie, pozostałość
po średniowiecznym gródku znajduje się w Pańskim lesie, po prawej stronie od szosy Závada – Bohuslavice. Główna część ma rozmiary 26x22m, pierwszy okop ma szerokość 14 m na szczycie i 2 m przy dnie, okop drugi odpowiednio 10 m. Na szczycie i 1,5 m przy dnie. Oba są w kształcie koryta z płaskim dnem. Wał ma szerokość 10 m a ze strony
południowo-zachodniej i południowo-wschodniej tworzy platformę. Średniowieczne pochodzenie umocnień potwierdzają wyniki kilku sond z lat 1930-1953. Dostęp do miejsca jest wolny.

Kościół św. Jadwigi Śląskiej

Kościół św. Jadwigi dominuje nad całą wsią. Był konsekrowany 3 lipca 2005. Droga krzyżowa jest dziełem malarza akademickiego Milivoja Husáka.

Kaplica św. Krzyża

Kaplica św. Krzyża położona jest przy ulicy Opavská, na zachodnich obrzeżach miasta Dolní Benešov. Jej budowę rozpoczęto w 1872 roku w stylu neogotyckim, używając jako materiału surowej cegły, z arkadami zdobiącymi szczyt przedni oraz ścianami wzmocnionymi po obwodzie pilastrami wsporczymi. Do realizacji budowy kaplicy w znacznym stopniu przyczynił się Karel Exner, mistrz leśniczy w posiadłości ziemskiej Rothschilda, który ofiarował ją mieszkańcom w podzięce za przyjemnie spędzony czas w miejscowości Benešov. Jednak po uzyskaniu niezbędnych pozwoleń na budowę i środków pieniężnych, nieoczekiwanie zmarł wkrótce po rozpoczęciu budowy. Dokończeniem kaplicy zajął się jego siostrzeniec Fridrich Exner. Niestety, również kontynuator dzieła swojego wuja umiera w 1874 roku, zanim budowa została dokończona. Pieczę nad niedokończoną budową przejęła pani Müller, z domu Exner, z Ratibořa, która zdołała ją dokończyć, wspierając przedsięwzięcie finansowo, wraz z burmistrzem Benešova Janem Kořistką oraz królewskim leśniczym z Szlezwiku. Uroczystego otwarcia dokonał dnia 14.09.1877 r. o. proboszcz Kopecký z udziałem 11 księży, wśród których nie zabrakło również znanej osobistości regionu hlučínskiego i Śląska, pochodzącego z Benešova proboszcza Cypriána Leleka. W mogącej pomieścić 300 osób kaplicy znajduje się obraz ołtarzowy przedstawiający Chrystusa.

Kościół św. Marcina

Kościół był wybudowany w roku 1678 na miejscu poprzedniego kościoła drewnianego. W roku 1723 była dobudowana kaplica św. Józefa, a w latach 1812-1814 było zmienione wnętrze kościoła.
W latach 1843-1844 zainstalowano organy z pracowni opawskiego organmistrza Karla Kuttlera. Ostatnia przebudowa miała miejsce w latach 1861-1863 – dobudowano wtedy wieżę.

Kościół ewangelicki

Kościół ewangelicki w miejscowości Hlučín zbudowano w 1862 roku. Przygotowania do budowy rozpoczęto 11 maja 1862 r., 3 czerwca 1862 r. poświęcono natomiast kamień węgielny. Dnia 27 października tego samego roku na wieży osadzono kulę i wzniesiono krzyż. Poświęceniem i administracją kościoła zajęły się władze w Ratibořu. Kościół ewangelicki w miejscowości Hlučín zbudowano z surowych cegieł na planie krzyża, w punkcie styku dachów umieszczając wieżę o kształcie wielokąta, zakończoną ostrosłupem. Kościół posiada posadzkę z czerwonych płyt i łupka, drewniany strop z otwartą więźbą dachową o rzeźbionych płatwiach, okna z osadzonego w ołowiu kolorowego szkła, drewnianą ambonę i podwójny mosiężny żyrandol z trybowanymi kielichami (średnica 1,15 m, 16 świec). W 1898 roku na cmentarzu za kościołem zbudowano kaplicę (grobowiec), w której pochowano Wilhelma Wettekampa i innych członków jego rodziny. W 1938 roku kościół został przekazany na własność miastu. Dopiero w 1947 roku do kościoła doprowadzono prąd (prace wykonał František Avrat), zbudowano komin, aby móc go ogrzewać, a Vilém Sněhota wymalował jego wnętrze. W 1948 roku miejscowy szklarz Štěpán Gruň naprawił wybite szyby, w 1949 roku natomiast naprawiono organy i dekarz František Šafarčík wykonał remont dachu. W 1965 roku zlikwidowano przylegający do kościoła cmentarz. W tym samym roku pastor Vladislav Santarius z Ostravy założył tu filiał Kościoła Ewangelicko-Augsburgskiego. W latach 1964 - 1995 z kościoła korzystał Ewangelicki Kościół Czeskobraterski (wspierany przez dr Karla Palę i br. Karla Uhříka), grupa wiernych wywodziła się z Kościoła Braterskiego Baptystów i Czechosłowackiego Kościoła Husyckiego. Ze względu na brak środków finansowych na przeprowadzenie niezbędnej renowacji, zarządzający kaplicą i korzystający z niej Ewangelicki Kościół Czeskobraterski przekazał ją dnia 29.05.1995 miastu Hlučín. W dniu 08.06.1995 Ministerstwo Kultury Republiki Czeskiej ogłosiło kościół ewangelicki w Hlučínie zabytkiem kultury. W latach 1996 do 2001 w kościele prowadzono szeroko zakrojone prace remontowe o wartości blisko 6 mln CZK, finansowane przez miasto ze wsparciem państwa oraz nadzorowane przez instytut ochrony zabytków. Obecnie obiekt należy do Centrum Kultury Hlučín i wykorzystywany jest głównie jako miejsce koncertów muzycznych, wystaw dzieł sztuki czy innych imprez odpowiadających charakterowi budowli i wnętrz. Dzięki pomocy miasta Hlučín został zachowany zabytek architektury, który nadal będzie służyć rozwijaniu ludzkiego ducha i wrażliwości na kulturę.

Muzeum "U Jaroše" MO-S 21

Bunkier piechoty MO-S 21 "U Jaroše" wybudowano w 1936 roku, aby wraz z innymi obiektami zapewniał obronę ostrawskiego obszaru przemysłowego przed wrogiem w czasie II wojny światowej. Zlokalizowany na pododcinku Hlučín bunkier zbudowano w taki sposób, aby teoretycznie mógł on stawić czoła wszystkim znanym wtedy rodzajom broni. Po podpisaniu układu monachijskiego obiekt został jednak zajęty przez niemiecki Wehrmacht, który dokończył jego budowę, wyposażył go i uzbroił. Po skończeniu wojny zmalało zainteresowanie tego typu obiektami, które stopniowo niszczały. W 2005 roku powstała grupa pasjonatów wokół bunkra MO-S 21, która wytyczyła sobie za cel przekształcenie go w dzieło fortyfikacyjne pełniące rolę muzeum oraz służące do działalności związanej z kulturą wojskową. Do 2006 roku pod kierownictwem Josefa Čuraja prowadzono prace remontowe na obiekcie i usuwano z niego nagromadzone odpady. Poszukiwano wtedy brakujących części i wyposażenia lub je produkowano. W 2009 roku powstało oficjalne stowarzyszenie (občanské sdružení) o nazwie KVH MO-S 21 - Družstvo Stráže Obrany Státu, o. s. W przyszłości klub stawia sobie za cel wybudowanie przeznaczonego dla społeczności laickiej, cenionego muzeum oraz zaplecza dla członków zainteresowanych działalnością w klubie. Muzeum co roku przygotowuje dla zwiedzających szereg interesujących eksponatów, raz w roku natomiast odbywa się impreza całodniowa nazwana "Opevněná hranice" (Umocniona granica).

Spichlerz

Spichlerz służył do przechowywania wymłóconego zboża. Dnia 3 maja 1958 został wpisany do rejestru nieruchomych zabytków kultury.

Piwnice browarowe w Hradcu nad Moravicí

Piwnice browarowe to pozostałość starego browaru zamkowego księcia Lichnowskiego. Pierwsze wzmianki o nim pochodzą z roku 1549. W tym czasie doszło widocznie do przeniesienia produkcji piwa z areału zamku hradeckiego w stronę rzeki Moravicy i do nowo założonego dworu pańskiego Stránka. W skalistym stoku na uboczu rzeki Moravicy wytworzone zostały obszerne zespoły piwnic. Podczas wojny trzydziestoletniej służyły one jako kryjówka mennicy hradeckiej, a gdy Hradec zajęli Duńczycy, bito tutaj fałszywe (lekkie) monety austriackie. Później w areale ponownie zaczęto warzyć piwo. W roku 1825 pojawił się jednak konkurent tutejszego browaru - opawski browar mieszczański, a konkurencji tej browar hradecki nie podołał. Kiedy w roku 1848 zniesiono obowiązek poddanych odbierać piwo z browaru książęcego – eksploatacja przestała być dla księcia Lichnowskiego opłacalna. W roku 1885 książę zaczął wynajmować areał browaru. Jeszcze na początku XX wieku mieściła się tutaj bardzo popularna restauracja z kręgielnią ogrodową. W roku 1921 zaniedbane budynki były jednakże w stanie awaryjnym, właściciel kazał je zatem zburzyć.

Kościół św. Mikołaja

Nowogotycki kościół wybudowany w latach 1905-1907. Budowla jednonawowa wybudowana częściowo z cegieł normalnych a częściowo z glazurowanych. Kanciasta wieża sięga wysokości 75m. Wewnątrz znajdują się wielkie organy z roku 1932.

Stara stajnia

Obiekt jest ciekawostką architektoniczną, konstrukcja ceglana i fasada praktycznie do dnia dzisiejszego w zasadzie nie była naruszona.

Stary domek myśliwski rodu Rothschildów

W miejscowości Bělá, znajduje się położony pod Bělskim lesem stary domek myśliwski. Spoczywający na sześciu kamieniach węgielnych domek zbudował w 1856 r. ród Rothschildów, który wywarł znaczny wpływ na życie wsi. Zbudowany z surowej cegły domek myśliwski swoim stylem i przyjemną atmosferą zachęca do częstych wycieczek i wypoczynku. Domek - "Hájenka U Chmelíka" jest częścią Hodowli Pstrągów, wybudowanej przez ród już w 1864 roku. Również dziś można tu skosztować rybich przysmaków, a nawet samemu je złowić na wypożyczoną wędkę.

Stara remiza strażacka

Stara remiza strażacka to oryginalny budynek, wzniesiony w latach 1913 – 1914. Powstał on z inicjatywy kobeřickich strażaków i gminy, ze wsparciem finansowym rodziny książęcej Lichnowskich z Chuchelnej. Znajduje się przy dzisiejszej ulicy Hlučínská, w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła Wniebowstąpienia Maryi Panny, przyciągając uwagę wyrastającą z murowanego parteru drewnianą wieżą suszarni.

Mauzoleum rodziny Wetekampów

Budynek znajduje się na terenie pierwotnego cmentarza, przylegającego do kościoła ewangelickiego. Zbudowany w 1898 roku przez Wilhelma Wetekampa jako rodzinne miejsce pochówku, reprezentuje on architekturę cmentarną w stylu empirowym. Wilhelm Wetekamp był głównym księgowym w posiadłościach Rothschilda, sprawował też pieczę nad funduszami przeznaczonymi na budowę kościoła ewangelicko-augsburgskiego, sam również biorąc w niej czynny udział. W grobowcu pochowano 4 członków rodu. Fasadę grobowca wieńczy trójkątny szczyt z dużą głową anioła. Na szczycie kopulastego dachu umieszczono rzeźbę kobiety trzymającej gałąź laurową. Ogłoszony zabytkiem kultury 03.05.1958, grobowiec ten jest jedynym tego rodzaju budynkiem w powiecie opawskim.

Szańce jakubczowickie i wieża widokowa

Jakubčovice położone są na ważnej z historycznego punktu widzenia drodze z Opawy do Nowego Jiczyna, po której w okresie od XVII aż do XX wieku przechodziły często różne obce wojska. Dlatego w pobliżu gminy wybudowane zostały drobne umocnienia ziemne. W czasie trwania wojen prusko-śląskich pod koniec XVIII wieku były one rozszerzane i udoskonalane. Nowe umocnienia ziemne, tzw. „szańce“, odwiedził osobiście nawet znany austriacki wódz Ernst Gideon Laudon wkrótce przed swą śmiercią w roku 1790. Nową dominantą gminy jest dostępna za darmo wieża widokowa o wysokości 15,5 m nazywana „Šance” („Szańce“), położona w wysokości 522 m n.p.m. Wieża widokowa wybudowana została w pobliżu historycznych fortyfikacji ziemnych w roku 2005. Oprócz widoku na Beskidy, Jesioniki i równiny otaczające miasto Opawę, z wieży widokowej widać także 250-letnie stare drzewo zabytkowe – lipę drobnolistną rosnącą przy drodze z Hradca do Jakubčovic.

Grobowiec Lichnowskich – kaplica Krzyża Świętego

Romantyzująca, ośmioboczna, ośrodkowa budowla
z nieotynkowanych cegieł z początku XX w. W kaplicy pochowany jest piąty książę Karol Maria Lichnowski, jego małżonka Maria księżna von Croy Düllmen oraz ich syn, szósty książę Karol Max Lichnowski. W roku
2009 grobowiec otwarto dla zwiedzających, po tym jak zamurowano go w roku 1953.

Kapliczka w Koutach

Murowaną kapliczkę zbudowano w 1899 roku w dzielnicy miasta Kravaře, Koutach. W jej miejscu pierwotnie stała kapliczka z drewna. Nową kaplicę zbudowano na pamiątkę mszy prymicyjnej dwóch miejscowych księży - Jana Kalužy i Jana Urbischa.

Kościół Wszystkich Świętych

Kościół z roku 1793 był zrekonstruowany w roku 1903 i wtedy zyskał dzisiejszy wygląd. Na wieży kościoła umieszczony jest dzwon Piotr odlany w roku 1668.

Kościół św. Wilhelma z Akwitanii

Był wybudowany w roku 1930 przez budowniczego Lazara z Koutů koło Kravař w stylu romańsko modernistycznym. Pokryty jest dachówką łupkową a wieża blachą miedzianą. Ma 28 m długości, 14 m szerokości, wieża ma wysokość 40 m i jest na niej 6 dzwonów. Budowa kościoła, pomimo trwającego kryzysu, trwała niewiarygodnie krótko i zajęła 5 miesięcy. W roku 2004 przeprowadzono remont generalny kościoła.

Kościół św. Wawrzyńca – sanktuarium maryjne

Historyczną dominantą miejscowości jest kościół św. Wawrzyńca wybudowany w roku 1743. Dziś jest to sanktuarium maryjne, ustanowione w roku 2002 przez biskupa ostrawsko-opawskiego. Zachowane są tutaj barokowe fi gury św. Piotra i Pawła oraz zbiór pięciu
obrazów z roku 1784 autorstwa opawskiego malarza F. Lichta. W ołtarzu głównym umieszczony jest obraz Matki Bożej liczący około 280 lat. Obraz ten w roku 2001 był koronowany koronami papieskimi. W roku
2003 obok kościoła była wybudowana droga krzyżowa z reliefów
ceramicznych wokół której jest także część parkowa i odpoczynkowa.

Kościół św. Piotra i Pawła

Barokowy kościół drewniany z roku 1730, który był odnowiony w roku 1842. Wyposażenie wnętrza pochodzi w większości z lat trzydziestych XVIII w.

Kościół św. Mikołaja

Jego budowa była ukończona w roku 1928 pod dozorem technicznym Franza Luzara.

Kościół św. Mateusza

Jednonawowy barokowy budynek wybudowany przez opawskich
jezuitów w roku 1731.

Kościół św. Katarzyny

Kościół parafi alny z roku 1756, później zastąpiony nową budowlą z historyzującym wyposażeniem.

Kościół św. Jana Chrzciciela

Kościół został wybudowany w stylu barokowym w roku 1773 przez ostrawskiego budowniczego Jakuba Pánka, freski namalował Sebastiani.

Kościół św. Bartłomieja

Nowogotycki kościół parafi alny wybudowany w latach 1894-1896 przez słynnego miejscowego budowniczego Josefa Seyfrieda.

Kościół św. Augustyna

Kościół parafi alny z lat 1921-24.

Kościół Wniebowzięcia NMP

Barokowy kościół z r. 1713.

Kościół Wniebowzięcia NMP

Neogotycki kościół parafi alny z roku 1896, wybudowany na miejscu starego kościoła drewnianego, z dzwonami pochodzącymi z lat 1487 i 1499.

Kościół Narodzenia NMP z roku 1809

W roku 1931 przebiegła przebudowa kościoła podczas której dobudowano kaplicę NMP i nową zakrystię. Podczas II wojny światowej kościół uległ znacznym zniszczeniom.

Kościół Chrystusa – Dobrego Pasterza

Nowoczesna budowla, która jest dominantą całej gminy.

Kaplica św. Urbana

Kaplica pochodzi z roku 1889.

Kaplica św. Urbana

Kaplica pochodzi z roku 1898.

Kaplica św. Michała

Kaplica św. Michała w Kravařach Dvořisku, przy ul. Ivana Kubince, posiada falisty szczyt, zaokrąglone narożniki oraz nietypowo wysoką, sześciokątną sygnaturkę, zakończoną cebulastym dachem z krzyżem. Na wyrzeźbionej nad portalikiem wstędze czytamy: "Święty Michale, módl się za nas", z podanym rokiem 1822.

Kaplica św. Józefa

Kaplica św. Józefa znajduje się w osadzie Svoboda, należącej do gminy Štěpánkovice.

Kaplica św. Jana Nepomucena

Kaplica znajduje się nieopodal kościoła św. Wawrzyńca w Píšti. Budowla z końca XIX wieku jest rzadkością ze względu na swój kształt ośmioboka. Kaplica poświęcona została św. Janowi Nepomucenowi i zawiera pochodzącą z XVIII wieku, przedstawiającą go rzeźbę z piaskowca. Dnia 3 maja 1958 roku ogłoszono ją zabytkiem kultury.

Kaplica św. Jana Nepomucena

Kaplica położona jest przy ulicy Slezská, w ogrodzie posiadłości wiejskiej rodziny Kašných. Wzdłuż jej ściany północnej płynie znikający dalej w rurze strumyk, przez który w tym miejscu przerzucono most. Współczesny budynek pochodzi wprawdzie dopiero z 1907 roku, jednak z noszącego datę 22.05.1907 wniosku o pozwolenie na poświęcenie wynika, że zbudowano go na fundamentach wcześniejszej kaplicy. Współczesna kaplica poświęcona została przez o. Josefa Otavę dnia 23.05.1907 r. W 1990 roku przed kaplicą ponownie zaczęli zbierać się ludzie, nie tylko w święto jej opiekuna, ale też podczas procesji Bożego Ciała i Dni Krzyżowych.

Kaplica św. Jana Chrzciciela

Kaplica św. Jana Chrzciciela pochodzi z 1957 roku.

Kaplica św. Jana Chrzciciela

Murowana kaplica o pokaźniejszych rozmiarach znajduje się przy ulicy Hlučínská. Mieszkańcy Koutów zbudowali ją w 1887 roku w miejscu nazywanym Vršek. Do tej pory w centrum Koutów znajdowała się tylko jedna kapliczka drewniana. Obok kaplicy św. Jana Chrzciciela stoi do dziś pierwotny krzyż z marmuru. Widniejący na nim niemiecki napis głosi "Ja jestem drogą, prawdą i życiem".

Kaplica św. Barbary

Kaplica św. Barbary znajduje się na terenie dzisiejszego Muzeum Górnictwa OKD w Ostrawie - Petřkovicach. Została tam przeniesiona ze swojego pierwotnego miejsca przy ruchliwej ulicy Českobratrskiej w centrum Ostrawy, w którym stała aż do początku lat 90. XX wieku. Kaplicę w latach 80. XIX wieku zbudował budowniczy ostrawski František Jureček, w miejsce zniszczonej kaplicy nazywanej kaplicą Foltyna (wyburzonej w trakcie rozbudowy Vítkovic). Nową kaplicę poświęconą Najświętszej Maryi Pannie z Lourdes, choć później nazywaną kaplicą św. Anny, zbudowano z surowych cegieł licowych w stylu przemysłowej secesji. O kaplicę przez długi czas nikt nie dbał, w 1991 roku rozważano nawet jej rozbiórkę. Dzięki staraniom członków Klubu Przyjaciół Muzeum Górnictwa OKD, kaplicę przeniesiono na teren Muzeum Górnictwa, gdzie stała się częścią ekspozycji. Wezwanie kaplicy zmieniono, poświęcając ją św. Barbarze, opiekunce górników. Kapliczkę ponownie poświęcono 04.12.1993 r. Drewniana rzeźba św. Barbary, pierwotnie należąca do ołtarza w cechowni kopalni Anselm, wykonana została przez nieznanego artystę w połowie XIX wieku.

Kaplica NMP Schoenstattskiej

Neogotycka budowla wybudowana około 1920 r. z czerwonej cegły.

Kaplica NMP Różańcowej

Kaplica NMP Różańcowej była wybudowana w roku 1895
a zrekonstruowana w roku 1997. Niedaleko od niej można zobaczyć głaz narzutowy.

Kaplica Maryi Panny

Niewielki zabytek sakralny znajduje się nieopodal osiedla w miejscowości Hlučín, na rogu ulic Písečná i Cihelní. Należy on do najstarszych budynków na terenie miasta Hlučín. Jak wynika ze źródeł historycznych, kaplica w stylu barokowym pochodzi z 1690 roku. Zabytkowy budynek był od wielu lat w złym stanie, głównie wskutek przenikającej do jego wnętrza wilgoci. Wykonane w przeszłości, nieliczące się z jego charakterem otynkowanie kompletnie zatarło styl architektoniczny kaplicy. W 2006 roku dokonano jej gruntownej renowacji, przywracając kaplicy jej historyczny wygląd. Naprawiono również konstrukcję podłogi. Kaplica uzyskała nowe otynkowanie zewnętrzne i wewnętrzne, które odtwarza nierówności muru, stwarzając w ten sposób wrażenie autentyczności i podnosząc jej wartość. Dach pokryto płytkami łupkowymi, wykonano również nową blacharkę oraz wymieniono okna i drzwi. Dnia 2 maja 2006 roku Ministerstwo Kultury ogłosiło kaplicę zabytkiem kultury.

Kaplica Trójcy Najświętszej

Wczesnobarokowa kaplica z roku 1657, podczas wojny była zbombardowana a odnowiona była w roku 1945.

Kaplica Trójcy Przenajświętszej

Stojąca przy drodze na granicy katastru Kobeřice i Rohov kaplica wyróżnia się swoją budową. Powstała na planie trójkąta równoramiennego, symbolizującego poświęcenie jednej z tajemnic wiary. Kaplicę zbudował w 1905 roku rolnik z Kobeřic Jan Stuchlík, poświęcając ją Trójcy Przenajświętszej. Podanie o pozwolenie na poświęcenie kaplicy nosi datę 23.08.1905 r. Poświęcenia dokonał zarządzający gminą ksiądz Josef Otava. W kaplicy umieszczono owalny obraz olejny, pochodzący z pierwotnego kościoła barokowego w Kobeřicach.

Kaplica Nawiedzenia NMP

We wsi Vrbka stoi mała kaplica wybudowana w 1909 r. z czerwonej cegły w stylu neogotyckim Kaplica ta jest jednym z wielu budynków, wybudowanych na Hluczyńsku na początku XX w. w typowym dla północnych Niemiec, stylu neogotyckim.

Kaplica Wniebowzięcia NMP

Nowoczesna kaplica z roku 1997. Budynek zwraca uwagę swoim nowoczesnym wyglądem. Kaplica jest zaprojektowana na planie trójkąta równoramiennego, także ma prosty a zarazem wyjątkowy kształt. Kamień węgielny pobłogosławił Jan Paweł II podczas swego
pobytu w Ołomuńcu w roku 1995. Uwagę na siebie zwracają witraże, które rozświetlają kaplicę i dodają jej duchowego charakteru.

Kościół św. Stanisława

Kościół był wybudowany w roku 1703 a jego patronem jest św. Stanisław, biskup krakowski. W 1912 r. kościół był rozbudowany a w latach 1999-2001 był remont generalny obu wież i dachu nawy głównej kościoła.

Kaplica św. Mikołaja

Kaplica św. Mikołaja (wcześniej Maryi Panny) znajduje się przy ulicy Hlučínská, na obrzeżach miejscowości Bolatice, w kierunku na Dolní Benešov. Pochodzącą z początku XVIII wieku kaplicę w stylu barokowym poddano w 2005 roku gruntownej renowacji oraz ponownemu poświęceniu. 3 maja 1958 roku ogłoszono ją chronionym zabytkiem kultury.

Kościół św. Jana Chrzciciela

Filialny kościół konsekrowany w 1933r. obok którego znajduje się sztuczna jaskinia z fi gurką Matki Bożej z Lourdes.

Červená hora – były kamieniołom

Červená hora (749m/n/m) jest najwyższym punktem i równocześnie jest jedynym prawdziwym wulkanem tzw. stratowulkanem w regionie Opawa. Jest częścią Domašovskiego wzgórza Niskiego Jeseníka. Wulkan był w pełni aktywny przed dwoma milionami lat. Znajdują się Państwo w przybliżeniu kilometr linią powietrzną na zachód od szczytu, w miejscu byłych čedičovych kamieniołomów. Większy z kamieniołomów jest bardziej atrakcyjny. Jego ściana łomowa osiąga aż dwadzieścia metrów. Dawne wulkaniczne dzialania przpomina suk lawowy, który w środku wykopu kamieniołomu čedičovego występuje z ziemi. Dla tej lokality jest typowe kuliste łączenie i również występowanie ciemno zielonych oliwek. Typowa skala na tym obszarze jest także łupek ilasty, który stwarza ściany koło bazaltu. Jednakże nie ma swojego typowo szarego koloru, ale w wyniku żaru magmatu zmieniła kolor do odcienia cegły. W okolicy można obserwować przepięknie kwitnące i częściowo wypasane łąki z mnóstwem motyli i owadów.

Kościól Niepokalanego Poczȩcia Panny Marii w Velkých Heralticach

Pierwsza wzmianka o parafialnym kościóle Niepokalanego Poczȩcia Panny Marii w Velkych Heralticach pochodzi z 1465 roku. Murowany póżnogotycki kościół w 1749 roku spłonᶏł po uderzeniu pieruna. Po odbudowie w 1751 roku zyskał dzisiejszy póżnobarokowy styl. Na cmentarzu obok kościóła stoi grobowiec ostatnich szlachcickich właścicieli zamku, rodu Bellegarde, którzy mieli wieś w posiadaniu aź do 1945 roku. Grobowiec ma kształt małej kolumnady, w której szczycie jest umieszczony herb rodu Bellegarde. W areale kościóła znajduje siȩ również kaplica Matki Boźej Bolesnej z końca 18 wieku.

Kościół św. Václava w Velké Polomi

Velkopolomský kościół poświęcony patronatowi czeskiej i morawskiej ziemi, księżu przemysłowskiemu św. Václavu, został wybudowany prawdopodobnie pod koniec 13.wieku. Jego wcześna budowa składała się tylko z kaplicy z krzyżowym sklepieniem. Po częściach był poszerzany i dobudowywany. Najpierw na przełomie 14. i 15.wieku, kiedy już nie wystarczał swoją wielkością, póżniej w 1589 roku, kiedy dobudowano środkową część kościoła. W 1741 roku dobudowano aktualną wieże kościelną, w 1782 roku dobudowano probostwo i o 60 lat pózniej małą wieżę kościelną z dzwonkiem sanktusowym. W 1857 roku został areał kościoła probostwem i cmentarzem zabezpieczony ścianą, która jest teraz także chronioną pamiątką. W 1859 roku dołączono oratorium z zarkystią. W areału kościoła można znaleść pamiętną lipę, którą zasadzono według legendy na tym miejscu już w czasach budowy pierwotnego kościoła. Druga opowieść mówi o tym, że została zasadzona dopiero w 1589 roku. W wysokości 130 cm jest obwód jej drzewa aż 570 cm.

Kościół św. Petra i Pavla w Starých Těchanovicích

W Starých Těchanovicích stawał na miejscowym cmentarzu stary drewniany kościółek. Poświęcony został św. Mikulášovi. Niniejszy budynek został zniszczony wichurą w 1829 roku i z powodu bardzo ponurego stanu został zburzony. Nowy kościól na innym miejscu został wybudowany w 1835 roku i nowo poświęcony św. Petrovi i Pavlovi. Chodzi o prostą budowę. Wyposażenie wnętrza pochodzi z większej części z 19.wieku. Przestreń kościelną zdobią drewniane rzeżby Petra i Pavla z połowy 18.wieku i Chrystus na krzyżu z drugiej połowy 18.wieku. Na kuracje zamieszczono organy z anielskogórskiego warsztatu organisty Staudingera.

Kąpiele Jánské Koupele

Zródła lecznicze u rzeki Moravicy znali i używali ludzie już oddawna. Pierwszą dołożoną wiadomość o nich mamy z 1640. Roku. W 1810 roku kupił dwór melčski Jan Hrabě z Tenczina i budową pierwszych budynków kąpielnych założył osadę Jánské Koupele. Roku 1814 sprzedał dwór i z kąpielami Janu hrabięciu Arz z Vassegu. V tym okresie odkryto zródło, które hrabie nazwał po wzoru swojej córki Pavlíny. Największy rozkwit kąpieli nastąpił po 1895 roku, kiedy Jánské Koupele kupił Kamillo hrabię Razumovský. Oprócz dużej rekonstrukcji i modernizacji kąpieli została wygłębiona studnia dla źródła nazwanego po żonie Razumowskiego Marii. Kąpiele były czynne do 1940 roku, kiedy tutaj niemieckie władze okupacyjne założyły szkoleniowy obóz Hitlerjugend i pózniej obóz dla oficerów alianckich. Po 1945 roku zostały kąpiele upaństwowione i Razumovští odeszli do wygnania. Jánské Kąpiele używano takmiar do 1993 roku jako sanatorium i dla rekonwalescencji. Później obiekty i budynki tylko popadały w ruiny. Od 2003 roku jest areał w majątku prywatnego właściciela.

Kościół Wniebowzięcia Panny Marii w Větřkovicích

W Větřkovicích stawał w miejscach teraźniejszego kościoła drewniany kościółek już w 1471 roku. Pierwszy pomysł stolarzy było wybudować go w dolinie pod wzgórzem, ale według opowieści się przygotowane tramy przes noc pojawiły na szczycie wzgórza. Kiedy się to samo powtórzyło także drugi dzień, postanowili wybudować kościółek na wzgórzu, na którym stoi i nowy kościół. Pierwotna drewniana budowa wytrzymała więcej jak 350 lat, ale początkiem 19.wieku był już kościółek bardzo zniszczony i groziło zburzenie budynku. Dlatego został zburzony i na jego miejscu wybudowano w latach 1834-1838 nowy kościół budowlany. Roku 1902 dobudowano do kościoła nową zakrystię. Za 1. wojny światowej zostały zarekwirowane nie tylko dzwony, ale także gwizdki z starych organ, dlatego kupiono w 1919 roku do kościoła nowe organy firmy Rieger z Krnova. Wnętrze kościoła wyposażono w pseudobarokową ambonę z 19. wieku lub w obraz ołtarzny od Aloisa Zapletala z 1937 roku. Kościół na bieżąco naprawiano w latach 1931, 1964 i po 2005 roku.

Kościół św. Kateřiny w Sosnowej

Pierwotny kościółek św. Kateřiny w Sosnowej jest w drugiej połowie 17.wieku opisowany jako mały, stary i biedny. Był sklepiony tylko w prezbiterium, miał dwa ołtarze, główny poświęcony św. Kateřině i boczny ołtarz Matki Boskiej. W wieży wisialy trzy dzwony, z których jeden datowany był 1667 rokiem. Między inne wyposażenia kościoła należała prezbiterium i rzezba Matki Boskiej. Ze względu na bardzo niedobry stan został kościółek w latach 1725-27 przebudowany w stylu barokowym. Wnętrza odzyskały bogate zdobienia stiukowe, i znajduje się w nich obraz Ignaca Raaba i nagrobki renesansowe. Droge do kościoła zdobią plastyki barokowe św. Jana Nepomuckého z 1744 roku i św. Floriana z lat 1730-1740. W drugiej połowie 20.wieku kościół zapewniono statycznie, osuszono i przeprowadzono prace restauratorskie na malbach i wyposażeniu wnętrz kościoła. Kościół, ściana z metalową kutą bramą i obie rzeżby są pamiątkami kulturalnymi.

Kaplica św. Antonína Paduánského i inne ciekawości

Kaplica świętego Antonína Paduánského z 1871 roku stawała w środku Uhlířova, na miejscu poprzedniego spichlerza. Podczas walk wyzwoleńczych w 1945 roku niestety została kaplica zupełnie zniszczona i po skończeniu 2.wojny światowej zburzona. Polityczno-społeczny rozwój długo niesprzyjał budowie nowej kaplicy. Zbudowana została aż po 2000 roku i to przebudową kostnicy na cmentarz. Aktualnie znajduje się teraz na miejscu pierwotnej kaplicy pamiętnik poległym. Drewniana dzwonnica z krzyżykiem w środku gminy należy do wyjątkowych pamiątek w regionie. Secesyjny budynek szkoły pochodzi z 1885 roku. Budowa jest całkowicie zrekonstruowana i mieści się w niej Przedszkole. Spichlerz został zbudowany w ciągu lat 1845/1849 i aktualnie jest przygotowywana rekonstrukcja do nowego użycia.

Kościół św. Filipa i Jakuba w Moravici

Drewniany kościółek św. Filipa i Jakuba w Moravici prawdopodobnie stał już koło roku 1300. Po długie wieki pełnił swoje zadanie i dopiero w 1735 roku został zastąpiony budowanym kościołem w stylu barokowym. Po skończeniu budowy została wieża kościelna wyposażona w trzy dzwony. Jednym historycznym z 1697 roku, który pochodził z poprzedniego kościoła, i dwoma nowymi – dużym dzwonem o nazwie Maria Hilf i jednym małym dzwonem. W 1864 roku duży dzwon pęknął i został przetopiony na dwa nowe. Niestety w 1914 roku zostały wszystkie dzwony zarekwirowane dla celów wojennych i zostały narazie zastąpione dzwonami metalowymi. Nowe dzwony zostały wyświęcone i zawieszone w 1928 roku. Oczywiście ani te nie biły zbyt długo. Podczas pożaru w 1954 roku zostały zniszczone i z samego kościoła zostały tylko mury. Parafianie pomogli z budową i wznowieniem kościola i w październiku 1958 roku został kościół znów wyświęcony. Ostatnia renowacja kościoła została przeprowadzona w 1996 roku.

Kościół św. Vavřince w Štáblovicích

Kościól fary św. Vavřince dał w 1603 roku zbudować na miejscu pierwotnego kościółka drewnianego lenny pan Kašpar Rotmberk z Ketře. Z tych czasów w kościele dochowano sześć nagrobków piaskowcowych panów z Rotmberka. Pomiędzy bocznym wejściem do kościoła i zakrystią znajduje się komplet czterech nagrobków z marmuru śląskiego, które należą do rodziny Sobków z Kornic. W 1785 roku już kościół przestał spełniać wymogi pojemnościowe i w 1854 roku rozpoczęto budowę nowego kościoła, który został dobudowany już w 1855 roku. Częściowo jest zbudowany z cegieł i częściowo z kamienia, z kamienną podłogą, dach został pokryty łupkiem. Podczas budowy została zachowana pierwotna wieża z 1603 roku. Główny ołtarz został wyświęcony św. Vavřinci, ołtarze uboczne są poświęcone św. Salvatoru i św. Annie. W 1905 roku zostały wybudowane nowe organy organikiem Matějem Strmiskem z Uherského Hradiště. W 1947 roku zostały wyświęcone trzy nowe dzwony, które znajdują się w wieży do dni dzisiejszych.

Štáblowickie Trzy Krzyże

Trzy krzyże znajdujące się u drogi głównej, która łączy Opave i Melč, są symbolem torturowania Chrystusa na górze Kalvárii. Na najwyższym środkowym krzyżu znjaduje się ukrzyżowany Chrystus, na dwu mniejszych widzimy postaci drani. Pomiędzy drewnianymi krzyżami są zamieszczone dwa kołki z postaciami świętych z blachi stalowej . Na lewym słupie jest postać Panny Marii Bolesnej i na prawym postać św. Jana. Opowieść mówi o tym, iż krzyże zostały w Štáblovicach wybudowane po tym, co została wieś ochroniona od grabieży przes szwedzkie wojska za walk trzydziestoletnich. Wykradzione zostały Otice, Uhlířov i hordy grasujące wyjechały na łup także do Štáblovic, natomiast przed wioską dościgł je posłaniec z nakazem powrotu do Opavy. Trzy krzyże są przypominane także na obrazie dworu štablowickiego od malarza opawskiego Ignáca Gunthera, który dali w 1758 roku wymalować Sobkowie z Kornic.

Kościół Świętej Trójcy w Svatoňovicích

Kościół Świętej Trójcy jest nieprzeoczalną dominantą Svatoňovic. Został zbudowany w drugiej połowie 17.wieku. Najprawdopodobniej został zbudowany w miejscu, gdzie już wcześniej znajdowała się kaplica lub mniejszy kościółek, bowiem na dzwonie kościelnym znajdowała się data 1611. Niestety w ciągu 1. Wojny światowej dzwon z budynku zabrano. Kościół barokowy w 18. Wieku przebudowano, został poszerzony o ołtarz główny i o boczny ołtarz św. Jana Nepomuckého. Budynek został rekonstruowany jeszcze w 30. Latach 20. Wieku i wnętrza zrestaurowano pod koniec dwudziestego wieku. Pamiątkowo chroniony kościół jest otoczony ścianą obronną z impirową bramą wejściową z początku 19.wieku. U kościoła znajdują się pomniki padłym pierwszej i drugiej wojny światowej.

Kościół Św. Jana Křtitele w Skřipově

Według Mapy Moravy Jana Amose Komenského z 1624 roku mógł już w tym okresie znajdować się w Skřipově kościół. Drewniany kościołek jest dołożony dopiero koło roku 1680. Dlatego że był już dużo zniszczony, został w 1841 roku zburzony i w ciągu trzech lat została wybudowana nowa świątynia poświęcony Św. Janu Křtiteli. W okresie budowy przeprowadzano bogosłużby w budynku miejscowego fojta, które niestety podległo pożaru, i tym zostały zniszczone takmiar wszystkie rzeczy kościelne przeprowadzone z pierwotnego kościoła. Później przeprowadzano bogosłużby w miejscowej szkole. Kościół wyświęcono w 1844 roku. W 1847 roku zakupiono główny obraz Św. Jana Křtitele nad ołtarz od opawskiego malarza Severina Pfaly i zostały zainstalowane organy, nowe organy kościół dostał w 1942 roku. Dzwony kościelne zostały na bieżąco zarekwirowane. Nowy dzwon zakupiono i zawieszono dopiero w 1971 roku i został dedykowany pamiątce 350. jubileuszu śmierci błogosławionego Jana Sarkadra.

Kóściół Św. Anny w Slavkově

Kościół parafialny w Slavkowie powstał napewno już przed 1420 rokiem, natomiast niestety nie znano zaświecenie kościoła z tego okresu. Liczne boje za walk trzydziestoletnich prowadziły do niszczenia a całkowitego zburzenia budynku świątyni. Dlatego w latach 1657-1665 dał Václav Sigmund Sedlnický z Choltic na miejscu byłej świątyni wybudować zupełnie nowy kościół w stylu barokowym. Calistwy budynek został poświęcony Wszystkim Świętym. Początkiem 19. wieku został kościół z powodu dużego zniszczenia od fundamentów odnowiony. Po skończeniu generalnych napraw w 1814 roku poświęcono kościół Św. Annie. Swoją wartość historyczną mają także dzwony kościelne, które nazywają się Jan, Urban i Antoni. Najstarszy z nich jan oslawil w 1996 roku 500 lat. Do kościoła przeniesiono także rzeźbe piaskową Św. Jana Nepomuckého pochodzącą z 1722 roku, która pierwotnie znajdowała się u drogi cesarskiej za dworem, w przestrzeniach ogrodu szkolnego. Na czołowej stronie podstawki wyrzeźbiono symbol reliefny fundatorów, hrabiąt Podstatskich z Prusinovic.

Kaplica Boskiego serca Pana w Nových Sedlicích

Kaplica Boskiego serca Pana stoi u drogi, na byłym ogrodzie Pana Sedláčka. Jest ciekawym pokazem przedwojennej sakralnej architektury. Zbudowana została w latach 1935-36. Swoją surową interpretacją zgłasza się do tendencji purystycznych tego okresu, natomiast w nieco ludowej podobiźnie. Bardzo łatwe wnętrza, sklepione drewniane sklepienia, stwarza przyjemną cichą atmosferę, przeznaczoną do medytacji. Za wzmianke stoją głównie odznaki, które namalował malarz akademiczny Jan Daněk z Letovic w 1951 roku. Pierwotny bruk z bytonu z stylizowanym kwiacistym wzorem i ołtarz główny pochodzi z byłej proboskiej kaplicy w Opavě. Pierwotni inwentarz nie dochował się, bowiem kaplica została przes bombardowanie w 1945 uszkodzona. Wieża została odbudowana w 1950 roku. Podczas tej rekonstrukcji została samotna kaplica przedłużona o plebanie i znów wyposażona właściwy inwentarz.

Kaplica Świętej Trójcy Nové Sedlice

W centrum gminy u najstarszego mostka przes potok Sedlinke stoi rozległa kaplica z dzwonnicą i obok niej kamienny krzyż. Kaplica Świętej Trójcy należy między najstarsze dochowane budowy w gminie. Wyświęcona została w 1822 roku. Przestrzeń kaplicy jest oświetlona przes dwa małe okienka po stronach, w kształcie stylizowanego równoramiennego krzyża. Najwyznaczniejszą częścią wnętrza jest budowana stopniowa refrektarz ołtarzny. Częścią kaplicy jest wieża z dzwonem. Pierwszy dzwon do kaplicy zakupiono w 1921 roku, o wadze 14 kg, natomiast w 6 lutym 1942 został według rozporządzenia niemieckich urzędów odebrany dla celów wojskowych i sprzedany do zbioru za 56 CZK. Dopiero w 1949 roku został zakupiony nowy lany dzwon za 2200 CZK i znów został do kaplicy zawieszony. Kaplicę roku 2007 całkowicie odnowiono. Obiekt nie zapisano do Centralnego wykazu nieruchomych pamiątek kulturalnych Republiki Czeskiej, chodzi natomiast o bardzo cenioną budowę, która stwarza naturalną dominantę środka gminy. W każdym roku są w niej organizowane msze polne w święto Św. Václava.

Kaplica Św. Jana i Pavla w Hlubočci

Nieorientowana kaplica św. Jana i Pavla w Hlubočci z 1868 roku stoi takmiar w centrum gminy. Niniejsza niekomplikowana budowa jest podkreślona ogromną pryzmatyczną wieżą nad wejściem, do którego prowadzą krótkie schody z kutą balustradą. Kuciem opracowane są także kraty obronne u wejścia. Wnętrza są wymalowane jasnymi odcieniami, z iluzyjnym wymalowaniem pilatrów i z prostzmi ozdobnymi dekoracjami pomiędzy oknami i nad półką baliowego sklepienia, które jest drewniane i pokryte tynkiem. Niniejsze dostosowanie i kształt sklepienia były tradycyjnie używane w kościołach na wsi w danym regionie niniejszego i późniejszego okresu. Proste wyposażenia wnętrz, wnętrza wyposażeno w inwentarz historyczny, dominuje mu wysoki ołtarz główny w stylu niebarokowym. Po wewnętrznych schodach kręconych da się wyjść wysoko, gdzie jest jednyny możliwy dostęp na wieżę. Częścią kaplicy jest zakrystia dobudowana po prawej stronie plebani.

Kaplica św. Máří Magdalény w Štítině

W kształcie wydłużonego ośmiokątu na nieco wywyższnym pagórku na końcu Štítiny stoi drobna kaplica poświęcona Máří Magdaléně z pięcioma dużymi, pierwotnie otwartymi wejściami. Chodzi o budowę późnego 16.wieku, wyraznie zrekonstruowaną w pózniejszych stuleciach. W zachodniej części znajduje się zachowała drewniana empora z póznego 18.wieku. Wnętrza dotwarzają drewniany strop i a dekoracje stiukowe filar karbowanych z półką. O starodawności świadczy także ziemia cegłowa. Częścią kaplicy jest mała zakrystia, dobudowana do południowej strony kaplicy. Pod kaplicą znajduje się sklepiona krypta. Dzisiaj do gładka wymalowana budowa bywała prawdopodobie zdobiona sgrafiem. Nie jest wykluczone, że w przeszłości była połączona podziemnym korytarzem z niedaleką, dzisiaj już nie istniejącą twierdzą. Kaplica jest chronioną pamiątką.

Kaplica św. Víta w Budišovicích

Kaplica św. Víta w Budišovicích jest rzymskokatolicką kaplicą znajdującą się w środku gminy, która została zbudowana na miejscu starej drewnianej kaplicy w 1873 roku. Kształtowo prosta budowa była na bieżąco naprawiana i częściowo zmieniała swoją podobiznę. Naprzykład w pięćdziesiątych latach 20.wieku, została zmieniona pierwotna kopuła cebulowan za prostszą wieżę i pierwotny dach z łupku został zastąpiony eternitem. Pod koniec lat sześćdziesiątych została kaplica przedłużona o 4 m i pojawiła się krypta, przystępna z wejścia bocznego. Ostatnią rekonstrukcję przeprowadzono początkiem 21.wieku. Naprawiona została fasada i wznowiono także pierwotny historyczny kształt wieży. Kaplicę otacza mały park, w którym zamieszczono pomnik na pamiątke padłym spółobywatelom z 1. i 2.wojny światowej.

Kaplica św. Víta w Kyjovicach

Kaplica św. Víta w Kyjovicach stoi w pobliżu zamka i wyświęcona została w 15. Wrześniu 1929, między innymi także za wkładu finansowego właścicieli dworu, hrabiąt Stolbergów, których herbem są zdobione czoła ławek kościelnych. Kameralna przestrzeń kaplicy jest sklepiona tynkowaną drewnianą klenbą. Od plebani oddziela ją brama triumfalna, nad którą znajduje się malba od miejscowego tubylca, malarza Jindry Sedláka. Przechwytuje tłum czeskich świętych, patrzących na postać centralna Jezusa Chrystusa. Wnętrza są wyposażone w inwentarz stylu nowogotyckiego, któremu przewodniczy biało-złoty ołtarz główny. Przechowały się także pierwotne drzwiowe i okienne szyby, łącznie z okuciem i betonową podłogą z motywem kwiatów. Kaplica według projektu Josefa Urbiša z Mokrých Lazců została zrealizowana budownikiem Jakubem Vráną z Svinova.

Nowoczesny kościół św. Antonína Paduánského w Vřesině

Próba wybudować w Vřesinie kościół zrodziła się przed sześciu wiekami i przes wszelkie starania tutaj do niedawna stawała tylko mała kaplica. Pod koniec 1991 roku się nowemu społku kościelnemu św. Antonína Paduánského, udało kupić ogród i dom, dzisiejszy dom parafialny, w środku gminy. Fundamentalny kamień kościoła poświecono 1995 roku w Olomoucu papieżem Janem Pavlem II. Budowę rozpoczęto w 1997 roku. Architekt Jan Kovář stworzył organiczno dynamiczny budynek pod prowadzeniem liturgicznym patera Dr. Studeného. Dużym problemem było przedewszystkim rozwiązanie statyczne, połączone z zapewnieniem stabilności wieży, której wysokość jest 32 m. Budowa kościoła długiego 28 m trwala 10 miesięcy. Plan sanktuarim ma symbolizować kształt otwartej książki, ptaka, ryby, lub otwartego naręcza. Kościół został wyświęcony 13 czerwca 1998 biskupem Františkem Václavem Lobkowiczem.

Kościól parafialny św. Jana Křtitele w Mokrých Lazcích

Kościół parafialny św. Jana Křtitele w Mokrých Lazcích pochodzi z końca 16.wieku, kwadratowa wieża zakończona piramidalnym hełmem została zbudowana dopiero po 1838 roku i piętrowa zakrystia z inwentarzem, pochodzi dopiero z 1854 roku. Świątynia stoi w środku gminy, na cmentarzu, otoczonym ścianą kamienistą, jest jej naturalną dominantą. Wyznaczne są przedewszystkim wnętrza, gdzie są widoczne przewlekłe elementy renesansowe na sklepieniu z szczupłymi żeberkami sztukaterskimi. Sklepienie zostało wymalowana przed 1900 rokiem. Także inne pomieszczenia są sklepione. Starodawność budynku widoczne jest z masywnych przypor, którymi jest z zewnętrznej części wzmacniane prezbiterium. Dla swojej wyjątkowej jakości jest kościół chronioną pamiątką.

Kościół pielgrzymkowy Panny Marii w Hrabyni

Kościół pielgrzymkowy Panny Marii w Hrabyni stoi na miejscu byłej drewnianej kaplicy z końca 15.wieku. Nowy kościół dał wybudować w połowie 18.wieku właściciel dworu hrabię Arnošt Matyáš Mitrovský. Przebudową w latach 1885-87 odzyskał kościół terazniejszą noworomańską podobiznę. Na fasadzie się z byłego budynku przechował komplet rzezb barokowych od Jana Michaela Scherhaufa. Na głównym ołtarzu znajduje się czczony obraz Matky Boskiej z Chrystusem, ikonograficznie przypominający Panne Marię Częstochowską Wraz z pojawieniem się miejsca pielgrzymek są połączone dwie opowieści. Według pierwszej ukrył nieznany obcy w gężczyźnie święty obraz, który pózniej odnalazł pastewiec szukający stracone stado. Druga opowieść mówi o chłopu, który w miescu dzisiejszego kościoła przes nieszczęście zabił swojego syna. Rozgrzeszenie szukał podczas pielgrzymki w Rzymie, gdzie dostał od samego papieża obraz świety, by go zawiesił do kaplicy, którą miał na miejscu nieszczęścia zbudować.

Pokojne krzyże w Dobroslavicích

Jedyneczną pamiątkę - pokojne krzyże – można znaleść w Dobroslavicach. Chodzi o dwa małe krzyże z jednej części grubo opracowanego kamienia. Krzyże maja zaokrąglone krótkie belki, przy czym jedna jest zawsze dłuższa. W czołowej części znajdują się bronie zabójstwa – nóż i kusza. Krzyż z nożem, stawał kiedyś w polach i jest z nim połączona opowieść o zabójstwu wieśniaka, który chciał dziewczynę z jednego miejscowego młyna. Drugi krzyż z symbolem kuszy, dzisiaj już bardzo źle odczytalnego, ma dokładać miejsce zabójstwa podróżującego. Krzyże pochodzą prawdopodobnie z 16.-17.wieku i obaj są pamiątką kulturalną.
Z pokojnymi krzyżami spotykamy się po całej Europie od czasów śródnowiecza. Najczęściej budowano je na miejscach zabójstw i nieszczęść, jako dowód pokuty winnika.

Droga czesko – niemieckiego porozumienia

Droga czesko – niemieckiego porozumienia jest międzynarodowym projektem spólku obywatelskiego Pielgrzym patriotyczny. Na szczytu Červené hory od 1998 roku wyrasta droga tworzona płytami granitowymi z napisami wyrażującymi zobowiązanie przechodzić Europę drogą porozumienia. Do projektu dołączyło już więcej niż 200 uczestników. Należą do nich gminy, miasta, organizacje i rodziny z mnóstwa ziemi Europy, Stanów Zjednoczonych i Nowej Zelandii. Droga rozpoczyna się symbolicznie w miejscu, gdzie znajdował się Krzyż Seidlera przypominający tragiczną śmierć tutejszego wieśniaka. W 1758 roku została w niniejszych miejscach przeprowadzona jedna z bitw prusko-austryjackich walk. Bezwzględne bitwy przypominają mogił, z których jeden znajduje się właśnie na tutejszym miejscu. W 1858 roku tutaj zbudowali miejscowi obywatele kamienny pomnik z ciałem Chrystusa. W dniach dzisiejszych dominantę miejsca tworzy kaplica poświęcona Św. Janu Nepomuckému. Zbudowana i poświęcona została w 2011 roku.

Wondruškova fabryka Vysoká Františka

W Budišovicích wydobywał się łupek i opracowywał mniej więcej od 1830 roku. Miejscowi wieśniacy używali go jako murzywa i płytek dlatego, że nie zupełnie nadawał się do przecinania płytek dachowych. Dużo łatwiej było go opracowywać i polerować, co predestynowało jego następne używanie. W pobliżu łomu powoli wywstala mała fabryka, której właścicielem został w 1867 roku mistrz kamieniarski Jan Wondruška. Pod jego prowadzeniem osiągła fabryka nazywana po jego żonie Vysoká Františka swojego szczytu. Wondruška zareagował na wymagania rynku i rozpoczął produkcje elektrycznych materiałów izolacyjnych. Po jego śmierci w 1907 roku nastąpiła upadłość firmy, łupek był w przemyśle elektrotechnicznym zastąpiony nowymi materiałami i rozpoczęto 1. wojne światową. Po 1918 roku produkowano przedewszystkim zestawy do pisania i palenia, ciężarki, godziny i różne przedmioty reklamowe. Produktami ubocznymi zostawały kamienie i dołączyło przetwarzanie odpadów na przemiał pro produkcji płytek gramofonowych. Koniec fabryki nastąpił 8. Maja 1940, kiedy podczas pożaru cała fabryka zgorała. Górnictwo i opracowywanie łupku w Budišovicích już nigdy nie zostało odnowione. Tylko stary transformator kamienny w pomyślnym centrum chat obozowych dumnie stoi jako pomnik słynnej Wondruškowej fabryki.

Kościół Św. Markéty w Čermnej

Kościół Św. Markety jest jednoznaczną dominantą Čermnej na Śląsku. Został zbudowany w 1792 roku. Swoją aktualną podobiznę odzyskał przebudową w 1855 roku. W latach 2008-2010 przeszedł całkowitą rekonstrukcją, podczas której został kościół statycznie zapewniony, została odnowiona fasada, dach i został naprawiony zegar na wieży. Wnętrze kościoła zostało nowo odmalowane i wyposażone w zestawienie 14 obrazów z zatrzymań na drodze krzyżowej i obraz Madonny. Kościół i obrazy zostały uznane za pomnik narodowy. Przed kościołem stoi rzeźba świętego Jana Nepomuckiego z 1853 roku i lany krzyż na kamiennym podstawku. Podczas odnowy rzeźby Św. Jana Nepomuckeho w 2006 roku została odkryta wewnętrzna skrytka, w której była ułożona kolekcja zabytkowych monet. Najstarsza z nich pochodziła z 1826 roku. Po przeprowadzonej konserwacji były do skrytki dołożone współczesne monety i włożone zpowrotem na wcześniej odkryte miejsce.

Kościół Nejsvětější Trojice w Raduniu

Pierwszą církevní budową w Raduni był w połowie 14. wieku już wspominany kościół Św. Mikuláše. W tych czasach została Raduň i wioska Vršovice wyjęta z dworu hradeckiego i dołączona do bliskiego Komárova. Kościół stał północno od teraźniejszego cmentarza raduńskiego i do 1541 roku już nie służył swojemu celu. Współczesny kościół Nejsvětější Trojice má půdorys krzyża i został zbudowany w stylu renesanckim w miejscu byłej drewnianej kaplicy Św. Anny. Budowę rozpoczęto 1598 roku, ale z powodu morowej epidemii się budowa przeciągała i to aż do roku 1603. Nawet w następujących latach się „obżarstwu katolicyzmu“ w Raduniu nie powodziło. V okresie walki trzydziestoletniej farę reduńską zupełnie zakłócili Duńczycy i trwało takmiar 200 lat, zanim została odnowiona. Teraźniejszą podobiznę kościołu dali nowi właściciele dworu raduńskiego w 19. wieku Blücherowie z Wahlstattu. Ich przyczynieniem został kościół w 2. połowie 19. wieku kosztownie zrekonstruowany i interier kościoła otrzymał nowogotyczno-romantyczny raz. W kościele został pochowany między innymi jeden z ostatnich właścicieli zamka raduńskiego hrabia Lothar Blücher († 1929).

Kościół Św. Martina w Pustej Polomi

Oryginalny drewniany kościół Św. Martina stawał na wierzchu szczytu w Pustej Polomi a jest spominany już od 1276 roku. Wtedy należał i z wsią klasztoru benedyktynów Hradisko u Olomouca. Po wieki zostawał na swoim miejscu i po wydarzeniach kiedy została wioska zupełnie pusta. Na swej powadze nabył zwłaszcza po skończeniu wojny trzydziestoletniej, kiedy tutaj panowali hrabięta z Vrbna i zwłaszcza po tym, co wieś należała do dwora Kyjowickiego. Do pustopolomskiej farności dołączono wsi Hlubočec, Podvihov, Budišovice i Těškovice, i tak więc zostało w przebiegu 18. wieku postanowiono o poszerzeniu kościoła i wybudowaniu nowego budynku fary. W 1803 roku została przeprowadzona największa rekonstrukcja kościoła. Sanktuarium zostało przebudowany pod wpływem w tych czasach bardzo nowoczesnego francusiego impirowego stylu. W 1909 roku została wybudowana wysoka piramidalna wieża, która i przez mnóstwo uszkodzeń za dni 2.wojny światowej stoi do dzisiaj. Kościół jest zdobiony obrazem ołtarznym Johanna Gebharda z Brna z 1830 roku, który pokazuje patrona wszystkich podróżnych Św. Martina na koniu, jak dzieli się o swój czerwony płaszcz z żebrakiem.

Kaplica Św. Jana Nepomuckého na Hůrce u Štemplovce

Szczyt Hůrka u Štemplovce jest starodawnym miejscem pielgrzymek, na którym się już w przeszłości konały pogańskie ceremonie. Drewniana kaplica poświęcona Św. Janu Nepomuckému została na kopcu wybudowana w 1800 roku. Według opowieści wybudował ją szlachcić, którego koń wykopł z ziemi kalich. Inna opowieść mówi o szlachcicu, który kaplicę wybudował jako podziękowanie za zachowanie życia, kiedy go omal do śmierci uwlekł jego koń. Ostatnia opowieśc opowiada o kobiecie, którą na tym miejscu napadli, i została uratowana. Wierzch Hůrka jest pochodzenia wulkanicznego, jak mnóstwo innych wierzchów w całej okolicy. Wpływem ciśnień przed 20 milionów lat dochodziło do wylewów trzeciorzędowych bazaltów, które się tutaj wydobywały w dwu łomach. Bazalt używał się zazwyczaj do budowy dróg. Wydobywanie musiała z czasem skończyć i kaplica drewniana. Na innym miejscu wierzchu stoi od 1898 roku kaplica budowana. Oryginalne lomy zostały stopniowo zalane dolnymi wodami. W krainie można nawet dzisiaj obserwować resztki dawnej działalności wydobywania.

łomy łupkowe Jakartovice

Powierzchowe dobywanie rozszczypialnego łupku zostało w miejscu Jakartovice rozpoczęte początkiem 19. wieku. Już w połowie tutaj pracowało 100 – 150 ludzi. W tych czasach się do jednej firmy włączyli jak producenci łupku z Jakartovic, Bohdanovic i Svobodných Heřmanic. Istniała tutaj także produkcja dachówek Eblum i Saulich. Początkiem 20. wieku wydobywanie i opracowywanie łupku powoli upadało, dopiero w przebiegu pierwszej wojny światowej zupełnie znikło. Byłe łomy łupkowe w Jakartovicach z możliwością kąpania w zalanych łomach należą aktualnie do ulubionych miejsc rekreacyjnych. W pobliżu można znaleść resztki domków górniczych, hald i innych zabytków z kopalni. W sztolniach zabezpieczonych kratami znajdują się przestrzenie, gdzie się regularnie pod koniec października zlatają do przezimowania przedewszystkim nietoperzy duży. Chodzi o ich regionalnie ważne zazimowanie.

Zanikła gmina Medlice

Gmina Medlice rozkladała się na środkowym toku Moravice w bliskości Dvorców i pierwsza wzmianka pochodzi z 1141 roku jako własność olomouckej kapituły. Przed rokiem 1249 tutaj wybudował biskupski Ludvík z Medlic zamek Medlice. Chodziło o ważną strategiczną twierdzę na granicach z książectwem opawskim. Jako lenno ją pod koniec 13. wieku odzyskał Zdeslav z Šternberka. Podczas Podczas podróży węgierskiego króla Matyáša Korvína został zamek w 1474 roku dobyty i zniszczony. Resztki ścian zamku zostały użyte do budowy drogi z Olomouca do Opawy. Medlice zostały przyłączone do dwora šternberskiego, i chodziło z dużej części o gminę rolniczą. Po 1945 roku zostało poprzednie niemieckie obywatelstwo odsunięte i gmina była odnowa zamieszkana nowymi obywatelami. Od roku 1960 dołączyły do Hořejších Kunčic i krótce po tym z powodu budowy projektu wodnego Kružberk. Z poprzedniej gminy zostały tylko trzy domy i jedna trafostacja. Kościół filialny odwiedzenia Panny Marii został zburzony aż roku 1985. W lesie są widoczne resztki innych zburzonych budynków.

Zanikła gmina Kerhartice

Pierwsza wzmianka o Kerharticach pochodzi z roku 1397. Rozkladały się po środkowym toku rzeki Moravice. W miejscu starszego kościółka chyba już z 16. wieku, został w roku 1804 wybudowany nowy kościół poświęcony Św. Martinovi. Poprzednie niemieckie obywatelstwo żywiło się przedewszystkim rolnictwem, w gminie znajdowały się dwa młyny, spółdzielna destylarnia i łom łupkowy. Po 1945 roku przychodzili nowi obywatele, ale w związku z budową zbiorniku Kružberk muszą w 50. latach wyjść także oni. I sama gmina zanika w 1965 roku. Kerhartice znajdowały się z pośród wszystkich gmin najbliżej zbiornika, niektóre budowy są nawet pod wodą. Wokół w lasach można znaleść mnóstwo resztek fragmentów poprzednich domów, platforma cmentarza otaczająca już nie istniejącą kaplicę Św. Jana Baptisty. Kościół Św. Martina został zburzony w 1985 roku.

Karlawira w Jezdkovicach

Na wyzwyższonym miejscu nad gminą Jezdkovice, u polnej drogi prowadzącej na Nový Dvůr, znajduje się mała sakralna pamiątka Kalwaria z 1853 roku. W wnękach Kalwarii są umieszczone święte obrazki i w bliskości znajduje się łatwe posiedzenie. Kalwarie są symbolizowane słupem, u którego był według rozporządzenia Pontia Piláta bity Chrystus. W ich pobliżu są często sadzone pamiątne drzewa. Kalwarie zaczęły się pojawiać już w 14. wieku, z tych czasów się ich niestety na naszym terenie nie dużo zachowało. Najwięcej się takie budowy pojawiały w okresie baroku i pierwszej republiki. Po kolektywizacji w 50. latach 20. wieku niestety z krainy zupełnie znikły. Kalwarie były często budowane na skrzyżowaniach, na granicach terenów lub na innych ważnych miejscach, dlatego bywają ważnym punktem orientacyjnym w krainie.

Kaplica Nejsvětější Trojice w Rybníčkách

Kolonia Rybníčky, inaczej nazywana Provazovec, powstała na drodze do Hradca koło roku 1806. Osada pierwotnie należala do Kylešovic, po 1848 roku przyległa Oticom. Do miejscowych pamiątek kulturalnych należy kaplica Nejsvětější Trojice z dzwonnicą i dwa krzyże z roku 1908. Za osadą Rybníčky u głównej drogi między Opawa i Hradcem nad Moravicí znajduje się samota o nazwie Macalka. W tych miejscach podobno stawał budynek strażacki, gdzie żołnierze kontrolowali podróżujących przed wejściem do Opawy.

GPS Macalka: 49°54'3.111"N, 17°52'58.591"E

Kaplica Św. Tadeáše

Przed czasem zrekonstruowana kaplica Św. Tadeáša stoi u drogi prowadzącej do opawskiego cmentarza. Wybudowana została pod koniec 19. wieku, natomiast nigdy nie została wyświęcona. Jej patronem jest święty Juda Tadeáš, który był jednym z 12 apostolów Jezusa Chrystusa. Legenda opowiada, że był z apostołem Šimonem w Armenii i Persii, gdzie zostali zamordowani przez czarodziejów. Na wyobrażeniach artystycznych właśnie dlatego trzymają w rękach kij lub siekierę albo halapartnę. Czasami jest wyobrażany w długim suknie i trzyma w rękach książke lub przewijak. Wierzący w nim widzą ciekawego obrońce w bezwyjściowych sytuacjach. Jest patronem w ciężkich chwilach i sytuacjach bez wyjścia.

Kościół Nejsvětější Trojice w Nových Lublicích

Pierwsza wzmianka o poprzednim kościole Nejsvětější trojice w Nových Lublicích pochodzi z 1588 roku i później jest przypominany w 1672 roku. O takmiar sto lat później była budowa w bardzo złym stanie technicznym a nawet swoją wielkością już nie odpowiadała wymogom farności. Dlatego został na miejscu poprzedniego kościoła w 1776 roku wybudowany nowy kościół w stylu barokowym z takim samym wyświęceniem. W 1822 roku został na dachu i wieży położony łupek i do wieży został w 1907 roku włożony dzwon wyprodukowany w Olomoucu. Przez drobne naprawy budowlane zachował sobie takmiar niezmienioną podobizne aż do dni dzisiejszych. Do oryginalnego cennego wyposażenia należy także obraz Św. Barbory od malarza opawskiego Ignácego Günthera.

Nittmannův dół w Zálužnéj

Podczas drogi między osadami Zálužné i Horní Zálužné otworzył w 40. latach 19. wieku dół łupkowy Josef Nittmann. Na tutejszym dziele wydobywał się łupek kolejno w trzech piętrach, które były wzajemnie połączone. Na powierzchnie się wydobyty surowiec dostawał za pomocy przemyślonego urządzenia systemowego szyn i podest, na które wjeżdżały załadowane wózki z dołu. Wyciągano je wciągarką napędzany przes konie i później nawet maszyną parową. Nittmannów dół skończył działanie krótko przed 1. wojną światową. Całym dołem przepływa rzeka podziemna, której źródlo jest w środku szczytu Moraberg. Rógowe jamy wstępne są do dni dzisiejszych z powodu bezpieczeństwa otoczone poręczami. W okolicach zostały zachowane resztki domów pracowniczych i obiektów operacyjnych i duża ściana podpierająca jedną z kup. Trzy byłe sztolnie są jedną z najważnieszych miejsc do zimowania nietoperza czarnego w Republice Czeskiej.

Kaplica Św. Josefa w Mladecku

Kaplica Św. Josefa została wybudowana w 1882 roku w środku Mladecka. Ołtarz w stylu nowogotycznym i rzeźba Św. Jana Nepomuciego pochodzą z początku 19. wieku. Przed kaplicą stoi krzyż z 1904 roku, pomnik Osvobození Mladecka od bardzo znanego rzeźbarza Vincence Havla z 1995 roku i ciekawy jest także krzyż na cmentarzu z 1890 roku. W gminie znajduje się jedyna nieruchoma pamiątka kulturalna, i to dom nr 44. Chodzi o drewniany budynek ludowy typu wschodniosudeckiego, który został zbudowany w 1830 roku, a do niego był o 70 lat później dołączona przybudowa. Zachowało się tutaj kilku nienaruszonych obiektów oryginalnej zabudowy i stodół kamienistych, na których można obserwować wcześniejsze częste zużywanie łupku dachowego z niedalekich łomów łupkowych w Jakartovicach.


GPS domek drewniany: 49°53'51.104"N, 17°42'29.383"E
GPS cmentarz: 49°54'3.595"N, 17°42'36.363"E

František Dohnálek – Dohnálkova willa i park

František Dohnálek urodził się 22. lutego 1870 w Solnicy u Rychnova nad Kněžnou. W roku 1898 rozpoczął pracę na stanowisku lekarza w Háji ve Slezsku, gdzie pracował całych 40 lat. Był założycielem i pierwszym przewodniczącym Sokola w Háju, spółorganizatorem obozów na Ostré hůrce roku 1918, zasłużył się o budowe pierwszego pomniku odboja na Ostré hůrce. Jego największym życiowym zainteresowaniem było owocarstwo. Pokolei zalożył i opiekował się o trzy duże sady owocowe. Po Mnichowie 1938 musiał wyjechać z Hája i wrócił zpowrotem do rodnych Czech, gdzie w Podziebradach tego samego roku zmarł. Po śmierci została wydana jego obszarna książka Drzewo Owocowe i jego uprawa (Ovocný strom a jeho pěstění), która jest do dni dzisiejszych niezawodnym radcą dla hodowców drzew owocowych. Były ogród Františka Dohnálka u jego willy – powszechnie znany jako Dohnálkův park – dzisiaj należy między ważne zmodyfikowane obszary parkowe w gminie. W roku 2010 została południowa część ogrodu zrewitalizowana w celu zwiększenia możliwości wykorzystania parku dla publiczności.

Śląski grunt a Kolečkova kaplica (Smolkowska kaplica)

W pobliżu parku smolkowskiego znajdą Państwo odrazu paru ciekawości. Naprzykład Śląski grunt, który jest jednym z najstarszych dochowanych gospodarskich budow w oryginalnym wiejskim stylu z dachem łupkowym. Budowa powstała prawdopodobnie początkiem 18. wieku i mieszkało w niej 5 generacji rodu Křížků. Następna ciekawość znajduje się paru metrów dalej, chodzi o miejsce, gdzie znajdowała się Smolkowska kaplica Panny Marii. Została zbudowana w roku 1866 przez małżonków Kolečkových i została zniszczona pod samym końcem 2. wojny światowej. Na miejscu kaplicy znajduje się teraz zwonnica, pamiętny kamień i krzyż, który znajdował się od roku 1891 u smolkowskiej szkoły. Przesunięty został roku 2008.
Smolkowska kaplica: GPS: 49°54'9.559"N, 18°4'21.153"E

Gmina Smolkov a zamek smolkowski

Wieś Smolkov po pierwszy raz przypomina się w listach z roku 1377. Poprzednio służyla jako mała strażna twierdza towaru hrabińskiego. Mała drewniana twierdza znajdowała się na tym miejscu prawdopodobnie już wcześniej, ale pierwsze dokumenty o niej pochodzą z roku 1613, kiedy należała do rodu Tvorkowskich. Oprócz twierdzy znajdował się w Smolkově także dwór i młyn. Początkiem 18. wieku prawdopodobnie za rodu Lichnovskich z Voštic, została twierdza zniszczona i został zbudowany nowy dwupiętrowy zamek barokowy. Następni właściciele, Mitrovští z Nemyšle, w nim wogóle nie mieszkali. Zostały w nim zbudowane mieszkania dla pracowników niniejszego austryjackiego urzędu celnego. W Smolkově znajdował się w tym czasie jedyny most przez rzekę Opawe w trasie między Opawą i Ostrawą. W latach 1837 -1925 należał zamek rzędu niemieckich rycerzy. Jego piwnice używały się do dojrzewania serów szwajcarskich i od roku 1859 służył także jako spichlerz. Od roku 1925 przeszedł zamek do własności ostrawskiego spółku Ludmila, który na tym miejscu ustanowił sierociniec. Podczas walek za wyzwolenie została budowa zamku uszkodzona, więc została w tym celu cała obniżona o jedno piętro. Po rekonstrukcji dalej służy jako mieszkanie dla seniorów.

Młyn U Wodnika Slámy w Lhotě

Początki młyna wodnego w Lhotě można wyśledzić już w štítińskiej kronice do roku 1460. V przebiegu wieków wielu razy zmienil właściciela i został wielu razy przebudowany. Jednym z ważnych właścicieli była od roku 1894 rodzina Havličków. W roku 1906 nakazali stary młyn i z piłą zburzyć i wybudowali ceglową niską budowę. Jan Havlíček w roku 1913 zastąpił koło młyńskie turbina i wprowadził światło elektryczne w środku młyna i w następnych budynkach. Swoją dzisiejszą podobizne odzyskał młyn po 2. wojnie światowej. Los młyna został spieczęciony w kwietniu roku 1987, kiedy budowe napadł ogień. Później służył młyn tylko jako mieszarnia potraw i pod konieć 20. wieku się już tylko niszczyl. życie do młyna wróciło z nowym właścicielem, prywatna spółka, która stopniowo renowuje poszczególne budowy i organizuje wydarzenia społeczne i kulturalne. W roku 2011 zostało w byłej pralni młyna otwarte Museum u Wodnika Slámy.

Kościół Św. Mikuláše w Březové

Oryginalny kościól drewniany w Březové został w ciągu trzydziestoletniej wojny splondrowany wojskiem Szwedskim. Zniszczona budowa pózniej poddała się w roku 1691 pożaru po uderzeniu pioruna. Natomiast już w latach 1692-94 został wybudowany nowy kościół ceglany bez wieży. Ta została dobudowana aż w roku 1768. Nad wejściem został umiejscowany herb rodu Pruskovskich z Proskova, właścicieli dworu hradeckiego, którzy byli patronami Březovskiego kościoła. W latach 1862-64 został kościół przebudowany do dzisiejszej podobizny i w ciągu pierwszych dwudziestu lat 20.wieku przeszedł następną rekonstrukcją. Podczas bojów wyzwolenia pod koniec 2. wojny światowej wybudowała sobie armia niemiecka w wieży kościelnej obserwatorz. Kiedy to odkryła armia rosyjska, zaczęła wieże bombardować. Po zawziętych bojach spadła kopuła świątyni na ziem i kościół poniósł mnóstwo innych ran. Według oszacowań kosztowała powojenna rekonstrukcja kościoła 900 tysięcy koron. Następna większa rekonstrukcja i naprawy nastąpiły pod koniec 20. i początkiem 21. wieku. Przed wejściem do kościoła rośnie pamiętna lipa – lipa posadzona przed okolo 280 laty. Pamiętnym drzewem została w roku 1986. Obvwód drzewa w wysokości 130 cm jest 510 cm.

Młyn wodny w Leskovci

Według dochowanych dokumentów istniał młyn wodny w Leskowcu już w roku 1720. W dokumentach jest prowadzony jako młyn do mlecia mąki i jako młyn olejowy, w którym był produkowany lniany olej , który był w tych czasach powszechnie używany do gotowania. Zmieniło się w nim wielu generacji właścicieli - Šturmovi, Kolovratovi, Wolfovi. W roku 1864 został młyn własnością rodziny Cihlářů, których potomstwo jest ciągle właścicielami. Uszkodzoną budowe i wewnętrzne urządzenie wtedy naprawili i wprowadzili do podobizny, która została z trochą przesady zachowana do dni dzisiejszych. Koło wodne napędzało niniejszy młyn jeszcze w roku 1930. Pózniej zostało wyposażone w turbinę napędzaną silnikiem dieslowym i została do mżyna wprowadzona energia elektryczna. Po wojnie został młyn upaństwowiony i mąka pszenna i żytna mleła się w nim aż do roku 1964. Następnych siedem lat się w przestrzeniach młyna mieszały także mieszanki potraw. O tym, że jest dzisiaj młyn nieczynny świadczy wymowna tabelka z napisem „Odpoczywam od roku 1964” („Odpočívám od roku 1964“). Kiedy po aksamitnej rewolucji otrzymali Cihlářovi młyn zpowrotem w restytucji, naprawili to, co z czasem się poniszczyło, i w młynie to znów wygląda tak, jak by lada chwila miało rozpocząć się znów mlecie zboża.

Červená hora – stacja meteorologiczna

W nadmorskiej wysokości 749 m na wierzchu Červené hory stoi od roku 1952 najodleglejsza stacja meteorologiczna w republice. Wcześniej ją dla swoich potrzeb używała armia, głównie dlatego, że w bliskości znajduje się wojskowa Libavá. Natomiast już w ciągu drugiej wojny światowej znajdowała się na tym samym miejscu stalowa wieża do prowadzenia powietrza niemieckiej Luftwaffe i to aż do połowy 90. lat 20. wieku. Nieustanne obserwacje i pomiar przeprowadza stacja Červená od roku 1970. Wynika z nich, że średnia temperatura w ciągu roku jest koło 5,5 st. C, średnio napada deszczu i śniegu 750 mm opadów, najwyższa dzienna temperatura 32,6 st. C została namierzona w lipcu roku 1994 i najniższa dzienna temperatura -34,4 st. C została namierzona w miesiącu lutym roku 1956. Ze względu na specyficzne umiejscowanie w środku lasów daleko od cywilizacji, mogły na stacji meteorologicznej w historii przebiegać i takie specyficzne pomiary i obserwacje jako śledzenie latających kul ognistych, liczenie blasków, monitorowanie aktywności sejsmickiej ziemi lub ważenie mrozu.

Kościół św. Piotra i Pawła w Hradcu nad Moravicí

Kościół św. Piotra i Pawła wzniesiony został w latach 1587-1594 z inicjatywy gorliwego katolika Kašpara Pruskovskiego z Pruskova, który krótko przed rozpoczęciem budowy włączył do swego majątku dobra hradeckie. Kościół został uroczyście wyświęcony w roku 1597. Wieża kościoła sięga do wysokości 37 metrów i są w niej umieszczone 3 dzwony. Dwa z nich należą do najstarszych na Ziemi Opawskiej. Dzwon „Petr“ („Piotr”) waży około 952 kg, a dzwon „Pavel“ („Paweł”) – około 560 kg. Pierwsze organy kościelne zbudował i uruchomił w roku 1770 budowniczy organów Schwarz z Libavej. W roku 1846 przy uroczystej prymicji księcia Roberta Lichnowskiego zagrał na nich Ferenc Liszt. Organy, które dziś znajdują się w kościele, pochodzą z roku 1911 i są dziełem słynnej firmy Rieger a synové (Rieger i Synowie) z Krnova. Przy wejściu do przedsionka kościoła można po lewej stronie zobaczyć kamienny epitaf przedstawiający postać założyciela kościoła. Za jego plecami znajduje się przedstawiony na reliefie pierwszy znany widok miasta Hradec z roku 1603.

Kaplica św. Anny i źródło wody leczniczej

Przy drodze do Lichnova stoi pod rozłożystymi drzewami romantyczna kapliczka św. Anny. Obecny budynek murowany z roku 1926 stoi w miejscu pierwotnej kapliczki drewnianej. Obok kaplicy, z głębokości około 50m, wytryska tzw. Annina studánka (Studzienka Anny). Legenda opowiada o cudownym uzdrowieniu ślepego chłopca z Hornígo Benešova. Do uzdrowienia doszło, gdy modląc się omywał oczy wodą ze studzienki. W skład dekoracji kaplicy wchodzi obraz z motywami cudów, ofiarowany przez gospodarzy miejscowych.

Miejsce pielgrzymkowe Maria Talhof

W głębokiej dolinie Melčskiego potoku w pobliżu dawnego dworu pańskiego leży miejsce pielgrzymkowe zwane Maria Talhof. Na przełomie wieków XVIII i XIX została tutaj wybudowana mała kaplica pod wezwaniem Panny Marii jako podziękowanie za cudowne uzdrowienie małej dziewczynki. Według innej legendy w okolicy kwitło wiele fiołków, których odurzający zapach uzdrawiał chorych. Miejscowemu leśnikowi objawiła się tutaj Panna Maria i wezwała go do wzniesienia krzyża w dolinie. Miejsce zaczęli spontanicznie odwiedzać pielgrzymi. Dziś można tutaj zobaczyć kapliczkę, która w roku 1926 została przebudowana, zaś w roku 1996 wyremontowana, a także krzyż drewniany oraz wykonaną z kamienia grotę „lourdską”. Za kapliczką tryska źródło, z którego woda płynie w wężu. Odnowiona została także droga krzyżowa. Od drugiej połowy lat dziewięćdziesiątych XX wieku Maria Talhof jest znów miejscem regularnych pielgrzymek wierzących.

Krzyż pojednania

W krzyżu pojednania widzieć należy historię. Jest to historia gwałtu i bólu, lecz także pokuty oraz pojednania. Krzyże pojednania to kamienne artefakty stojące na ogół w miejscach, gdzie popełniono zbrodnie gardłowe. W średniowieczu mógł winowajca zgodnie z tzw. prawem pojednania odkupić przestępstwo na przykład przez wyciosanie i postawienie kamiennego krzyża. W naszym przypadku chodzi krzyż piaskowcowy mający metr wysokości, który przypomina o śmierci gwałtownej opawskiego aptekarza Kratiny. W przebraniu udał się on do Budišova do sołtysa, który winien mu był pieniądze. Pieniądze Kratina odzyskał, niestety w drodze powrotnej został zamordowany przez nieznanego sprawcę w lasach między Melčem i Litultovicami. W prawej połowie głowy i bierwiona krzyża znajduje się pięć ledwo widocznych dołków, które według legendy są czarodziejskie. W pobliżu krzyża znajduje się stela kamienna z roku 1699.

Litultovice, Muzeum Historii

Pod sklepionymi sufitami zamku w byłym mieszkaniu zarządcy gorzelni jest w trzech pomieszczeniach umieszczone Muzeum historie (Muzeum Historii) Litultovic. Ekspozycja ta powstała przy okazji ponownego nadania Litultovicom statusu miasteczka w roku 2007. Przedstawiciele Litultovic zwrócili się wówczas do obywateli z żądaniem o pomoc w zgromadzeniu odpowiednich przedmiotów, fotografii i dokumentów, które mają związek z dawnym sposobem życia na wsi. W muzeum można zapoznać się z ciekawostkami z historii miejscowości i jej części, z historycznymi fotografiami zamku i dawnych panów na zamku, bogatym życiem towarzyskim, kiedy to jeszcze Litultovice żyły teatrem amatorskim, hokejem czy też Sokołem. Część ekspozycji dotyczy zasłużonych osobistości oraz historii szkolnictwa. W jednym z pomieszczeń prezentowane są wszystkie cechy rzemieślnicze, narzędzia i przyrządy związane z rolnictwem. Oprócz tego można obejrzeć meble historyczne lub na przykład osobliwy drewniany wózek dziecięcy.

Litultovice, Kościół św. Bartłomieja

Pierwsze wzmianki o kościele Świętego Bartłomieja w Litultovicach pochodzą z roku 1767. Osiemdziesiąt lat później został w miejscu pierwotnej świątyni wybudowany barokowy kościół parafialny, który został wyświęcony w roku 1849. Do dzisiejszej postaci został przebudowany w roku 1925. Jego patronem jest Święty Bartłomiej, jeden z dwunastu apostołów Chrystusa. Według legendy uzdrowił on opętaną złym duchem córkę armeńskiego króla. Po tym cudzie król wraz ze swym dworem oraz dwanaście innych miast przyjęło wiarę chrześcijańską. Dzięki temu czynowi Bartłomiej zwrócił przeciwko sobie gniew pogańskich księży. Był okrutnie męczony, obdarty ze skóry i ukrzyżowany głową w dół. Święty Bartłomiej jest patronem wielu miast i rzemiosł – zwłaszcza przetwórców skóry, garbarzy, łowców futer, szewców, krawców, introligatorów, a także pasterzy i gospodarzy oraz wielu innych.

Kaplica pielgrzymkowa Najświętszego Salwatora

Kaplica pielgrzymkowa Najświętszego Salwatora lub też Zbawiciela pochodzi z roku 1769. W miejscu dawnej kaplicy otoczonej legendami o cudach wybudował ją ówczesny posiadacz Životic (Żywocic) wolny pan Karel Orlík z Laziska jako podziękowanie za uzdrowienie z ciężkiej choroby. Kaplica stała się ważnym miejscem pielgrzymkowym. Jej malowniczość i więź z krajobrazem umacnia aleja rozłożystych kasztanowców i lip.

Krzyż pojednania

Ten kamienny krzyż dokumentujący średniowieczne prawo pojednania stał pierwotnie wśród pól. Hrabia Camillo Razumowski zasłużył się o jego przesunięcie i umieszczenie w pobliżu mostu przez rzekę Hvozdnicę przy drodze do Štáblovic. Kamienne krzyże wznoszone były na ogół w miejscach, gdzie popełnione zostały zbrodnie gardłowe lub nieszczęścia. W tym przypadku młynarz ściął należącą do pana jodłę, która według przesądów tutejszych ludzi rozsiewała zło. Pan z Štáblovic kazał potem młynarzowi wyciosać i ustawić w tym miejscu kamienny krzyż pojednania. W ten sposób młynarz odkupić miał swój czyn. Krzyż pojednania został w roku 2009 odrestaurowany przez rzeźbiarza akademickiego Tomáša Skalíka.

Kościół Najświętszego Zbawiciela

Kościół Najświętszego Zbawiciela jest wyraźną dominantą architektoniczną i jednocześnie najcenniejszym zabytkiem kultury miejscowości, chociaż należy do najmłodszych na Ziemi Opawskiej. Wyświęcenie kościoła w roku 1908 było punktem kulminacyjnym usiłowań mieszkańców Dolních Životic (Żywocice Dolne) o uniezależnienie się od parafii litultovickiej. Dzięki kombinacji kilku różnych stylów architektonicznych, począwszy od stylu romańskiego przez gotycki aż do barokowego, kościół sprawia wrażenie lekkości, łagodności, a jednocześnie dostojności, może nawet staroświeckości, przypominając przy tym tradycję historyczną rodziny Razumowskich. Razumowscy, Hrabia Camillo i hrabina Maria, aktywnie angażowali się w budowę kościoła parafialnego, gdyż zamierzali wytworzyć w gminie nową siedzibę rodową, zaś w kościele kryptę rodzinną. Wartość architektoniczna oraz bajkowa atmosfera tego atrakcyjnego zabytku przekraczają granice regionu.

Kaplica św. Floriana

Kaplica Świętego Floriana w Mikolajicach wybudowana została w roku 1889. Drewniany ołtarz nowogotycki z posągiem Panny Marii Lurdskiej i z wielkim obrazem św. Floriana pochodzi z tej samej epoki. Wyrzeźbiony w drewnie relief Wieczerzy Pańskiej uznany został za zabytek kultury. Patron kaplicy, św. Florian, uważany jest jednocześnie za patrona zawodów, które związane są z ogniem – strażaków, hutników, kominiarzy, garncarzy czy piekarzy. Bywa przedstawiany w stroju rzymskiego oficera z naczyniem do gaszenia w ręku, bądź też wprost gaszącego pożar. Jego posążki były umieszczane we wnękach w szczytach domów wiejskich, miały bowiem chronić domostwa przed pożarem.

Kapliczka przydrożna w Mikolajicach

Nowo wyremontowana kapliczka przydrożna na granicy terytoriów Mikolajic i Melča pochodzi z XIX wieku. Chodzi o drobną budowlę w kształcie słupa bądź filaru. Symbolizuje ona słup, przy którym decyzją Poncjusza Piłata chłostany był Chrystus. Tego rodzaju obiekty znajdują się zazwyczaj na wzgórzach, rozdrożach lub w miejscach, gdzie ktoś zginął. W ich bliskości często wysadzane są drzewa upamiętniające. Od roku 1990 Kapliczka ma statut zabytku objętego ochroną. W ramach Ziemi Opawskiej chodzi o stosunkowo rzadki zabytek drobnej architektury sakralnej.

Kościół Narodzenia Panny Marii

Kościół renesansowy Narodzenia Panny Marii w Radkovie wzniesiony został w roku 1589 w miejscu pierwotnego drewnianego kościoła, który spłonął. Kościół był wielokrotnie przebudowywany. W drugiej połowie XVIII wieku została dobudowana tylna część, gdyż parafianie nie mieścili się już w kościele. Boczne wejście oraz wieża dobudowane zostały do kościoła dopiero w roku 1861. Częściowy remont wnętrza w roku 2006 odsłonił malowidła ścienne w starszej części kościoła, a także unikalną renesansową podłogę ceglaną. Na cmentarzu przy kościele pochowani są między innymi właściciele posiadłości hornovikštejnskiej na przykład Skrbenští czy członkowie rodziny Arz und Vassegg. Wśród krypt z XIX wieku znajdziemy również kryptę ostatnich właścicieli posiadłości – Razumowskich. Umieszczone są w niej trumny ze zwłokami siedmiu członków tego rodu szlacheckiego.

Kościół Narodzenia Panny Marii

Barokowy kościół parafialny Narodzenia Panny Marii uznać można za najcenniejszą budowlę w Jakartovicach. Dawniej stał tutaj murowany kościółek z drewnianą wieżą. W jego miejscu velehradski klasztor zlecił budowę nowego kościoła poświęconego Narodzeniu Panny Marii. Według chronogramu za ołtarzem kamień węgielny budowli położony został w roku 1755. Na środku ołtarza głównego umieszczony jest obraz Narodzenia Panny Marii, pochodzący prawdopodobnie z XIX wieku, posągi świętej Tekli oraz Barbary po bokach ołtarza pochodzą natomiast z pierwotnego wyposażenia kościoła. Posąg św. Jana Nepomucena stojący przed wejściem do kościoła pochodzi z roku 1725. Został on tutaj umieszczony na życzenie velkoheraltickiego księdza Ignaza Kallertha, syna jakartovickiego sołtysa dziedzicznego.

Kościół Najświętszej Trójcy Bożej i parafia w Hlavnici

Kościół Najświętszej Trójcy Bożej stoi w miejscu pierwotnego drewnianego kościółka. Wyświęcony został w roku 1776. W ramach bogatego wyposażenia na szczególną uwagę zasługują alabastrowe posągi Świętego Jana Nepomucena i Świętego Jana Chrzciciela. Na wieży kościelnej zawieszone są dwa dzwony historyczne z roku 1494, które w związku ze swą wartością historyczną uniknęły rekwirowania wojennego. Nad ołtarzem głównym wisi obraz Najświętszej Trójcy Bożej, który kościołowi ofiarował w roku 1878 rolnik Josef Salibor. Budynek parafii, stojący w pobliżu kościoła, pochodzi z roku 1816. W jego ogrodzie umieszczony jest posąg Świętej Jadwigi, patronki Śląska. Z cokołu sterczy biały kamień, który rzekomo przynosi płodność.

Kaplica Panny Marii Pomocnej (Maria Hilf) – Kaplice (Kaplica)

Kaplicę pod wezwaniem Panny Marii Pomocnej (Maria Hilf), zwaną Kaplice (Kaplica), dał wybudować w roku 1841 ówczesny właściciel hlavnickiego zamku i dworu, Vilém Čejka z Badenfeldu. Chodziło o kaplicę jednonawową w stylu pseudogotyckim. Ołtarz umieszczony jest naprzeciwko drzwi wejściowych. Kaplica była nieodłączną częścią posiadłości hlavnickiej , więc wraz z nią zmieniała właścicieli. W roku 1886 właścicielem Kaplice, zamku i dworu stał się Robert Bayer z Bayersburgu. W roku 1927 jego syn Franciszek dobudował do kaplicy od strony zachodniej drugą nawę ze sklepieniem służącym jako krypta rodzinna. Prawdopodobnie przy dobudowie Kaplice w roku 1927 został przy wejściu umieszczony kamienny krzyż. Po drugiej wojnie światowej kaplica przez długie dziesięciolecia podupadała i narażona była na ataki złodziei. W roku 1994 została wyremontowana i ponownie wyświęcona. Ostatnie jak dotąd przeróbki miały miejsce w roku 2005.

Kościół św. Antoniego Padewskiego w Melču

Kościół św. Antoniego Padewskiego z końca XIX wieku jest niewątpliwie dominantą Melča. Chodzi o jedną z pierwszych prac słynnego architekta secesji wiedeńskiej, rodaka opawskiego, Josefa Marii Olbricha. Z tą ładną budowlą neogotycką wiąże się historia o tym, jak hrabia Camillo Razumowski podczas żeglugi po wzburzonym morzu znalazł się w wielkim niebezpieczeństwie. Przygoda miała miejsce w pobliżu włoskiego miasta Padwa, gdzie pochowany jest św. Antoni Padewski. Hrabia w modlitwach obiecał, że jeżeli przeżyje, wzniesie kościół przypominający pokład łodzi. Świątynia wyświęcona została w roku 1890, a w roku 1988 uznana została za zabytek kultury. W pobliżu kościoła znajduje się budynek parafii z roku 1909.

Kaplica Praskiego Jezulatka w Zálužnej

W tym miejscu znajdowała się kiedyś najmłodsza kopalnia łupka w Zálužnej. Współwłaściciele Franz Gebauer i Augustin Mar rozpoczęli eksploatację w roku 1884. Jednak już po roku do kopalni przedostała się woda gruntowa i kopalnia została zalana. Gebauer był ciężko ranny i wydobywanie przestało go interesować. Młynarz Mar natomiast przez wiele lat zastanawiał się, w jaki sposób dałoby się usunąć wodę i wznowić eksploatację. Podczas jednej ze swych prób usuwania wody spadł nocą do szybu i zanim miejscowi ludzie zdołali go stamtąd wydostać, utonął. Niedługo zmarł także Gebauer, drugi właściciel kopalni. Jego potomkowie zdecydowali się wybudować kaplicę przypominającą ofiary katastrof górniczych. W roku 1897 kaplica, zbudowana prawie w całości z łupka, zadedykowana została Praskiemu Jezulatku. Od roku 2009 uważana jest za nieruchomy zabytek kultury.

Kaplica 14 pomocników bożych w nędzy w Starych Těchanovicach

Kaplica pielgrzymkowa 14 pomocników bożych w nędzy stoi na wzgórzu Niklsberg między Starými Těchanovicami i osadą Zálužné. Kaplica ta była miejscem spotkań wierzących już w XVII wieku, po reformach józefińskich tradycja pielgrzymek została przerwana. Rok po katastrofalnej wichurze w roku 1829, podczas której zniszczony został kościół św. Mikołaja w Starých Těchanovicach, a także szereg dalszych budynków, pielgrzymi z okolicznych gmin wybrali się tutaj ponownie, by prosić o sprzyjającą pogodę, dobry urodzaj i lepsze warunki do życia. Wznowiona tradycja utrzymała się do końca II wojny światowej. W okresie normalizacji kaplica znów zaczęła niszczeć. Remontu doczekała się dosłownie w ostatniej chwili w roku 2008 i otrzymała odznakę honorową w ramach przyznawania nagrody Opavská cena Josefa Marii Olbricha. Tradycja pielgrzymek wznowiona została po 67 latach w roku 2012.

Kościół św. Jakuba Większego w Guntramowicach

Kościół św. Jakuba Większego stał w Guntramovicach już w połowie XV wieku. Był wówczas drewniany. W roku 1736 w miejscu pierwotnej budowli wybudowany został kamienny kościół w stylu barokowym. Dach pokryty był gontem, świątynię otaczał gruby mur z bramą wejściową. W roku 1758 podczas bitwy między wojskami austriackimi i pruskimi całe Gutramovice zostały spalone, a kanonada z armat zburzyła i wypaliła także nowy kościół. Podczas pożaru roztopiły się wszystkie cztery dzwony, z których najmłodszy ulany był w roku 1636. W roku 1759 kościół został odbudowany i ponownie wyświęcony. W latach 1795 i 1814-1818 przeprowadzano w nim bieżące remonty. Ostatnie remonty miały miejsce w latach 80. XX wieku. W areale kościoła znajduje się cmentarz, na którym do dziś odbywają się pochówki.

Kościół świętych apostołów Piotra i Pawła w Kružberku

Kościół gotycki świętych apostołów Piotra i Pawła pochodzi z pierwszej połowy XIV wieku. Nie wiadomo dokładnie, kiedy dobudowana została zakrystia. Przy remoncie kościoła pod koniec XVIII wieku zasklepiono prezbiterium i ustawiono dzwonnicę. W niej powieszony został dzwon z datą 1766. W kościele znajdują się w pełni funkcjonalne organy, które są rzekomo najstarszymi organami na Śląsku. Według legendy tajny korytarz prowadził z kościoła na wierzch Hradisko, gdzie znajdował się gród rycerzy rozbójników. Kościół jest zabytkiem kultury objęty ochroną państwa i należy do najstarszych kościołów na Śląsku. W kościele wybudowana została stylowa Galerie Na půdě (Galeria Na strychu), w której odbywają się wystawy i koncerty. W kościele odbywają się też okazyjnie msze.

Ruiny zamku Kreutzburg i fundamenty wieży widokowej

Na wierzchołku wzgórza Hradisko znajdują się kamienne fundamenty drewnianej wieży widokowej. Przed pierwszą wojną światową została wybudowana prawdopodobnie przez któreś ze stowarzyszeń górskich. Na terenie między starą wieżą widokową a platformą można znaleźć resztki niedużej wieży strażniczej Kreutzburg. O zamku nie ma wzmianek pisemnych, jednak właściciel posiadłości z początku XV wieku Jindřich Kosíř, burgrabia niedalekiego Vildštejna, używał (jako jedyny szlachcic) przydomku Kreztzburg. Można więc przypuszczać, że na zamku miał on swą siedzibę. Zamek zniszczony został najprawdopodobniej podczas wojen husyckich. Zachowała się tylko centralna płaszczyzna, oddzielona od wyraźnie wznoszącego się nad nią terenu fosą wykutą w skale, oraz mniejszy odcinek kamiennego muru. Według legendy tajny korytarz łączył zamek z kościołem Świętych apostołów Piotra i Pawła.

Kościół św. Floriana

W Lublicach stała pierwotnie kaplica poświęcona św. Florianowi. W roku 1784 założono przy niej parafię obejmującą także pobliski Kružberk. W latach 1810 – 1811 został w miejscu starszej kaplicy wzniesiony kościół, który także poświęcono św. Florianowi. Ciekawostką jest, że pierwotna kaplica została wkomponowana do nowego kościoła i poświęcona św. Annie. Wyposażenie rokokowe pierwotnej kaplicy zostało wykorzystane do dekoracji nowego kościoła. W wieży w kształcie graniastosłupa wisi dzwon pochodzący prawdopodobnie z drugiej połowy XV wieku, na którym widnieje relief Chrystusa na krzyżu. Drugi dzwon z reliefami Chrystusa na krzyżu oraz Madonny pochodzi z roku 1636. Czas odmierza tutaj nowy zegar.

Ruiny zamku Vildštejn

Pierwsze wzmianki dotyczące zamku Vildštejn pochodzą z roku 1316. Składał się on z dwóch samodzielnych części, a otoczony był fosą o długości ponad 300m. Był wówczas własnością członków kapituły ołomunieckiej Dětřicha i Jindřicha z Fulštejna. Zamek został prawdopodobnie zniszczony i spalony pod koniec XIV wieku podczas wojen, które toczyli między sobą margrabiowie Jošt oraz Prokop. W miejscu, gdzie stał, widać resztki murów obronnych, części fundamentów zamku, część wieży, wały i dużą fosę. Według jednej z legend w podziemiach zamku ukryty jest wielki skarb. Wejście do podziemi otwiera się w Białą Sobotę w chwili, gdy dzwony w kościele budziszowskim dzwonią podczas hymnu Gloria. Ten, dla kogo bramy podziemi otworzą się, może zabrać ze sobą tyle złota i srebra, ile zdoła unieść. Musi jednak w porę wyjść z podziemi, gdyż ich bramy zamykają się wraz z ostatnim biciem dzwonów. Kto nie zdąży opuścić podziemi, musi pozostać w nich aż do następnej Białej Soboty.

Kościół barokowy Wniebowzięcia Panny Marii i parafia

Budowę budziszowskiego kościoła rozpoczęto położeniem kamienia węgielnego w roku 1745. Skomplikowaną budowę dokończono w roku 1755, była ona realizowana pod patronatem i za wsparciem finansowym kardynała Ferdynanda Juliusza, hrabiego Troyera. 12 kwietnia 1756r. kościół poświęcono Wniebowzięciu Panny Marii. Z powodu braku finansów wieże pokryto dachem tylko prowizorycznie. Dopiero w roku 1912 dzięki darom finansowym obywateli udało się dokończyć ich budowę i doprowadzić je do dzisiejszego stanu. Według legendy podczas budowy świątyni w XVIII wieku prowadziła od rynku do miejsca budowy ponad domami ścieżka z belek, a tkacze co wieczór dostarczali na rusztowanie taką ilość cegieł, jaka potrzebna była do całodniowej pracy. Jako podziękowanie cech tkaczy otrzymał do dyspozycji chór, który jednak został mu odebrany z powodu „popełniania nieprawości.“ W pobliżu świątyni stoi barokowy budynek parafii.

Kaskada stawów

W tej malowniczej okolicy można wędkować a także uprawiać bieg rekreacyjny, jeździć na rowerze, zbierać grzyby i owoce leśne, w zimie można tutaj także jeździć na łyżwach.

Czechosłowackie umocnienia wojenne w Hlučíne-Darkovičkách

Wyjątkowy system obronny jest unikalnym i niepowtarzalnym, na skalę europejską, zabytkiem budownictwa i techniki. Fortyfi kacja „Alej” jest najlepiej zachowanym, w Republice Czeskiej, bunkrem
przeciwpiechotnym. Uzbrojenie i wyposażenie jest autentyczne i pochodzi z roku 1938. Wszystkie obiekty łączy ścieżka edukacyjna.

Ruiny zamku Landek

Budowa kamiennego zamku Landek, prawdopodobnie założonego przez czeskiego króla Przemysła Ottokara II, miała miejsce na początku drugiej połowy XIII wieku.. Kamienna twierdza miała służyć ochronie granic z Księstwem Opolskim, przez które przetoczył się w 1241 roku najazd Tatarów. Do dziś zachował się tylko krótki odcinek kamiennego muru od wschodniej strony części głównej. Zamek Landek zbudowany był na planie czworoboku, z umieszczonymi we wszystkich czterech rogach wieżami (basztami). Jako materiał prawdopodobnie posłużył kamień. Zamek otoczony był z trzech stron przez głębokie fosy, natomiast z pozostałej strony wzgórze opadało stromym zboczem ku rzece Odrze. W kierunku na Koblov zbudowano drogę dojazdową z bramą wjazdową, z której do naszych czasów przetrwały dwie potężne kamienne kolumny. Centrum handlowe Landeku stanowiło średniowieczne miasto Hulsthyn (współczesny Hlučín). Twierdza stosunkowo często zmieniała właścicieli. W 1473 roku odbyły się negocjacje między przedstawicielami króla węgierskiego Macieja Korwina a króla Władysława II Jagiellończyka. Wybucha wojna czesko-węgierska, podczas której zamek zostaje zdobyty i zburzony przez Macieja Korwina. Nigdy nie zostanie już odnowiony, obracając się w ruinę. W 1772 roku cała posiadłość została zakupiona przez barona Adama Jana Gruttschreibera, który zapoczątkował wydobycie węgla w okolicach Landeku. Zasadnicza zmiana następuje w 1742 roku, kiedy to Landek, wraz z okolicą oraz miastem Hlučínem, na podstawie pokoju wrocławskiego przypada Prusom, wracając do Czech dopiero w 1920 roku. Zamek nie posiadał już wtedy znaczenia administracyjnego ani wojskowego. W XVII wieku wykorzystywany był jako kryjówka przez bandy zbójeckie. Resztki kamieni z zamku zabrali mieszkańcy, aby użyć ich do budowy, szczególnie jako materiału do fundamentów. Co ciekawe, kronika miasta Ludgeřovice wspomina o napadającym na karawany kupców rycerzu rozbójniku. Za sprawą rycerza o imieniu Schlick musiano sprowadzić całe bydło z folwarków na hlučíński rynek i mieszczanie zmuszeni byli bronić miasta wraz z pałacem. Rycerz z Landeka nie poprzestawał na wyprawach rabunkowych, ale wraz ze swoimi kompanami napadał również na zabawy i różne uroczystości. Porywał wtedy na Landek najładniejsze dziewczęta. To nie podobało się mieszkańcom, którzy zaczęli wysyłać skargi. Za sprawą gromadzących się skarg, przeciw rycerzowi wysłano wojsko opawskie. Rycerz jednak zdołał zbiec. Zamek wraz z osadą słowiańską położony jest na terenie katastru gminy Koblov, choć znaleziska archeologiczne zlokalizowane są w na terenie katastru gminy Petřkovice.

Wieża widokowa Landek

Wieża widokowa znajduje się na wzgórzu Landek, położonym w gminie Petřkovice (należącej do Ostravy), niedaleko zbiegu Odry z Ostravicą. Obszar ten jest znaczącym stanowiskiem archeologicznym i nosi status Narodowego Pomnika Przyrody. Położona na wysokości 280 m n.p.m. wieża widokowa zbudowana została w 1998 roku. Prosta konstrukcja z drewnianych belek ma wysokość 7 metrów. Wieża posiada dwie kondygnacje, z których wyższa, znajdująca się na wysokości 5 metrów, pokryta jest zadaszeniem. Na wieżę prowadzi drabina o 16 stopniach. Z wieży rozciąga się piękny widok na miasto Ostrawę, a w warunkach dobrej widoczności również na północne zbocza Beskidów. Do wieży widokowej prowadzi ścieżka dydaktyczna, przedstawiająca zwiedzającym historię tutejszego osadnictwa. Po ścieżce można również wyruszyć z Muzeum Górnictwa OKD. Wieża jest dostępna dla turystów a z jednej strony osłonięta drzewami. Kolekcjonerzy mają sposobność zdobycia Znaczka Turystycznego wieży widokowej, który można zakupić w Muzeum Górnictwa.

Bunkier przeciwpiechotny Křížovatka

Część składowa systemu umocnień z lat trzydziestych XX w.

Zamkowy golf club Kravaře

Zamkowy golf club Kravaře jest gustownie zabudowany do angielskiego parku okalającego barokowy zamek a stuletnie drzewa i oczka wodne tworzą niepowtarzalny charakter tego miejsca. W parku zamkowym jest
wybudowane nowe osiemnastodołkowe pole, które jest przeznaczone nie tylko dla profesjonalistów, ale przede wszystkim dla tych, którzy by chcieli spróbować swych sił w tym atrakcyjnym sporcie.

Łaźnie Priessnitza

Od 2004r. istnieje we wsi Bělá możliwość używania leczniczych baseników wybudownych według zasad metody Priessnitza. Baseniki są w bezpośrednim sąsiedztwie pięknej przyrody. Większy basen przeznaczony jest do kąpieli kończyn dolnych a mniejszy do kończyn górych.

Trasa Rowerowa NR 34

Przez malowniczy, pagórkowaty teren powiatu głubczyckiego przebiega oznaczona kolorem niebieskim trasa rowerowa nr 34. Prowadzi ona przez miejscowości: Wiechowice, Branice, Lewice, Pietrowice Głubczyckie, Opawica, Równe, Głubczyce, Pomorzowiczki, Głogówek co stanowi około 90 km i jest nie lada gratką dla miłośników sportów rowerowych. Trasa rozpoczyna się w miejscowości Wiechowice, a kończy się w powiecie prudnickim, w miejscowości Głogówek. Szlak ten początkowo przebiega przez delikatnie pofałdowane rolnicze tereny, co nie powinno stanowić kłopotu w jego pokonaniu. Z czasem jednak przechodzi w bardziej atrakcyjny górzysty teren z pięknymi widokami. We wsiach przez które przebiega znajdziemy wiele atrakcji turystycznych. W większości są to obiekty sakralne, pomniki przyrody, zabytkowe budynki i inne. Nasza trasa obfituje również w miejsca rozrywki, takie jak ośrodek wodno-rekreacyjny w Pietrowicach Głubczyckich czy też szereg lokali gastronomicznych, pubów i kawiarni w pobliskich Głubczycach.

Bunkier piechoty MO-S-37 U Cukrowni

Bunkier piechoty MO-S-37 U Cukrowni w Háji ve Slezsku jest częścią linii twierdzy betonowych budowanych w celu obrony republiki przed 2.wojną światową. Budowę skończono w grudniu 1936. Jest ostatnim obiektem linii tzw. Ostrawskiego terenu, dalej na zachód miały nawiązywać obiekty Opawskiego terenu. Bunkier z zaplanowaną obrotową karabinową wieżą miał chronić ważną dojazdową drogę i most przes rzekę Opave w kierunku od Dolního Benešova, brzegi rzeki i przestrzenie między rzeką i obiektami niedalekiego budynku artylerii Smolkov. Pancerna karabinowa wieża dla blizniaków ciężkich karabinów vz. 37 niestety nie była do września 1938 do obiektu dostarczona. Za okupacji zostały z obiektu powyrywane dzwony pancerne i strzelnie. Pod koniec wojny, wiosną 1945, zostały otowry dla głównych broni szybko betonowane i wyposażone w bronie niemieckie na obronę przed zbliżającą się Armią Czerwoną. Obiekt został bardzo poniszczony. Aktualnie opiekują się nim entuzjaści z Klubu historii wojennej Háj ve Slezsku. Nie jest wolnie dostępny, jest zamknięty.
Dostępność samochodem, piechotą, rowerem.

Twierdza artylerii Smolkov

Twierdza artylerii Smolkov była częścią linni wzajemnie się popierających, ciężkich obiektów betonowych chroniących ważne tereny przemysłowe i węzeł transportu Ostravska. Niniejsza linia obronna powstała w reakcji na wojenne zagrożenie z strony nazistowskich Niemiec w połowie 30. Lat 20.wieku. Zadaniem budowlanej twierdzy obronnej była kompenzacja bronnej i ilościowej przewagi wojska niemieckiego i odwrócenie lub przynajmniej zatrzymanie przypadkowego napadu wroga. Na wzgórzu nad gminą Smolkov została pomiędzy laty 1936 do 1938 wybudowana jedna z pięciu, w Czechosłowacji dokończonych, twierdzy artyleryjskich. Rozległy kompleks budow i twierdz tworzy pięć samodzielnych obiektów, które są połączone podziemnymi korytarzami. Budowa, została w październiku 1938 roku zupełnie dokończona i zainstalowano tu większość urządzeń przeznaczonych do wnętrz. W twierdzy miała działać ekipa 394 mężczyzn, którzy mieli wytrzymać w podziemiu obronę takmiar po kilka miesięcy. Podziemia obiektów aktualnie używa Armia Republiki Czeskiej. Powierzchnia poszczególnych obiektów twierdzy jest, oprócz obiektu wejściowego, wolnie dostępna. W pobliżu obiektów przechodzi znaczona (zielona) ścieżka turystyczna.

Bunkier piechoty MO-40 Nad drogą

Bunkier piechoty MO-40 Nad drogą należy do części twierdzy artyleriyjskiej Smolkov. Bunkier miał pełnić dwa zadania taktyczne. Chronić zbliżone okolice twierdzy, przedewszystkim bunkier artylerii i równoczeście miała artylerii zapewniać obserwację. Obserwatorski dzwon artylerii z teleskopem peryskopowym miął większość daszkow kierowanych na zachód, bowiem zadaniem priorytetowym obserwatora w niniejszym dzwonie było urządzenie do wypalania baterii kasematowej bunkru artylerii w kierunku Opava. Kopuły pancerne wyposażono w dwa ciężkie karabiny vz.37 i jednym kulometem vz. 26, były w stanie bombardować zachodni brzeg wzgórza Padařov i dojazdową drogę pod wzgórzem. Konstrukcyjnie był podobizną do izolowanych bunkrów piechoty w linii. Ponadto został wyposażony w specjalne staliwowe dzwony wentylacyjne w suficie, które zapewniały dopływ świeżego powietrza. Czołowe ściany bunkra, które nie zostały wyposażone w strzelnie, zostały uzupełnione o czetry metry mocnej okładziny z kamienia, który był tłumikiem przed granatami, i wspomagał także maskowanie obiektu. Na budowę S 40 zostało zużyte 2 705 m3 betonu.
Obiekt przystępny bez ograniczeń z zewnątrz. Podziemnie jest zamknięte.

Bunkier artylerii MO-39 U trigonometru

Bunkier artylerii MO-39 U trigonometru był największym obiektem twierdzy artyleryjskiej Smolkov. ejvětším objektem dělostřelecké tvrze Smolkov. Przy kubaturze 5500 m3 betonu jest czwartą największą budową czechosłowackiej fortyfikacji. 50 metrów długi i 16 metrów szeroki bunkier miał za pomocy kasematowych haubic kalibru 10 cm wzór 38 kryć swoim ogniem izolowane bunkry piechoty linii fortyfikacji takmiar po Opave. Uzbrojenie do artylerii nie udało się do bunkru dostarczyć. W wrześniu 1938 zamieszczono awaryjnie przed bunkier baterie 7,5 cm górskich pistoletów w budach drewnianych co było bardzo słabym zastąpieniem artylerii twierdzy. Zbliżoną ochrone obiektu zapewniały dwa dzwony pancerne z cieżkimi karabinami i jeden kulomet mniejszy zamieszczony tzw. Pod betonem. Za wojny został obiekt zniszczony niemieckimi próbami bombardowania i zwłaszcza wyrywaniem strzeleń. Dużym rarytas jest wyjście awaryjne zamieszczone w samym rogu diamantowego rowu, który był swoją wielkością bardzo zbliżony do standardowego wejścia bunka pierchoty. Prawdopodobnie liczyło się z atakami piechoty lub wyjściem inżynierów do przestrzeni twierdzy.
Obiekt jest z zewnątrz przystępny bez ograniczeń. Podzimie nie jest przystępne publiczności. Podczas poruszania się po dachu obiektu trzeba dbać ostrożności. Grozi niebezpieczeństwo.

Obrotowa i wysuwana wieża artylerii

Obrotowa i wysuwana wieża artylerii, oznakowana „MO-38 W lesie“, była najpotężniejszym i najkomplikowaniejszym systemem broni twierdzy Smolkov i czechosłowackich twierdzy generalnie. Obiekt twierdzy nie ma własnego wejścia. Wejście znajdowało się tylko w podziemiu. Na powierzchni miała znajdować się obrotowa wieża pancerna z dwojką szybkopalnych haubic kalibru 10 cm, które były w stanie zapewniać oporę ognia w linii fortyfikacyjnej w szerokim zakresie od Opavy takmiar do Markvartovic. Waga samodzielnej wieży stalowej została zaprojektowana na 440 ton. W razie wrogiego bombardowania mogła się cała wieża wsunąć do betonu i przedpancerza, co obniżało jej wrażliwość. Na budowę obiektu wymieszano 2826 m3 betonu. Stalowe części wieży, ustalone dla obiektu, zostały na budowe dostarczone w marcu 1938, samotną wieżę się już wyprodukować i dostarczyć do końca września 1938 nie udało. Głęboka winda pod wieżą artylerii jest dzisiaj wyposażona niepierwotną rozbudową otworów wentylacyjnych. Na powierzchni obiektów zostały oryginalne stalowolanowe dzwony wentylacyjne.
Obiekt jest przystępny bez zewnętrznych ograniczeń. Podziemia nie jest przystępna publiczności.

Wejściowy obiekt MO-41 Nad valchou

Wejściowy obiekt MO-41 Nad valchou jest głównym wejściem, lub bardziej wjazdem, do podziemnia twierdzy artylerii Smolkow. Jest zamieszczony na odwróconej stronie stoku w kierunku do śródlądu. Był tym lepiej chroniony przed bezpośrednim ogniem wroga. Według kubatury, 4 715 m3 betonu, chodzi o drugi największy obiekt twierdzy. Widzialna jest tylko czołowa część z wjazdem do podziemia, wejściem dla załogi i strzelniami i dwoma dzwonami pancernymi. Obronę do wejścia obiektu zapewniały dla karabiny vz.26 w kopułach i dwa kasematowe kanony kalibru 4,7 cm vz 36 pod betonem, które chroniły bezpośrednią okolice wejścia i kontrolowały dojazdową drogę Háj – Hrabyně. Cała reszta została ukryta w podziemiu. Wejście do wewnątrz twierdzy zabezpieczała cztery metry szerokie bramy z kratami, dalej wysuwne bramy pancerne i druga brama gazoszczelna. Za bramą znajdowało się pomieszczenie dla dwu ciężarówek, gdzie się amunicja i żywność przekładały na wózki podnośnikowe wąskotorowe i rozwożono je do podziemnych magazynów. Znajdował się tu także dopływ świeżego powietrza dla centralnej filtrowni, która zapewniała wentylację głębin całej twierdzy.
Obiekt został do dni dzisiejszych w służbie Armii Czeskiej Republiki i tak jsamo jak podziemie to twierdza jest publiczności nie przystępna.

Twierdza artylerium obserwatorskie MO-42 Nad Gajem

Artylerium obserwatorskiej MO-42 Nad Gajem zapewniało obserwowanie przedpola i kierowanie ognia broni artylerii z twierdzy Smolkov. Obserwator w dzwonie specjalnym miał do dyspozycji teleskop peryskopowy o wadze 70 kg, który wysuwał otworem w łanie. Jak na swój okres optyka najwyższej klasy umożliwiała wyszukanie celu i kierowanie ognia artylerii twierdzy od Hlučína takmiar po Opavu. Dla obserwowania bliskiej okolicy służyły 3 daszki w ścianach dzwonu, do wkładek obserwatorskich było także możliwe włożenie mniejszego karabinu. Główną obroną obserwatorze miał być ogień z sąsiednich obiektów, na dachu się znajdował sześcio strzałowy dzwon z następnym mniejszym karabinem. Obserwatorz nie miała żadnych otworów dla bronie pod betonem i dlatego także nie dysponowała rowami diamentowymi. Wejście do obiektu o kubaturze 1 715 m3 betonu było możliwe tylko podziemnym korytarzem z twierdzy. Obiekt tym dobrze zbiegał się z terenem i było ciężko go odkryć z większej odległości. Oba dzwony za wojny wyrwano. Na miejscu, gdzie znajdował się dzwon obserwatora, dzisiaj stoi budowany domek nie znaneno powodu i ustalenia.
Obiekt przystępny bez ograniczeń zewnętrznych. Podziemia jest publiczności nieprzystępna.

Davidův młyn w Starých Těchanovicích

Historię młyna w Starých Těchanovicích, dzisiaj nazywanego Dawidów, można wyśledzić aż do pierwszej połowy 17.wieku. Młyn był od dawna majątkiem właścicieli dworu i nazywał sie albo według gminy, do której należal - Starotěchanovický młyn lub według rodów młynarskich, którym był přenecháván. Więc ponosił nazwy Obitzów, Tschirmerów, Tüchertów lub Franzlów. W 1886 roku przesedł młyn do majątku rodziny Franzlów. Anton Franzel na przełomie 19. i 20. Wieku przebudował czynny obiekt młyna, unowocześnił technologię mlecia i z bezpośredniego napędu kompletu do mlecia kołem wodnym przeszedł na elektrosilniki. W obiekcie zainstalowano turbinę francisową, która po całkowitej naprawie działa do dzisiaj. Wyprodukowaną energią elektryczną obok młynu także dostarczał do różnych części gmin Staré Těchanovice i Kružberk. Od początku pierwszej wojny światowej był młyn takmiar 100 lat młynem spółdzielczym i jego nazwa była do niedawna Spółdzielczy młyn. Dzisiaj jest areał Dawidowa młyna z trzoma stawami hodowlanymi i budowami odnowionymi używany do celów rekreacyjnych.

Narodowa rezerwacja przyrodnicza Kaluža

Na terenie 57 Ha między Lesními Albrechticemi i Žimrovicemi rozkłada się Narodowa rezerwacja przyrodnicza Kaluža. Chronione są tutaj rozległe porosty naturalnych buków kwiacistych i lasów w naturalnym środowisku toku rzeki Moravicy. Rezerwacja obejmuje bardzo rozległą skalę typów lasowych, terenowo domuniją bogate lasy bukowe. Piętro lesiste jest tworzone przedewszystkim bukiem leśnym, na kamienistych zboczach pojawia się jawór, grab ogólny, dąb letni i lipa małolista lub w uboższych glebach brzoza białokora. Z cenniejszych roślin można wymienić lilię złotogłówke. Do charakterystycznych rodzai owadów są owady związane z martwymi pniami starych drzew, zwłaszcza buków – naprzykład jalonek rogacz, złotogłowek złoty, lub czerwonki. Na pastwiskach u rzeki Moravicy odkryto zagrożone gatunki niebieskawki i ogniwki.

Kamenná hora – Oticki wulkan

Najwyższym punktem Otic jest Kamenná hora (311 m. n. m.), która należy do niewysokiego pasma pogórza Nízkého Jeseníku. Na ich stokach rozprzestrzenia się przyrodnicza pamiątka Oticki wulkan, który został ogłoszony w 1991 roku i zabiera teren o wielkości 10ha. Jej nazwa podpowiada, iż chodzi o formację pochodzenia wulkanicznego. Lokalny bazalt jest wyraźnie starszy niż u wulkanów z okolicy Bruntálu, jej wiek został określony na około 20 milionów lat. Krater na wierzchu sopky pojawił się w wyniku wydobywania w łomu w pierwszej połowie 20. Wieku. Łom działał od 1890 roku i ustanie wydobywania nastąpiło w 1949 roku. Kamenná hora jest otoczona mnóstwem ludowych powieści. Według jednej z nich odcisnął swoje kopyto do jednego z glazów na wierzchu góry samotny diabeł. Jeszcze początkiem 20. Wieku nazywali miejscowi obywatele Kamenną hore Piekło.

Ścieżka edukacyjna Moravice

Ostroh, na którym stoi ruina zamka Vikštejna z 1. połowy 13. wieku, jest ciekawym przyrodniczym i historycznym terenem. Rozkłada się w centralnej części Parku przyrodniczego Moravica. Interesujący jest zwłaszcza meandr rzeki Moravicy w Dolinie Anny. Z Doliny Anny aż do zamka prowadzi 1200 m długa ścieżka edukacyjna. Charakterystycznymi drzewami w okolicach ścieżki są buk leśny, grab i wiąz szorstki. Przy odrobinie szczęścia można zauważyć zwierzęta jakimi są rogacz jalonek, salamander plamisty, wiewiórka, kuna, sarna. Z ptaków można widzieć myszołów leśny, sowy, leśny kowalik, kruka dużego, dzięcioła dużego, grubodzióba lub sroke . Na tabelach informacyjnych Ścieżki edukacyjnej dowiedzą się Państwo informacje o parku przyrodniczym i o konkretnym terenie, którym przechodzicie.
Dostępność: zalecano tylko latem i tylko piechotą

Ścieżka edukacyjna Hvozdnice

Przyrodniczą rezerwacją Hvozdnice przechodzi Ścieżka edukacyjna Hvozdnice. Nazwana jest według rzeki, która przepływa terenem między Dolními Životicemi i Oticemi swoim nieregulowanym korytem koło stawów Slavkovskich. Zachowana tu ostatnia resztka lasów łęgowych na Opavsku, gdzie do dzisiaj można obserwować procesy formowania koryt przepływu. Łęg jest najładniejszy wiosną, kiedy kwitą statysiące białych sasanek, zapalic i mnóstwo innych wiosennych roślin. Śpiewem swoje teritorium oznaczają drozdy, kosy,gajówki, wilgi. Wystarczającą ilość potraw ma tutaj zimorodek, który sobie dla swoje gniazda wykopuje nory do ścian meandrów. Badania potwierdziły przytomność żab krótkonogich, zielonych żabek, traszki grabieniastej i hybryda końki ogólnej i żółtobrzuchej. Między drzewa charakterystyczne lasa łęgowego należy lipa, dąb letni lub zimowy, wiąz i grab, jawor, topol, wierzba lub jesion.
Dostępność w ciągu całego roku, piechotą, na rowerze.

Aleja Štemplovecká i Holasovická lipa

Štemplovecká lipowa aleja rozpoczyna się u zachodniej bramy ogrodu zamkowego i kontynuuje w kierunku do kaplicy Św. Jana Nepomuckého na wierzchu Hůrka. Jest tworzona lipami, z których niektóre należą do tych największych i najstarszych na Opawsku. Ich estetyczna i krajobrazna wartość jest ogromna. Z punktu widzenia ochrony jest bardzo ważne alej zachować jak najdłuzej. Próchnica i gnijące drewno starych drzew, jest domem mnóstwu rzadkich gatunków zwierząt – ptaków i owadów. Następny z wyznacznych drzew w pobliżu – Holasovická lipa – znajduje się na oddziału z gminy Zadky na Štemplovec. Z pierwotnie zasadzonej lipy u Kalwarii znajduje się dzisiaj już tylko tors i na tym samym miejscu została wysadzona nowa lipa.

Holasovická lipa GPS: 49°58'26.378"N, 17°47'15.607"E

Sztolnia Hermína

Tutejsze łożysko rozszczepialnego kulmskiego łupku było powierzchowo wydobywane jeszcze przed 1950 rokiem. W ramach badań geologicznych zostało znów przystępne publiczności w latach 1991 – 1992 sztolnią Hermína. W projekcie się poprzednio liczyło z wybiciem 840 m korytarzy, wkońcu zostały prace po 413 m zatrzymane. Tylko z ciekawości, wydobyto zostało 6410 tun odpadu, która został użyty do zasypki i do sanacji dolin łożysk w Horním Benešově. Głębokość sztolni pod powierzchnią jest 28 metrów. Podziemie dołu zostało wysprzątane i powierzchowe technologie zostały zdemontowane. Kopalnia jest dzisiaj zabezpieczona kratą metalową.

Štítina osobowości

W przebiegu lat w gminie pracowała kolei ważnych osobowości. František Zíka był ważnym ekonomem rolniczym i przedstawicielem Agrarnej strony na Śląsku. Josef Šrámek pracował jako prawnik i polityk. Josef Vašica był cenionym profesorem na uniwersytecie i bohemista. Arnošt Lamprecht był znanym językoznawcą i profesorem języka czeskiego. General wojenny Heliodor Píka był politykiem i znanym przedstawicielem zagranicznego odboju przeciwkonacystycznego, i na podstawie sfabrykowanego oskarżenia podległ egzekucji. Ludmila Hořká była pisarzem i pracownikiem etnograficznym. Jej najznananiejsze działo Bejatka nawiązuje swoją zdolnością odnaleźć poesię, miłość i dobro w pozornie słabym życiu na Babičku Boženy Němcové. Pewne podobieństwo byłoby możliwe znaleść także w życiowej historii obu pisarek.

Wodna twierdza w Velké Polomi

Pierwotnie gotyczna siedziba – wodna twierdza – została wybudowana pod koniec 13. wieku przez Vikarta z Polomi. Aż 1 m szeroka, wysoka ściana kamienna miała przedewszystkim obronną funkcje. W 14. wieku była częścią gospodarki dworu. Z tego okresu pochodzi także ludowa nazwa twierdzy Milotička, jako przypominka na niesukcesne olężenia twierdzy velkopolomskiej Panem z Milotic. Później w 1573 roku została twierdza przebudowana do stylu renesanckiego i odzyskała bardziej zamkowy wygląd. Następną granicą w używaniu twierdzy był rok 1805, kiedy została zmieniona na spichlerz i mieszkania dla służebnictwa. Po 1948 roku obywał te miejsca Narodowa gospodarka i obiekt szybko się niszczył.

Gorzelnia i destylarnia w Velké Polomi

Destylarnia w Velké Polomi ma długoletnią tradycję. Na początku był to tylko browar – pierwsza wzmianka pochodzi z 1500 roku. Panski lub hrabięcy czyli Wilczeków browar był częścią dworu i był połączony z wodną twierdzą. Do historii wpisał się piwowarnik, prawdziwy specjalista, Jindřich Scholz. Jego brat Hugo po wzajemnym niedorozumieniu wybudował nowy konkurencyjny, tzw. Scholzów, browar na końcu gminy, i browar na statku tym upadł. Później browar odkupili chłopi i zmienili go na destylarnie, która służy do dni dzisiejszych. Oprócz destystarni znajduje się tutaj także gorzelnia i destylarnia hodownicza.

Kružberski zbiornik

Kružberski zbiornik na rzece Moravici był pierwszym dolinnym zbiornikiem w dorzeczu Odry. Została wybudowana w latach 1948 – 1955. Pierwotnie miała być zapasem wody dla ostrawskich zawodów przemysłowych, wkońcu służy jako źródło wody pitnej. Trasa przywodu wody do Ostrawy jest o długości 40 km i w pierwszej części przechodzi 13 km tunelem w Oderských vrších. Długość przegrody w koronie jest 280 m i jej wysokość takmiar 35 m. Ciekawością jest, że projekt zbiornika nigdy nie był nowy. Już na początku 20. wieku opracował projekt budowy zbiornika w wązkiej dolinie Moravice ważny właściciel fabryki Karl Weisshuhn. Na te czasy był projekt za bardzo nowoczesny. O wielu lat później został na jednym miejscu z poprzednich projektów wybudowany budownikiem Janem Čermákem dzisiejszy zbiornik. W byłej willi właściciela fabryki Weisshuhna na brzegu Moravicy wybudował Jan Čermák małe museum Joy Adamsonowej, wnuczki Weisshuhna. Znajdowała się tutaj ekspozycja o budowie zbiornika i także o ważnych osobowościach tutejszego regionu. Willa niestety 1992 roku wygorała.

Dolina rzeki Moravicy i Přírodní park (Park Przyrodniczy) Moravice

Přírodní park (Park Przyrodniczy) Moravice powstał w roku 1994 i rozpościera się na powierzchni 14 215 ha w dolinie rzeki Moravice. Ta wcięta dolina jest największą i najdłuższą doliną, jaka przecina Niski Jesionik. Od tamy zapory wodnej Kružberk po Hradec nad Moravicí w ramach strefy o długości 15,5 km tworzy rzeka łącznie 36 głęboko wciętych meandrów. Rzeka najbardziej zacina się do podłoża na odcinku między Kružberkiem i Domoradovicami. W tych miejscach płynie aż 150 m pod poziomem okolicznej krainy. Głęboko wcięta dolina z stromymi zalesionymi stokami i stosunkowo mała niwa doliny tworzą bardzo malowniczy krajobraz, a jednocześnie terytorium z bardzo urozmaiconą szatą roślinną, która wytwarza sprzyjające warunki dla życia nawiązującej do niej faunie. W parku przyrodniczym Moravice znajdują się obok zamku Vikštejn inne dwa zamki ze wspaniałymi parkami - Hradec nad Moravicí i Raduň.

Park zamkowy w Raduni

Na przełomie XIX i XX wieku park zamkowy w Raduni był bardzo ceniony i podziwiany. Sadzono tutaj na dużą skalę drzewa krajowe i egzotyczne, na przykład charakterystyczny dla parku raduńskiego buk zwyczajny czerwonolistny. Park zamkowy o powierzchni niespełna 20 ha (28 ha przed r. 1948) zorientowany jest na maksymalne wykorzystanie wartości przyrodniczej terytorium i przyległego pagórkowatego terenu z dominującym drzewostanem bukowym na zboczach nasłonecznionych od wschodu i drzewostanem świerkowym z domieszką sosny zwyczajnej na zboczach zwróconych ku zachodowi. Koncepcja parku postawiona jest na widokach. Ważnym elementem kompozycyjnym parku są płaszczyzny i toki wodne. Staw górny podkreśla architekturę budynku zamku odzwierciedlając go na powierzchni wodnej, zaś romantyczność tych miejsc pomnażają sztucznie wybudowane wysepki. Park zamkowy rozpościera się w dolinie między potokiem Raduňka i przeciwległym zboczem pokrytym lasem. Wiosną kwitnie tutaj bogata populacja czosnku niedźwiedziego. Park kończy się przy tamie stawu Kameník, który jest wraz z jeziorkami miejscem ważnym dla rozmnażania ropuch szarych.

Park zamkowy w Kyjovicach

Park zamkowy, nieodłączna część kompleksu zamkowego, wybudowany został prawdopodobnie w I połowie XIX wieku, w okresie, gdy właścicielami byli hrabiowie z Falkenhainu. Gdy właścicielami został ród Stolbergów, uwagę poświęcano głównie rozszerzaniu parku, sadzone były tutaj cenne gatunki drzew obcego pochodzenia, szczególnie dbał o to hrabia Bedřich. Zwiedzający znaleźć może w parku miejsca zasłonięte koronami wysokich drzew oraz wolną przestrzeń, na której bardziej wyraziście prezentują się drzewa soliterowe. Do nich należy rzadko spotykane w parkach drzewo kolcosił drzewiasty. Można go tutaj znaleźć stosunkowo łatwo, rośnie na polanie pomiędzy zamkiem i domkiem ogrodowym. Najpewniejszym znakiem rozpoznawczym jest bluszcz pospolity, który owija pień drzewa. Częścią parku jest także oranżeria, romantyczna altana i basen o nieregularnym kształcie. Z parku przyrodniczo-krajobrazowego z bogatymi wzrosłymi drzewami można po jego zwiedzeniu wyjść bramą otwierającą drogę do przyległego lasu.

Park zamkowy w Dobroslavicach

W zasadzie obojętne jest, od którego miejsca rozpoczyna się zwiedzanie parku. Brakuje tutaj podstawowego punktu orientacyjnego – zamku. Podczas walk o wyzwolenie w roku 1945 bowiem został zniszczony, a następnie zdemolowany. Historię tego miejsca przypomina tylko umieszczony wśród łąk potężny wazon kamienny z drzewami soliterowymi, z których najbardziej wyrazisty jest buk czerwonolistny. Park zamkowy jest jednak piękny, ceniony jest przede wszystkim w związku z dosyć urozmaiconym terenem, który nadaje mu niepowtarzalną atmosferę. Sztucznie wysadzane zespoły parkowe przeplatają się z pierwotnym zbiorowiskiem leśnym i rozległymi łąkami. Po opuszczeniu najwyższego miejsca, gdzie stał dawniej zamek, i zejściu do bardzo lichego wprawdzie, lecz historycznie cennego, kamiennego sklepionego mostu w dolinie, znajdujemy się naraz w pierwotnym zbiorowisku leśnym - w lesie bukowym. W latach 2002–2003 w parku zamkowym przebiegły prace rewitalizacyjne.

Brzozy ciemne w Raduni

Nie ma chyba wśród nas nikogo, kto nie znałby brzozy. Generalnie drzewo znane jest ze swej białej kory i właśnie ta cecha charakterystyczna wyraźnie jest zatarta w przypadku brzozy ciemnej, która w ramach powiatu Opawa występuje nie tylko koło stawów raduńskich, lecz także na przykład w chronionych rezerwatach przyrody w Hněvošickim Háju i na łąkach uwaleńskich. W Raduni znajduje się 21 ciemnych brzóz pomiędzy pierwszym i drugim z czterech tutejszych stawów, licząc je od strony Opawy. Miejsce oznaczone jest tablicą Památný strom (Drzewo Zabytkowe). Największą brzozę ciemną, przy której właśnie Państwo stoją, łatwo zapamiętać według koloru i struktury kory. Zachęcamy do poszukiwania kolejnych.

Dąb szypułkowy w Raduni

Wiek dębu szacuje się na 500 lat. Obwód pnia wynosi 639 cm. Jeżeli pragną Państwo dotknąć dębu, lecz boją się Państwo przejść przez potok po gładkich kamieniach z drobnymi ułamkami, warto wówczas skorzystać z mostku przy kierunkowskazie. Ta droga do spróchniałego dębu prowadzi jednak poprzez pola. Dęby szypułkowe w tym rejonie należą do pierwotnego drzewostanu, są tutaj drzewami rodzimymi, lecz z trudem bronią swych „praw” przed wysadzonymi dębami czerwonymi. Ilość jego siewek świadczy o olbrzymiej żywotności tego północno-amerykańskiego gatunku. Dolina potoku Raduňki jest ulubionym miejscem spacerów. Kolejne dęby zabytkowe znajdują się w gminie przy szkole. 4 drzewa w alei dębowej objęte są ochroną. Największe z nich, którego obwód wynosi 570 cm, liczy około 300 lat.

Dub za Skalkou (Dąb za Skalką) w Štáblovicach

Drzewo zabytkowe "Dub za Skalkou"(„Dąb za Skałką”) ma bardzo ciekawy wygląd, świadczący o jego wieku. Można na jego przykładzie demonstrować trzecią, końcową fazę życia drzewa, aczkolwiek w jego wypadku nadeszła niepotrzebnie wcześnie. Za drzewo zabytkowe został uznany w roku 1986, a jego wiek szacuje się na 250 lat. Obwód pnia wynosi 480 cm. Wiele innych dębów w jego wieku wygląda bardziej zdrowo i żywotnie. Ten jest akurat w tzw. fazie degradacji – starzenia się, po którym nastąpi rozpad, a następnie rozkład masy drzewnej, o który zasłużą się grzyby niszczące drewno.

Dąb szypułkowy w Deštnej

Drzewo zabytkowe w Deštnej objęte ochroną w roku 1972. Liczy około 270 lat, a obwód jego pnia wynosi 480 cm. Zauważalny jest z dala nie tylko dzięki swej rozłożystej koronie, lecz także dzięki temu, że otoczony jest płotkiem z tabliczką Památný strom (Drzewo Zabytkowe). Dąb wszedł w tzw. fazę równowagi, która trwać może jeszcze przez kilka dziesięcioleci, o ile nie przejawi się negatywnie to, że uszkodzony został przez błyskawicę. Ma więc perspektywę i dalej służyć może swemu celowi jako ważny element krajobrazowy.

Zlatá lípa (Złota Lipa) w Gutramovicach

Drzewo zabytkowe Zlatá lípa (Złota Lipa) jest upamiętnieniem siedmioletniej wojny w latach 1756-1763. Według legendy pod lipą zakopany został złoty skarb, który ukryli tutaj uciekający żołnierze pruscy przed wojskami austriackimi pod dowództwem legendarnego generała Laudona. Owa lipa rośnie na wzgórzu Červený kopec (Czerwony Kopiec) pod górą wulkaniczną Červená hora (Czerwona Góra), która jest najwyższą górą powiatu opawskiego. W okolicy lipy znajduje się wiele głazów bazaltowych i resztek bąbelkowej lawy. Za drzewo zabytkowe, w związku ze swym obwodem pnia wynoszącym 360 cm, uznana została w roku 1998. Jej wiek szacowany jest na 210 lat i prawdopodobnie chodzi o odnogę lipy, pod którą zakopany był ów złoty skarb. Zlatá lípa zwyciężyła w konkursie ogólnopaństwowym o najpiękniejsze drzewo roku 2011. W pobliżu znajduje się Cesta česko-německého porozumění (Droga Porozumienia Czesko-Niemieckiego), obietnica wybudowania dobrych obecnych i przyszłych stosunków pomiędzy Niemcami i Czechami.

Guntramovické duby (Dęby Guntramowickie) I i II

Guntramovické duby (Dęby Guntramowickie) są dwa. Na listę drzew zabytkowych zostały wpisane w roku 1972. Wiek pierwszego z nich szacowany jest na 420 lat, drugiego natomiast na 380 lat. Guntramovický dub nr 1 stoi na zboczu bliżej gminy. Guntramovický dub nr 2 ma piękną regularną koronę i stoi na równinie w pobliżu pierwszego. Oba znajdują się przy drodze polnej prowadzącej do gminy. Według niesprawdzonych źródeł w roku 1758 zatrzymały się przy tych dębach wojska austriackie pod dowództwem generała Laudona w celu narady, w jaki sposób postępować w walce przeciw oddziałom armii pruskiej. W związku z tym owe dęby nazywane bywają także dębami Laudona.

U Dubu w Březovej

Na drodze polnej z Březovej, jeszcze przed skrętami w kierunku do Větřkovic i Jelenice, rośnie drzewo zabytkowe dąb szypułkowy. Według znawców liczy 220 lat. Pod ochroną jest od roku 1986. Chodzi o drzewo ważne, wyraziste, będące elementem krajobrazotwórczym. Na jego pniu umieszczony jest obrazek Panny Marii. Z miejsca, gdzie stoi drzewo, rozciąga się widok na wieżę kościoła św. Mikołaja w gminie Březová, w pobliżu którego znajduje się kolejne drzewo zabytkowe.

Ostrá hůrka - Pomnik odboju sląskiego

Górka nad Hájem, zaznaczana w mapach jako wymiar 317, nazywany od dawna „Hůrka“ lub „Ostrá hůrka“, służył w dawnej historii jako strażna góra. Swoje nowoczesne znaczenie odzyskała przedewszystkim jako miejsce do organizowania obozów ludu sląskiego w czasach sląskiego obrodzenia. Pierwszy obóz został zorganizowany 12. września 1869 i uczestniczyło w nim 15 tysięcy Ślązaków, którzy wyznawali jedność krajową z Morawą, i wymogli sobie postulat czeskiego szkolnictwa. W ciągu następnych stu lat obozy kontynuowały jeszcze paru razy. W wrześniu 1929 został na miejscu obozów odkryty granitowy pomnik sląskiego odboju. Niniejszy został w grudniu 1938 zniszczony przez faszystów. Nowy pomnik został odkryty podczas uroczystości 100-lecia odbycia pierwszego obozu w wrześniu 1969. Narazie ostatni obóz został zorganizowany w 1990 roku z namowy wznowionej Macierzy Śląskiej, by demonstrował zainteresowanie Ślązaków na współzbudowaniu kraju demokratycznego.

Szlaki Hájeckimi chodnikami

Szlaki Hájeckimi chodnikami są o długości 9 km i chodzi o średnio trudne trasy, zawiera sześć przystanków na ważnych miejscach gminy i w jej bliskiej okolicy. Zaczyna się i kończy u stacji kolejowej Háj ve Slezsku i w roku 1998 ją zbudował hajecki oddział harcerski. Ścieżka przechodzi koło pomnika pisarza Vladislava Vančury i prowadzi do wojskowej twierdzy Padařov, która jest częścią rozległego obwarowania zbudowanego przed 2. wojną światową, która miała za cel obronę republiki. Prowadzi także przez pamiętne miejsce Ślązaków Ostrą hůrke, gdzie zostały organizowane duże obozy. Doliną Čertův młyn przez szczyt Těškovice schodzi się do miejscowej części Háje Chabičova i prowadzi zpowrotem na linie kolejowe.

Pomnik Śląskiego harcerstwa

Na szczycie Těškovice o wysokości nadmorskiej 363 m. n. m. stoi pomnik Śląskiego harcerstwa. Harcerstwo powstało w Háji ve Slezsku roku 1930 i jego pionierem został František Broďák – Nik. Kopiec z kamieni powstał z powodu reakcji na zakaz ruchu harcerskiego i rozpuszczenie oddziałów w roku 1970. Pomnik, który został zbudowany przez wcześniej urodzonych harcerzy roku 1971, ma w sobie czarter hajeckiego harcerstwa. Chociaż czas nie był przyjazny niniejszemu ruchu, za czasów totality nie został pomnik niczym uszkodzony. Od roku 1989 mogą się u niego znów spotykać młodzi harcerzy, by przypominali sobie słynne lub mniej słynne chwile ruchu harcerskiego, i także by na niniejszym miejscu uroczyście złozyli przysięge harcerską. Roku 1998 została do pomnika włożona płyta poświęcona załozycielowi hajeckiego harcerstwa - Františku Broďákovi. Dzisiaj ponosi pomnik epitafne płyty zmarłych harcerzy, którzy zasłużyli się o poszerzanie i rozwój harcerstwa na terenie Opawska.

Guntramowicki rodak Eduard Seidler

Do ważnych rodów guntramowickich zawsze nalezał rod Seidlerów. Po pierwszy raz w roku 1585 się Václav Seidler ujął tutejszej rychty i sądnictwo się później dziedziło z ojca na syna aż do pierwszej połowy 19. wieku. Eduard Seidler urodził się w roku 1859 i po studiach się dobrowolnie zgłosił do służby u artylerii morskiej. W maju 1888 nastąpił w Pule, która była w tych czasach bardzo ważnym portem i podstawą c. i k. marynarki. Wykładał także teorię artylerii na akademii morskiej w Rijece i pracował w ministerstwie walki w sekcji artylerii morskiej w Wiedniu. Po cały czas 1. wojny światowej aż do rozkładu monarchii pracował w dowództwie marynarki wojennej w Pule. Generalem artylerii morskiej został od roku 1917. Zaraz po powstaniu Republiki Czechosłowackiej zaoferował swoje usługi nowemu kraju i został przyjęty między weteranów Armii Czechosłowackiej. Śródlądowy kraj w środku Europy miał wtedy jednego generala artylerii morskiej. Eduard Seidler zmarł w roku 1936 i został pochowany na cmentarzu guntramowickim.

Kalwaria – Droga krzyżowa w Hradcu nad Moravicí

Za autorkę i założycielkę hradeckiej Kalwarii uważana jest Anna Maria Thomagnini, matka właściciela dóbr hradeckich. Według jej wskazówek doszło po roku 1750 do wybudowania 14 potężnych słupów, na których widniały obrazy przedstawiające Mękę Chrystusa. Na początku 2. połowy XIX wieku zamiarem obywateli Hradca było wybudowanie na wierzchołku hradeckiej Kalwarii kościoła lub kaplicy Podwyższenia św. Krzyża, lecz z powodu braku finansów z zamiaru tego zrezygnowano. Zgromadzone środki wykorzystane zostały w roku 1856 do wybudowania obecnych murowanych kapliczek z malowanymi scenami Męki Pańskiej. W roku 1889 sceny malowane na blasze zastąpione zostały przez unikalne reliefy ceramiczne. Na początku XXI wieku owe reliefy zostały fachowo odrestaurowane i zastąpione kopiami z kamienia sztucznego. Publiczne odpusty na Kalwarii odbywają się corocznie zawsze we wrześniu w czasie zbliżającego się święta Podwyższenia św. Krzyża.

Kanał Weisshuhna doprowadzający wodę do papierni

Kanał służący jako jaz papierniczy w stromych stokach doliny meandrującej rzeki Moravice jest żywym dowodem genialności swego twórcy Carla Weisshuhna. Ten wybitny przedsiębiorca i wizjoner pochodzenia pruskiego osobiście wraz ze swymi synami wymierzył kanał, a następnie z pomocą włoskich robotników firmy Migliarini z pobliskiej Opawy w roku 1891 zrealizował tę unikalną budowę. W czasie swego powstania kanał umożliwiał transport drewna po rzece Moravicy do fabryki z odległości nawet 60 km, co przynosiło wielkie oszczędności. Długość kanału wynosi 3600 m, a na jego toku znajdują się 4 ręcznie wykute tunele i 2 akwadukty. Długość tunelu wejściowego wynosi 45 m. Kanał jest do dziś funkcjonalny i zadbany. Chociaż już od roku 1966 nie jest wykorzystywany do spławiania drewna, wciąż dostarcza do papierni tak bardzo potrzebną wodę, a jednocześnie produkuje niemałe ilości energii elektrycznej.

Svatá studna (Święta Studnia) na Hanuši

Z miejscem tym wiąże się kilka legend dotyczących okresu wojny trzydziestoletniej (1618-1648). Według jednej z nich proboszcz hradecki František Světlík zakopał w niepewnych czasach wojennych złote kościelne relikwie z kościoła hradeckieho, by zapobiec w ten sposób ich kradzieży przez cudzoziemskie wojska szwedzkie i duńskie. Kiedy niebezpieczeństwo pominęło i zawieruchę wojenną w Europie zastąpił pokój, relikwie kościelne wykopane zostały i zwrócone bez szwanku do kościoła św. Piotra i Pawła. W miejscu, gdzie były przechowywane wytrysnęło w tym czasie ze skały nowe silne źródło, a owo miejsce od tej pory nazywane jest „Svatá studna” („Święta studnia“). Dzięki działaniom miejscowego zarządu Macierzy Śląskiej w roku 2011 studzienka wraz z przyległą okolicą została wyremontowana.

Kopalnia srebra Slepetné za Kajlovcem

W XI i XII wieku znajdowała się tutaj najbardziej rozwinięta kopalnia srebra na Śląsku. Głębokość jej szybów osiągała 30 do 50 m. Opustoszałe dziś wyrobisko kopalniane składa się z pięciu pionowych jam kopalnianych pochodzących z okresu wczesnego średniowiecza, dzisiaj widocznych na powierzchni dzięki szerokim lejkowatym ujściom oraz z unikalnej ręcznie wykutej sztolni o długości 30m z okresu późnego średniowiecza, która w XVI wieku odwodnić miała owe stare jamy kopalniane. Sztolnia odwadniająca jest dziełem najwyższego hetmana górniczego Królestwa Czeskiego Krzysztofa z Gendorfu, a wybudowana została w roku 1529, kiedy rozważano wznowienie wydobywania srebra. Jednak z powodu przenikania wód podziemnych budowa sztolni odwadniającej nie została nigdy dokończona. W roku 1772 prowadził tutaj prace badawcze czeski fachowiec górniczy Antoni Lemberger ze swymi robotnikami. Chociaż badana ruda zawierała dotąd srebro, wydobycie nie zostało już nigdy wznowione. Ze względów bezpieczeństwa w roku 2008 stare wyrobisko kopalniane Slepetné zostało zamknięte.

Město Hradec nad Moravicí

Hradec nad Moravicí (Grodziec nad Morawicą) to miasto o bardzo bogatej historii, która rozpoczyna się już w roku 965, gdy na jego terytorium rzekomo spotkały się orszaki weselne czeskiej księżny Dąbrówki i pierwszego znanego księcia polskiego Mieszka z rodu Piastów. Najpóźniej w roku 1060 stała tu już twierdza pograniczna państwa Przemyślidów, która przetrwała ataki wojenne Bolesława II Śmiałego. Do roku 1433 był gród Hradec siedzibą Przemyślidów opawskich oraz urzędów ziemskich. Natomiast po roku 1433 urzędy te przeniesione zostały do pobliskiego miasta Opawy. W roku 1481 osada podgrodowa staje się miastem. Wówczas Viktorin, książe z Podiebradu udzielił miastu „Hradec nad řeků Moraviců“ praw miejskich, znaku miejskiego oraz prawa targów rocznicowych za wierną służbę obywateli miasta w wojnach przeciwko królowi węgierskiemu Mateuszowi Korwinowi. Prawie 100 lat później dobra hradeckie wraz z miasteczkiem znalazły się w posiadaniu prywatnym. Po kilku zmianach właścicieli wywodzących się z czeskich i zagranicznych rodów szlacheckich dobra hradeckie przejął w roku 1778 książęcy ród Lichnowskich. Na Hradcu zostało siedem generacji właścicieli pochodzących z tego rodu, przy czym zamek mieli oni w posiadaniu aż do roku 1945. Po zniesieniu pańszczyzny w roku 1848 małe miasteczko rolnicze przekształciło się stopniowo w miejsce, gdzie założono papiernię, elektrownię, a w roku 1862 fabrykę produkującą towary żelazne. Stara fabryka produkująca gwoździe przekształciła się później w Branecké železárny (Huta w Brance), znaną dziś w całym świecie firmę Brano. Dzisiejszy Hradec to małe, lecz nowoczesne i kulturalne miasto liczące 2500 obywateli, które dzięki swej malowniczej okolicy i licznym zabytkom kultury na swym terytorium jest jednym z najbardziej atrakcyjnych ośrodków turystycznych Kraju Morawsko-Śląskiego.

Rzeka Opawa

Rzeka Opawa jest główną arterią kraju w północnej części Śląska. Bieg rzeki rozpoczyna się od trzech źródeł położonych w najwyższych rejonach Grubego Jesionika, a jego całkowita długość wynosi 129 km. Rzeki Opawa i Moravice odprowadzają wodę z przeważającej części ziem Opawskiej i Hulczynskiej. Ich zbieg znajduje się na wschodnim skraju miasta Opawy. Obie należą do dorzecza Odry, która wpływa do Morza Bałtyckiego. Pomiędzy Opawą i Hlučínem rzeka tworzy rozległe meandry i tereny powodziowe. Niestety, większość procesów wartościowych w krainie rzecznej, jak na przykład erozja, ławice żwirowe, jeziora przyrzeczne lub też wymywanie brzegów, jest ograniczana. Rzeka jest w znacznej mierze regulowana i ustrój wodny jest tutaj bardzo naruszony.

Nové Sedlice – zbiornik Sedlinka Přerovec

W katastrze gminy Suché Lazce znajdowało się w przeszłości kilka stawów i powierzchni wodnych. Te stopniowo zanikały, jednocześnie jednak powstawały i powstają nowe. Największym z nich jest zbiornik wodny Sedlinka, do którego woda doprowadzana jest przez potok o tej samej nazwie. Wybudowany został w latach 1981 - 1983. Jego powierzchnia wynosi 8,5 ha, dziś służy przede wszystkim do rekreacji i rybołówstwa. Najbardziej wartościowa z punktu widzenia ochrony przyrody jest tutaj naturalna roślinność łęgowa w jego południowej części. Jeziora przyrzeczne i porost łęgowy stwarzają dogodne warunki dla rozmnażania płazów, przede wszystkim żab. Te zawsze wiosną masywnie migrują z okolicznej krainy i rozmnażają się w tutejszych wodach. Wielka ich ilość ginie niestety pod kołami samochodów. Dlatego co roku w marcu i w kwietniu budowane są tutaj bariery umożliwiające ich bezpieczne przenoszenie przez szosy.

Raduňský mokřád (Mokradło w Raduni) i stawy

Do układu pięciu raduńskich stawów przed gminą doprowadza wodę potok Raduňka. Dziś chodzi o typowe stawy produkcyjne z wszystkimi charakterystycznymi dla takich zbiorników negatywnymi wpływami na życie w nich. Z punktu widzenia ochrony przyrody najcenniejszymi częściami tej okolicy są trzciny na brzegach stawów i olszyny na podmokłych częściach. Bardzo cenne i ważne są wytworzone sztucznie mokradła między stawami i szosą. Sztuczne jeziora przyrzeczne stanowią schronienie dla mnóstwa płazów, owadów i innych bezkręgowców wodnych. Wieczorami można się tutaj przysłuchiwać koncertowi żab, słowików i trzcinniczków. Zaś w wodzie obserwować można rzadko spotykane zwierzęta, jak na przykład kumaka nizinnego, rzekotkę drzewną lub traszkę grzebieniastą. Czasem zobaczyć można łowiącego zaskrońca zwyczajnego.

Potok Raduňka - dolina Raduňki

Potok Raduňka to drobny strumień wypływający z południowego zbocza Podvihovskiego vrchu. Dalej płynie przez zaleśnioną dolinę na północ w kierunku gminy Raduň. Doprowadza wodę do stawów Kameník i Vrchní rybník (Górny Staw) w parku zamkowym, potem opuszcza gminę, a następnie doprowadza wodę do układu pięciu stawów. Po wynoszącym 10,7 km biegu wpływa do kanału Strouha i dalej do rzeki Moravice. Na romantycznym zalesionym terenie raduńskiej doliny znajduje się jego najwartościowszy odcinek. Koryto potoku i roślinność brzegowa są nienaruszone, w związku z czym stanowią typowy przykład naturalnego stanu potoku w rejonie Niskiego Jesionika. Życie w nim jest bogate. Można tutaj obserwować mnóstwo jętek, widelnic, kiełży i innych bezkręgowców.

Łąki Mariańskie

Mariánské louky (Łąki Mariańskie) rozpościerają się na lewym brzegu rzeki Moravicy. Z drugiej strony ogranicza je kanał wodny o długości pół kilometra. Po pięciuset metrach rozgałęzia się, tworząc dwa ramiona. Jedno dostarcza wodę do działającej nadal piły. Drugie natomiast prowadzi do małej elektrowni wodnej, którą wybudował już książę Lichnowski w roku 1921 i która nadal jest funkcjonalna. Łąki są przeważnie wyczyńcowe, częściowo podmokłe. Latem można tutaj zaobserwować mnóstwo dziś już rzadko spotykanych kwiatów łąkowych. Na pięciu przystankach tutejszej ścieżki edukacyjnej można szczegółowo zapoznać się z historią, geologią, fauną, florą i zabytkami technicznymi. Trasa ścieżki zaczyna się przy hotelu Belaria, a jej długość wynosi dwa kilometry.

Jezioro z czermienią błotną koło Větřkovic

W kierunku na północ od gminy Větřkovice znajduje się las zwany Dubina. Znajduje się tam kilka źródeł Husího potoka (Potok Gęsi), który płynie na południe od lasu w kierunku gminy. Na granicy lasu i łąki potok tworzy mokradło i podmokłą łąkę z mnóstwem olszy czarnych. W jednym z jeziorek licznie występuje rzadko spotykana roślina jednoliścienna - czermień błotna, która została tutaj przez działaczy ochrony przyrody sztucznie przemieszczona z innego miejsca, gdzie narażona była na wyginięcie. Roślina kwitnie najczęściej od maja do lipca. Odznacza się wyrazistym białym kwiatem na kłosach. Jest to jedno z niewielu miejsc, gdzie zobaczyć można tę chronioną roślinę.

Potok Jordán - Kyselka

Potok Jordán ma swe niepozorne źródło na skraju Selského lesa między gminami Nové Lublice i Moravice. Wpada do potoku Deštná tuż przed stawem w Mladecku. Chodzi o bardzo niepozorny i drobny bieg, który przepływa poprzez łąki o intensywnie rozwiniętej w niektórych miejscach roślinności brzegowej. W miejscach tego punktu znajduje się źródło szczawy wodorowęglanowej. Chodzi o sztucznie wywiercone źródło, zaopatrzone w pompę ręczną. Woda gruntowa, wzbogacona na skutek kontaktu ze skałami w składniki mineralne, jest tutaj z głębi ziemi pompowana na powierzchnię. Tutejsza woda mineralna jest nawet bogatsza w rozpuszczone składniki mineralne niż słynne źródła v Jánskich Koupelach (Janskie Kąpiele). Dla łyczka naturalnej wody mineralnej do źródła od dawien dawna zjeżdżają się ludzie z pobliskich i odleglejszych gmin.

Rezerwat przyrody Nové Těchanovice

Rezerwat przyrody Nové Těchanovice powstał w roku 1969 na powierzchni prawie 6 ha. Obiektem ochrony jest tutaj pierwotny drzewostan mieszany stanowiący wyjątkową mieszaninę roślin ciepłolubnych i górskich. Rezerwat znajduje się na stromym lewym zboczu rzeki Moravicy. Chodzi o unikalne resztki naturalnego drzewostanu, w skład którego wchodzi buk zwyczajny, dąb szypułkowy, grab pospolity i jodła pospolita, na skalistych zboczach, które w przeszłości licznie tutaj występowały. Do głównych tutejszych drzew należą dalej: lipa drobnolistna, klon jawor i klon zwyczajny, dalej świerk pospolity, sosna zwyczajna i jarząb pospolity. Podczas klęski kornikowej w roku 1995 wycięto przeważającą część zaatakowanych świerków. W okolicy znajduje się szereg wyrobisk kopalnianych, które służyły do wydobywania skały kulmskiej – łupka dachowego.

Rezerwat przyrody Valach

Rezerwat przyrody Valach powstał w roku 1969. Chodzi o terytorium o powierzchni 16 ha, które leży na prawym brzegu rzeki Moravicy na tzw. Vítkovskiej vrchovinie (Wierzchowina Vitkovska). Przedmiotem ochrony jest mieszany drzewostan bukowo-grabowy, charakterystyczny dla obniżeń potoków i rzek. Na terenie tym występują stokowe pokrywy glinowe i rumowiska skalne. Podłoże tworzy kulmska skała fliszowa, która w niektórych miejscach wychodzi na powierzchnię. W tych miejscach przeważają szarogłazy i zlepieńce. Przeważającą część powierzchni rezerwatu pokrywają tzw. wysokopienne lasy bukowe bez piętra krzewów. Obok buka zwyczajnego rośnie tutaj grab pospolity, lipa drobnolistna, klon jawor i jodła pospolita. Z geobotanicznego punktu widzenia tutejsze terytorium to kwiecisty stok z drzewostanem bukowo-grabowym. Według zapisów historycznych aż do początku XVIII wieku teren funkcjonował bez wpływu gospodarki leśnej. Przestarzałe drzewa ścięto dopiero po wprowadzeniu spławu drewna Moravicą pod koniec XIX wieku. Dlatego chodzi o terytorium bardzo wartościowe.

Rezerwat przyrody Hořina

Z punktu widzenia ochrony przyrody wartościowa jest dolinna niwa potoku Hořiny z naturalną roślinnością łęgową i stanowiskiem szafranu Heuffela. Chodzi o najstarszy rezerwat przyrody w powiecie opawskim, który założony został w roku 1948 na powierzchni 22,5 ha. Rzeczka Hořina tworzy tutaj plosa i meandry, w których układa sedymenty rzeczne. Porost tworzą naturalne jesionowo-wierzbowe olszyny. Szafran rośnie wprawdzie w rozproszeniu także w podszyciu jesionowych olszyn, jednak najbogatsza jego populacja znajduje się na północnym stoku prawego brzegu potoku na podmokłych łąkach. Zachowaniu tej lokacji sprzyjają optymalne warunki hydrologiczne oraz regularne koszenie. Wiosną łączki stale zaopatrywane są w wodę, która przenika z wyżej położonych pól. Latem jest przeciwnie, przypływ jest minimalny, co pomaga z kolei dobremu dojrzewaniu bulw. Do największego rozkwitu kobierców szafranu dochodzi w drugiej połowie marca.

Rezerwat przyrody U Leskoveckého chodníku

Powierzchnia rezerwatu, który powstał w roku 1969, wynosi 29 ha. Przedmiotem ochrony jest naturalny, wartościowy pod względem leśniczym i biologicznym, porost jodło-bukowy. Północną i wschodnią granicę rezerwatu, znajdującą się w odległości około 1,5 km od gminy Skřipov, tworzy potok Bílovka i jego lewy dopływ. W podłożu skalnym przeważają szarogłazy. Z historii gospodarki leśnej wiemy, że na terenie rezerwatu powstawał las przez naturalną odnowę oraz wysadzanie drzew proweniencji lokalnej. Chronione terytorium, gdzie rośnie jodła pospolita, modrzew europejski, świerk pospolity, grab pospolity, lipa drobnolistna, przy czym przeważa buk leśny, należy do rezerwatów leśnych podgórza Jesioników. Tutejszy drzewostan liczy 90-110 lat. Obecna gospodarka leśna zorientowana jest na stopniową odnowę pierwotnego drzewostanu buku i jodły.

Pomnik przyrody Heraltický potok

Mokradła mają w krainie swe niezastąpione miejsce. Przez meliorację, prostowanie biegów wodnych i niszczenie roślinności brzegowej utraciliśmy cenne biotopy wielu interesujących, często już mocno zagrożonych, gatunków roślinnych i zwierzęcych. Celem ochrony terytorium z meandrującym Heraltickim potokiem jest właśnie ratunek podmokłych i zalewanych łąk oraz nawiązujących do nich mokradeł. Terytorium o powierzchni 14 ha uznane zostało za pomnik przyrody w roku 1991. Warunki w rezerwacie są bardzo sprzyjające dla rozmnażania płazów w małych jeziorkach. Żyje tutaj traszka grzebieniasta i zwyczajna oraz rzekotka drzewna. Mieszkańcami wilgotnych łąk z gęstą szatą roślinną są jaszczurki żyworodne. W jeziorkach łowi kijanki zaskroniec zwyczajny. Spokojnych miejsc w trzcinach wykorzystuje do zakładania gniazd kilka par błotniaków stawowych, którzy uwzględnieni są na Czerwonych Listach Gatunków Zagrożonych.

Pomnik przyrody Hůrky

Pod wierzchołkiem nazywanym Hůrky (466,6 m n. p. m.) rozpościera się interesujący z punktu widzenia fitosocjologii mieszany drzewostan z przewagą drzew iglastych. Rezerwat powstał w roku 1995 na powierzchni 16 ha, a jego głównym celem jest ochrona szczególnego pierwotnego drzewostanu tworzonego przez sosnę heraltycką. Chociaż chodzi o typ sosny zwyczajnej, można tu mówić o ekotypie. Odznacza się wysokim prostym pniem, z którego można było ciąć długie deski, odpowiednie do budowy łodzi. Z tego powodu była bardzo ceniona i wywożona do stoczni w Trieście i Hamburgu. W drzewostanie znajduje się również pierwotny modrzew europejski (subsp. polonica), dąb szypułkowy, a w mniejszych ilościach grab pospolity i świerk pospolity. Pod rzadkimi zbiorowiskami krzewów, które tworzy przeważnie odmładzająca lipa drobnolistna, rośnie trzcinnik leśny i piaskowy, kostrzewa leśna i prosownica rozpierzchła.

EVL Jakartovice

Obszar ten włączony został w system ochrony przyrody Natura 2000 jako europejski obszar ochrony. Chodzi o kompleks podmokłych łąk wyczyńcowych między gminami Jakartovice i Mladecko w niwie rzeczki Hvozdnice, która meandruje w dolinie, gdzie łęgi tworzone są przez jesion i olszę. Na tym podmokłym biotopie występuje rzadko spotykany motylek modraszek nausitous, którego gąsienice odżywiają się liśćmi roślin zioła krwiściągu lekarskiego, a ich dalszy rozwój powiązany jest z wścieklicą zwyczajną, w której gniazdach gąsienica zimuje.

Były obóz koncentracyjny w Skrochovicach

Obiekt starej cukrowni w Skrochovicach został we wrześniu roku 1939 przebudowany na mały obóz koncentracyjny dla więźniów politycznych narodowości polskiej, zwłaszcza z okolic Cieszyna oraz Katowic. Chodziło o pierwszy nazistowski obóz koncentracyjny na obszarze Śląska i całej RC. Jego dowódcą został Heinrich Jöckl, znany z brutalnego traktowania więźniów, późniejszy dowódca obozu w Terezinie. Obóz zlikwidowany został w styczniu 1940, a przeszło przez niego około 700 więźniów politycznych. Tragiczne wydarzenia upamiętnia mały pomniczek ku czci więźniów polskich. Dziś obiekt wykorzystywany jest do celów komercyjnych.

Wejście na Břidlicovą stezkę (Ścieżkę Łupkową) w Svatoňovicach

Břidlicová stezka (Ścieżka Łupkowa) stanowi poszerzenie ekspozycji przyrodniczej dostępnego dla publiczności Muzeum břidlice (Muzeum Łupka) w Budišovie nad Budišovkou.
Wejście na trasę edukacyjną jest oznaczone już od stacji kolejowej. Długość trasy wynosi ogółem 33 km, jednak można ją sobie skrócić, korzystając z kilku oznaczonych łączników. Wprost w terenie, dzięki umieszczonym w nim tablicom informacyjnym, można zapoznać się z historią wydobycia łupliwego łupka iłowego i ze specyficznymi warunkami przyrodniczymi oraz topografią miejscowości, przez które trasa prowadzi. Zobaczyć można kilka starych wyrobisk górniczych, hałdy łupka oraz jeziorka w zalanych jamach wydobywczych. Trasa jest oznakowana malowanymi znakami i kierunkowskazami turystycznymi.

Stěbořicki kurhan

Na wschód od wsi, między potokiem Velká i miejscowym stawem, widoczne jest sfałdowanie terenu. Chodzi o stanowisko archeologiczne, słowiański kurhan szkieletowy z IX wieku, wyjątkowy w ramach Śląska Opawskiego. Kurhan to usypany sztucznie kopiec w kształcie stożkowatym z kamieni lub gliny nad jednym lub kilkoma grobami. Taki sposób pochówku pojawiał się już od czasów prehistorycznych w różnych kulturach na całym świecie. Szczątki są w postaci szkieletu lub popiołu, przy czym umieszczone są w skrzynce lub ułożone swobodnie. Znaczącym w społeczności osobistościom budowano czasami komory grobowe.

Park zamkowy w Hradcu nad Moravicí

Fundamenty parku zamkowego w Hradcu nad Moravicí położone zostały w drugiej połowie XVIII wieku, gdy baron z Neffzerna sprzedał dobra hradeckie wraz z zamkiem i słynnymi rewirami myśliwskimi Janowi Karolowi Bogumiłowi Lichnowskiemu. Ten inicjował później utworzenie dużego zwierzyńca myśliwskiego, który stał się podstawą dla późniejszego tworzenia parku przyrodniczo-krajobrazowego w angielskim stylu. Pierwszy etap budowania parku rozpoczęto na początku XIX wieku. Z bezpośredniej bliskości Bílégo zamku usunięte zostały resztki średniowiecznych oraz barokowych elementów fortyfikacji, a za południowym skrzydłem zamku utworzona została oranżeria zamkowa. Drugi etap przebiegł w latach 40. XIX wieku, a wyraźny wpływ wywarła na niego znajomość Feliksa Lichnowskiego z europejskiego formatu architektem krajobrazu – księciem Hermannem Pücklerem von Muskau. W parku zamkowym w Hradcu nad Moravicí wykonywane są w ostatnich latach ważne prace rewitalizacyjne, których celem jest wznowienie pierwotnych kompozycji historycznych i drobnych nieistniejących już budynków unikalnego parku krajobrazowego.

Huta w Brance

W roku 1862 w miejscach, gdzie dawniej stały młyny, wybudowane zostały Branecké železárny (Huta w Brance), które produkowały wówczas drobne artykuły żelazne, przede wszystkim gwoździe i ćwieczki. Za założyciela uważany jest Carl Václav Dorasil ze swoimi wspólnikami. W latach 1939-1945 plan produkcji dostosowany został do potrzeb armii niemieckiej. Huta żelaza bardziej znana jest pod nazwą BRANO, jako producent „samozamykaczy” drzwiowych. Dziś BRANO a.s. zorientowana jest głównie na przemysł samochodowy, dla którego oprócz zamków drzwiowych dostarcza np. mechanizmy pedałowe, drążki hamulców ręcznych, amortyzatory, klaksony oraz inne komponenty.

Wzgórze Braneckie

Miejsce widokowe na Braneckim kopcu (Wzgórze Braneckie) oferuje widok na północ do Niziny Opawskiej i do Polski. Na zachodnim horyzoncie można obserwować Pradziad i grzbiety Jesioników. W przeszłości znajdowało się w tych miejscach osiedle ludów kultury kurhanów, a w XVIII wieku stały tutaj szańce i fortyfikacje z czasów wojen śląskich. W zboczu znajował się kamieniołom, przynoszący gminie niemałe korzyści. W roku 1895 ściana osłabiona przez eksploatację urwała się, a olbrzymie ilości kamienia wraz z częścią pola osunęły się. W osuwisku odkryto potem narzędzia z brązu pochodzące z czasów kultury kurhanów.

Fabryka tytoniu

Państwowa fabryka tytoniu w Budišovie nad Budišovkou powstała w roku 1873. Rząd wiedeński postanowił w ten sposób na wniosek działaczy budziszowskich wesprzeć życie gospodarcze miasta. Budynki fabryczne zostały wybudowane w latach 1876-77 i 1904-1905. Specjalnością fabryki stała się produkcja ręczna cygar, rocznie wyprodukowano tutaj około 23 milionów sztuk. Po okupacji Sudetów przejął fabrykę niemiecki przedsiębiorca prywatny. W roku 1944 produkcja cygar została ukończona, a Wehrmacht umieścił tutaj konstrukcję tajnych broni. Tuż przed wyzwoleniem wszelkie urządzenia maszynowe zostały przesunięte do Niemiec. Obecnie ma tutaj swą siedzibę firma Linaset a.s.

Potok Lobník i zbiornik wodny o tej samej nazwie

Potok Lobník ma swe źródło w pobliżu głównego europejskiego działu wodnego koło Rejchartic w wysokości 670m nad poziomem morza. Jego całkowita długość wynosi 16,6 km, zaś powierzchnia jego dorzecza wynosi około 50 km2. Potok przepływa przez lasy mieszane i meandruje w naturalny sposób na trawiastej niwie. Wlewa się do zbiornika wyrównawczego o tej samej nazwie, będącego częścią składową zbiornika retencyjnego Kružberk. Ziemna sypana zapora o wysokości 19,6 m służy do zatrzymywania rumowiska.

Staré Oldřůvky, Woodboys

Woodboys to stare wyrobisko górnicze. Na podstawie jego stanu i zakresu działalności wydobywczej ocenia się, że eksploatację rozpoczęto w XIX wieku. Do ukończenia wydobycia doszło prawdopodobnie około roku 1945. Łom jamowy nad kopalnią Woodboys otrzymał od trampów trafną nazwę „Ďáblova tlama” („Morda Diabła“). Zejście na jego dno i wchodzenie do wyrobiska jest niebezpieczne, gdyż strop nie jest stabilny. Świadczą o tym pospadane płyty zwietrzałego łupka z stropu na skraju komory. Koło jamy kamieniołomu stoi dom z bierwion. Fundament jego budowy stanowiły resztki murów łupkowych prawdopodobnie starego pomieszczenia do łupania łupków. Wejście do wyrobiska górniczego jest zabronione. Wylot sztolni nad hałdą zabezpieczony jest za pomocą kraty.

Staré Oldřůvky, Kopalnia Staré Oldřůvky

Pierwotna niemiecka nazwa tego miejsca „Waldfrieden“ oznacza w tłumaczeniu „Pokój Leśny”. Kopalnia „Staré Oldřůvky“ to jedna z niewielu kopalń, w której w roku 1971 wznowiono wydobycie wysokiej jakości łupków. Z urobku, który uzyskano przez odstrzał w tunelu o długości 1 km, do łupania wykorzystywano tylko 10–20%, resztę stanowiły odpady. W kopalni pracowało około 20 osób. Pochodzący stąd łupek wykorzystano na przykład przy remoncie dachu Teatru Narodowego w Pradze. Eksploatację ukończono w roku 2003. Nad kopalnią znajdują się wyrobiska badawcze, powierzchowny kamieniołom łupka i romantyczne skałki zlepieńcowe. W opuszczonej kopalni regularnie zimuje duża kolonia nietoperzy, nocków dużych i nocków orzęsionych. Ich populacja jest na bieżąco monitorowana przez działaczy ochrony przyrody. Kopalnie i sztolnie są idealnym miejscem do zimowania nietoperzy. Jest w nich bowiem spokój, półmrok i stała temperatura także w zimie.

Staré Oldřůvky, Starooldřůvecký mlýn (Młyn w Starych Oldřůvkach)

Były młyn i stare wyrobiska górnicze znajdują się na terenie wojskowym. Nad ciekawym – o kształcie prostokąta – meandrem rzeki Odry, w miejscu byłej kładki drewnianej, znajdują się sztolnie kopalni rudy Willibald, w której wydobywano rudy srebra i ołowiu, przede wszystkim galenit. Nad hałdą łupka leży na zboczu sztolnia V Zátočině, mająca 180 m długości i 8 m szerokości. Portal wejściowy jest zwietrzały i zagrażający życiu. Z hałdy łupka rozpościera się wspaniały widok na okolicę i na rzekę Odrę, która wypływa spod pobliskiego Růžovego vrchu (Różowe Wzgórze).

Staré Oldřůvky, Na skałce

Na Skalce (Na Skałce) znajduje się złoże łupka, z którego w przeszłości wydobywano metodą podziemną łupliwy łupek iłowy. Chodziło o dwie pionowe jamy wydobywcze o głębokości około 100 m. Między jamami, które dzieli odległość około 300 m, znajdowało się prawdopodobnie pomieszczenie do łupania łupków. Cały kompleks podziemny jest obecnie zalany wodą, a jedna z jam stanowi źródło wody pitnej. W obszarze tym dochowały się resztki budynków wydobywczych i murków podporowych, które chroniły drogę transportową przed osunięciem się hałd skały płonnej.

Čermná ve Slezsku, Čermenský mlýn (Młyn w Čermnej), Rodriguesův hrob (Grób Rodriguesa) i Modrá štola (Niebieska Sztolnia)

W tym obszarze, na terenie nie istniejącej już wsi Nové Oldřůvky, znajduje się kilka wyrobisk górniczych - dwa podziemne oraz kilka odkrywkowych. Są one pozostałością po wydobyciu łupka dachowego. O działalności wydobywczej przypomina zachowany stylowy budynek gospodarczy spółki eksploatacyjnej. W pobliżu szosy wznosi się wielka hałda łupku. Nieduży kamieniołom odkrywkowy z szybem o głębokości około 10 m niesie nazwę „Rodriguesův hrob” („Grób Rodriguesa”). Cała część podziemna szybu jest zalana wodą. Modrá štola (Sztolnia Niebieska) lub też (Mlýnská) zawdzięcza swą nazwę obecności zabarwionych na niebiesko minerałów. Wejście do sztolni jest zabronione, jej wylot zabezpieczony jest za pomocą kraty. Kopalnia jest ważnym regionalnym gniazdowiskiem nietoperza mopka, który jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem. Nietoperze pojawiają się tutaj pod koniec października, a opuszczają kopalnię w połowie kwietnia. Zaobserwowano, że ilość nietoperzy waha się w zależności od częstotliwości wizyt przede wszystkim trampów i ciekawskich w kopalni. Prosimy nie wchodzić do kopalni i nie przeszkadzać zimującym tu koloniom nietoperzy.

Čermná ve Slezsku, Nad Čermenským mlýnem (Nad Młynem w Čermnej)

Nad Čermenským mlýnem (Nad Młynem w Čermnej) znajduje się kilka kamieniołomów, o których wielkości świadczy potężna hałda. Hałda zabezpieczona jest kamiennym murem z łupka odpadowego, ciągnącym się wzdłuż szosy. Wejście do podziemi umożliwia przestronna komora. Ze stopu spadają zwietrzałe bloki łupka, wchodzenie w te miejsca jest zatem niebezpieczne. Tablica pamiątkowa koło wejścia przypomina o tragicznej śmierci nurka podczas badań w sztolni. W kierunku południowym pod hałdą znajduje się zasypany szyb, w ścianie skalnej można obserwować karby konstrukcji belkowej urządzenia wydobywczego. Na hałdzie stoi osiedle domków wypoczynkowych „Na Šífráku“ z zachowaną sztolnią i szyb wydobywczy najbardziej obszernej, dziś już zalanej wodą, czermeńskiej kopalni podziemnej. Przed skrętem na drogę boczną prowadzącą do domków wypoczynkowych znajdują się ruiny budynku kopalni.

Čermná ve Slezsku, Žlutý květ (Żółty Kwiat) i okoliczne sztolnie

W tym miejscu znajduje się kilka sztolni, które są gwiaździście rozmieszczone i nakierowane ku okolicznym zboczom. Sztolnia badawcza Žlutý květ (Żółty Kwiat) ma 35 m długości. Drewniana sztolnia została nazwana według znalezionych starych kolei drewnianych. Lelkův lom (Łom Lelka) tworzy karb na boku góry, ostatnia sztolnia nazywa się Žluté písky (Żółte Piaski). Większość podziemi jest dziś zalana wodą. W miejscu bezimiennej zalanej sztolni powstało jeziorko w kamieniołomie. Na hałdzie łupka można znaleźć resztki budynków kopalni.

Čermná ve Slezsku, Černý důl (Czarna Kopalnia)

W miejscu zwanym Černý důl (Czarna Kopalnia) znajduje się kilka starszych powierzchniowych wyrobisk górniczych i jam. Są one zalane wodą. Głównym wyrobiskiem górniczym jest trzypiętrowy kompleks podziemny. Do kopalni wchodzi się przez pochyłą jamę, w której można zaobserwować kryształy siarczanu, zwłaszcza gipsowe. Wejście przechodzi następnie w prostopadły szyb. Miejsce to rozpoznać można po hałdzie łupków odpadowych, portalu i strużce wody wypływającej z podziemi. Eksploatację łupka ukończono tutaj podczas I wojny światowej. Bezpośrednio po ukończeniu wydobycia kopalnia stała się ostoją nietoperzy. Obecnie stanowi ona ważne zimowisko dla ośmiu gatunków, spośród których najliczniej występuje tutaj mopek. Ten regularnie tworzy w kopalni kolonię liczącą nawet tysiące egzemplarzy. Dlatego od roku 1988 Czarna Kopalnia traktowana jest jako chroniony wytwór natury i jedno z najważniejszych zimowisk nietoperzy.

Pilny Młyn, osada

W miejscu dzisiejszej osady Pilný Mlýn (Pilny Młyn) rycerz Karel Bítovský z Bítova, ówczesny właściciel Litultovic i Lhotki, wybudował w latach 1588-1601 młyn ze stawem i kanałem doprowadzającym wodę. Pierwszym właścicielem młyna stał się Wenceslaus Pilny Młynarz – stąd widocznie wzięła się nazwa osady Pilný Mlýn. W okresie wojny trzydziestoletniej młyn został wypalony i odbudowany przy wsparciu władz. Młyn funkcjonował do roku 1874. Później został zlikwidowany przez nowego właściciela – barona Rollsberg, który nad kanałem młyna założył piłę. W roku 1892 przejechał przez Pilný Mlýn pierwszy pociąg. Dziś w osadzie znajduje się 6 domów rodzinnych.

Luhy, osada

Przystanek kolejowy na trasie Opava - Jakartovice, która prowadziła dawniej przez Svobodné Heřmanice aż do Horního Benešova, nazywa się Mladecko. Według mapy katastralnej należy jednak do osady Luhy będącej pod zarządem gminy Litultovice. Osada Luhy leży na biegu rzeczki Hvozdnice i potoku Deštná. Dawniej w osadzie znajdował się młyn parowy, który wybudowany został w roku 1872. W roku 1959 młyn został wypalony. W dwóch kamieniołomach, które później zostały połączone, wydobywano kamień. Eksploatacja w kamieniołomie trwa do dziś. Obecnie w osadzie Luhy znajduje się 18 domów rodzinnych.

Choltice, osada

Choltice zostały założone w roku 1846 przez Antonína Sedlnickiego z Choltic, który był wówczas właścicielem posiadłości w Jezdkovicach. Na wzgórzu zwanym Březí założono osadę, by hodować w niej jałówki. W roku 1878 młynarz Konrád Romfeld z Sádku przetransportował do Choltic młyn wietrzny niemieckiego typu. Młyn był w pełni funkcjonalny aż do roku 1954. Budynek młyna i mała ekspozycja młynarska są obecnie w posiadaniu prawnuka – Radomíra Romfelda. Od roku 1949 Choltice należą do Litultovic. Dziś w osadzie znajduje się 21 domów rodzinnych.

Resztki twierdzy wodnej - Polákovo kolo (Koło Polaka)

W tych miejscach już na początku XIII wieku znajdowało się starodawne grodzisko słowiańskie, wzniesione prawdopodobnie przez poddanych założyciela Životic (Żywocice) rycerza Ziboty. Takie twierdze Słowianie budowali zazwyczaj na niedostępnych błotnistych terenach i nie inaczej było również w tym przypadku. W roku 1241 twierdza została mocno zniszczona przez Tatarów, próby jej odbudowy nie przyniosły efektów i stopniowo zanikła. Twierdza ta, na planie kwadratu, otoczona była szeroką fosą wodną i potężnym wałem, których resztki są na tym terenie widoczne do dziś. Około roku 1850 żył w domku pod twierdzą nauczyciel Jan Polák, którego imię pojawia się w zapisach Gruntovních (Gruntowe) oraz innych ksiąg – stąd pochodzi nazwa „Polákovo kolo" („Koło Polaka”). Areał twierdzy wodnej leży na terenie prywatnym i jest niedostępny do zwiedzania.

Muzeum venkovského života (Muzeum Życia Wiejskiego) i parafia

Murowany budynek byłej parafii, wykonany z cegły, wybudowany został w roku 1800 i można powiedzieć, że w przeciągu 200 lat prawie się nie zmienił. Wewnątrz tego zabytkowego, objętego ochroną, obiektu powstało w roku 2011, dzięki aktywności entuzjastycznych obywateli gminy, Muzeum vesnického života (Muzeum Życia Wiejskiego). Z darów miejscowych obywateli utworzona została ekspozycja, która przypomina, jak żyli i pracowali zwykli ludzie na wsi. Przedstawia przedmioty codziennego użytku, ale także niezwykłe narzędzia i przyrządy, na przykład pralkę z wyłącznikiem dźwigniowym, pralkę na korbkę czy też unikalną pieczęć Razumowskich. Jedno pomieszczenie poświęcone jest osobie hrabiego Camilla Razumowskiego, zajrzeć można do pokoju księdza czy też do dawnej kuchni, a w korytarzu można obejrzeć czarną kuchnię z kotłem i chochlą do mieszania powideł. Na zwiedzanie Muzeum vesnického života można umówić się w Urzędzie Gminy.

Mokřinky – pozostałości po eksploatacji łupka

W Mokřinkách znajdowało się złoże łupka wysokiej jakości. W połowie XIX wieku zaczął go tutaj wydobywać Josef Nittmann. Eksploatację kontynuowano także po tym, gdy Feliks, hrabia Arco, sprzedał kopalnię przedsiębiorcy i budowniczemu Carlowi Weisshuhn. W Mokřinkách znajdowały się dwa szyby – Carl, którego głębokość wynosiła aż 82 m oraz Friderike - o głębokości około 60 m. W roku 1908 złoże kopalni Carl było już wyeksploatowane, zaś szyb Friderike kupił hrabia Camillo Razumowski. Podczas reformy rolnej, która miała miejsce w latach dwudziestych kopalnię Razumowskim odebrano. Kupił ją wtedy jedyny czeski specjalista od wydobywania łupka dachowego Jan Řihák. Z powodzeniem wydobywał tutaj łupek aż do początku drugiej wojny światowej, podczas której kopalnię utracił. Eksploatacja w szybie Friderike została ukończona podczas wojny. Wejścia do obu szybów są dziś zakryte grubą płytą betonową.

Životské Hory i kaplica Panny Marii Hostyńskiej

Pierwsze wzmianki o osadzie Hory (Góry) pochodzą z roku 1325. Według najstarszych wieści stał w tym miejscu mały gród lub twierdza. Hory były wcześniej administracyjnie połączone z Dolními Životicami (Żywocice Dolne). Znaczna odległość pomiędzy miejscowościami wywołała u ludzi potrzebę wybudowania własnej kaplicy, szkoły i cmentarza. W roku 1883 w miejscu dzwonnicy pochodzącej z roku 1811 wybudowana została kaplica, a w roku 1924 powstał cmentarz. Większą kaplicę dobudowywać zaczęto w roku 1938, prace przerwała jednak wojna. Dzięki darom pieniężnym kaplica została w roku 1945 dokończona. Ołtarz i posąg Matki Boskiej Hostyńskiej to rzekomo dar duchownego Aloisa Vraníka z Moravice, będący podziękowaniem za szczęśliwy powrót z obozu koncentracyjnego.

Skały do treningu wspinaczkowego z widokiem

Ściana wspinaczkowa Hradisko podzielona jest na trzy części. Masyw skalny po lewej stronie nazywa się Žabí kůň (Żabi Koń), w środku rozciąga się Hlavní masiv (Masyw Główny) z jaskinią, zaś po prawej stronie znajduje się ściana skalna Rozlámaná (Rozłamana). Szlaki do wspinania są na stało zabezpieczone za pomocą skobli, kółek i nitów. Stopień trudności poszczególnych szlaków wynosi II - VI. Jaskinię kazał w skale wydrążyć fabrykant Carl Weisshuhn, którego posiadłość rodzinna Na Stoupách leży dziś na dnie Kružberskiej přehrady (Zapora Krużberska). Jaskinia ta miała miała służyć jako krypta rodzinna. Na szczycie skały do treningu wspinaczkowego Žabí kůň znajduje się punkt trygonometryczny z wybudowaną platformą widokową. Do miejsca, z którego rozpościera się widok na zaporę, rzekę Morawicę czy osadę domków wczasowych z pensjonatem Velké sedlo, można dotrzeć drogą prowadzącą przez las ponad ścianą.